Ηταν στις αρχές του 1990, ίσως και λίγο πιο πριν, όταν τράβηξαν την προσοχή τα γλειμμένα κορμιά των αθλητών της κολύμβησης – χωρίς ίχνος τρίχας.
Τις παίρνει το νερό, είπαν οι μη γνωρίζοντες. Τις παίρνει το ξυράφι, ομολόγησαν οι ειδήμονες. Η εξήγηση ήταν ότι οι κολυμβητές αφαιρούν τις τρίχες κι έτσι αφαιρούν την αντίσταση που αυτές δημιουργούν, άρα Τα σώματα «γλιστρούν» στο νερό ταχύτερα.
Το ίδιο έκαναν και οι ποδηλάτες. Αυτοί είχαν ξεκινήσει να ξυρίζουν μόνο το ένα πόδι, αυτό που ήταν από τη μεριά της αλυσίδας, γιατί –λέει– πολλές φορές σ’ αυτήν πιάνονταν οι τρίχες.
Κι επειδή ήταν ακαλαίσθητο το θέαμα, ξύρισαν και το άλλο πόδι.
Τα χρόνια πέρασαν και τώρα ξυρίζονται όλα τα αγόρια, αθλητές και μη.
Στο κόλπο μπήκαν δειλά δειλά και οι μασχάλες τους.
Τελικώς δεν πρέπει να υπάρχει κάτι που να κυνηγιέται πιο πολύ από την τρίχα.
Επιστρατεύτηκαν ξυράφι, κερί, λέιζερ, τσιμπιδάκι για την αντιστασιακή (τρίχα)… Το ξύρισμα, βέβαια, δεν είναι σημερινή υπόθεση.
Τοιχογραφίες σε σπήλαια της προϊστορικής εποχής δείχνουν ότι όστρακα, δόντια καρχαρία και πελεκημένες λεπίδες από πυριτόλιθο χρησίμευαν ως ξυριστικά εργαλεία (ο πυριτόλιθος εξακολουθεί να χρησιμοποιείται από μερικές πρωτόγονες φυλές).
Σε αιγυπτιακούς τάφους της 4ης π.Χ. χιλιετίας βρέθηκαν ξυράφια από συμπαγή χρυσό ή χαλκό.
Σύμφωνα με τον Ρωμαίο ιστορικό Λίβιο, που έζησε μεταξύ 1ου π.Χ. και 1ου μ.Χ. αι., το ξυράφι εισήγαγε στη Ρώμη τον 6ο αι. π.Χ. ο μυθικός βασιλιάς Λούκιος Ταρκίνιος Πρίσκος.
Στήθος, πλάτη και πόδια (αυτά φαίνονται, αυτά μολογούμε) αποτριχωμένα εξ ολοκλήρου, οι τρίχες στο πρόσωπο σε κατάσταση φυτρώνω-δεν-φυτρώνω, όσο για την αραίωση στο τριχωτό της κεφαλής τιμωρείται με γενικό ξύρισμα – μετρήστε κεκαρμένους.
Είναι μεν θέμα υγιεινής, όπως υποστηρίζουν, αλλά από την άλλη φαίνονται και καλύτερα τα τατουάζ, που έχουν πέσει σαν ακρίδα στα κορμιά μας.
Οι μποντιμπιλντεράδες αποτριχώνονται για να φαίνονται οι γραμμώσεις και οι μύες· οι πεχλιβάνηδες για να απλώνεται καλύτερα το λάδι· οι τραγουδιστές για να ξεγλιστρούν απ’ τις θαυμάστριες…
Ολοι έχουν τέλος πάντων τους λόγους τους.
Λέγεται πως σε μέρη των Ηνωμένων Πολιτειών το να κυκλοφορεί κανείς με αξύριστη πλάτη και με αξύριστα δάχτυλα ποδιών είναι στα όρια της κοινωνικής προσβολής.
Καλά, πάντα χωρίς όριο αυτοί! Είναι, πράγματι, δύσκολο να μην ακολουθείς τη μόδα.
Τι τα κάνεις τα βλέμματα στην παραλία, για παράδειγμα; Πώς να αμυνθείς στον υποτιμητικό μορφασμό, στο ομοιόμορφο της γυαλάδας;
Θυμάσαι τον Σταρόβα και επαναλαμβάνεις: «Είναι μύθος, είναι μύθος, το δασύτριχό μου στήθος».
