Τώρα που τελείωσαν κι αυτοί οι αξέχαστοι τελικοί, ήρθε η ώρα για το επιμύθιο των 12 ημερών που συγκλόνισαν το ελληνικό (και όχι μόνο) μπάσκετ.
1. Αυτοί οι τελικοί, με αποκορύφωμα τον τελευταίο, πρόσφεραν μια μπασκετική μέθεξη. Ηταν το όλο σκηνικό που έστησαν οι δυο «αιώνιοι», η εναλλαγή των φάσεων και των συναισθημάτων, ένα μεγάλο «αντίο» (Διαμαντίδης), μια ραψωδία (Σπανούλης), το μεγαλείο της ψυχής (Πρίντεζης), δυο παρατάσεις και ακόμη περισσότερες ανατροπές.
2. Υπήρξαν στιγμές που γέννησαν ξανά την ελπίδα για εκπολιτισμό. Η επίσκεψη του Δημήτρη Γιαννακόπουλου στα «ερυθρόλευκα» αποδυτήρια για συγχαρητήρια στο φινάλε, οι αγκαλιές των Αγγελόπουλων με τον Δημήτρη Διαμαντίδη στο παρκέ, η ανθρώπινη κουβέντα του Βασίλη Σπανούλη με τον Θανάση Γιαννακόπουλο την ώρα που καιγόταν ο κόσμος. Θα έχουν συνέχεια;
3. Τελικά το πρωτάθλημα το πήρε η ομάδα που εμφανιζόταν ως φαβορί πριν ξεκινήσουν οι τελικοί. Ηταν πιο ήρεμη, συνειδητοποιημένη, με τον ίδιο προπονητή (Σφαιρόπουλο) απέναντι σε έναν αντίπαλο που πήγε να πατήσει ένα κουμπί και να αλλάξει στιλ σε μια… νύχτα και βρέθηκε τόσο κοντά αλλά και τόσο μακριά στον στόχο. Ο τρόπος όμως που το κατέκτησε το έκανε συναρπαστικό και ξεχωριστό. Από 0-1 με «μπρέικ» στο ΣΕΦ, σε 3-1 ύστερα από τρεις μεγάλες ανατροπές.
4. Ο,τι και να πει κανείς για τον Δημήτρη Διαμαντίδη είναι λίγο. Δεν αποκλείεται, η επόμενη μέρα για τον Παναθηναϊκό, χωρίς τον «3D» να είναι πολύ πιο δύσκολη από την επόμενη μέρα χωρίς Ομπράντοβιτς. Πιθανότατα, ο δικός του αποχαιρετισμός να ήταν η αφορμή που το -εκτός παρκέ- επίπεδο κρατήθηκε τόσο ψηλά.
5. Ακόμη κι ο ίδιος ο Βασίλης Σπανούλης να έγραφε το σενάριο δεν θα κρατούσε για τον εαυτό του τόσο μεγάλες στιγμές με αποκορύφωμα τα δυο «buzzer beater» τρίποντα που χάρισαν στον Ολυμπιακό δυο νίκες στο ΟΑΚΑ και το κρεσέντο του στο τελευταίο πεντάλεπτο στον τρίτο τελικό του ΣΕΦ. Ουσιαστικά χάρισε τρεις νίκες στην ομάδα του και εξιλεώθηκε για τις κακές εμφανίσεις που είχε κάνει κόντρα στην παλιά του ομάδα, στο παρελθόν.
6. Επιβεβαιώνεται πως κανείς δεν μπορεί να αποκλείσει από ένα παιχνίδι μια ανώτερη δύναμη, η οποία στην εκλογίκευσή της αποκαλείται και «τύχη». Στο παρελθόν, όλες οι κρίσιμες φάσεις «zong» ευνοούσαν τον Παναθηναϊκό. Αυτή τη φορά ήταν όλες με το μέρος των «ερυθρολεύκων» (τρίποντο Αγραβάνη, καραμπόλα που έφερε την μπάλα στα χέρια του Μάντζαρη).
7. Ο Ολυμπιακός έβγαλε το απωθημένο του, ειδικά με τον τρόπο που πήρε τα σκήπτρα από τον Παναθηναϊκό στην Ελλάδα, την τελευταία διετία. Ομως, τώρα που ο θρίαμβος είναι ζεστός και μεγάλος, είναι όντως πολύ πιο δύσκολο για τους Αγγελόπουλους να κρατήσουν μια ισορροπία στη συνολική αποτίμηση της χρονιάς. Στο μεγάλο κάδρο συμπεριλαμβάνονται η ευρωπαϊκή αποτυχία και η απώλεια Κυπέλλου, πρώτη φορά μέσα στο ΣΕΦ, και πολλές κακές εμφανίσεις οι οποίες έχουν εξήγηση.
8. Ποτέ δεν πρέπει να είμαστε αυστηροί, ούτε αμετροεπείς στην κριτική ενός προπονητή που δεν επέλεξε τους παίκτες και δεν έκανε την προετοιμασία το καλοκαίρι. Ο Πεδουλάκης προσλήφθηκε αργά, διάλεξε να παίξει τους τελικούς με τους δικούς του όρους, δεν είχε την τύχη με το μέρος του, αλλά άφησε και την αίσθηση ότι έκλεισε σε μεγάλο βαθμό το ροτέισον και άφησε τελείως έξω τέσσερις ξένους στερώντας έστω κάποιες αναπνοές από παίκτες μεγάλης ηλικίας (Διαμαντίδης, Φώτσης, Γκιστ).
9. Σε τέτοια ντέρμπι, που κρίνονται στον πόντο, οι διαιτητές με αυτά που σφυρίζουν (σωστά ή λάθος) και με αυτά που δεν σφυρίζουν (σωστά ή λάθος) μπορούν να διαμορφώσουν ένα αποτέλεσμα. Αν καταλογίζονταν τα βήματα που όντως έκανε ο Σπανούλης (που σωστά δεν καταλογίστηκαν με βάση το εθιμικό δίκαιο), το σκορ θα γινόταν 0-2. Η αντιστοιχία σφυριγμάτων πλέον δείχνει πιο ισορροπημένη σε σχέση με το παρελθόν.
10. Οι περιπτώσεις Ραντούλιτσα και Ουίλιαμς επιβεβαιώνουν πόσο ιδιαίτερο άθλημα είναι το μπάσκετ. Από πρωταγωνιστές, κομπάρσοι. Το ερώτημα λοιπόν όταν αποκτάται ένας παίκτης δεν είναι αν είναι καλός ή όχι, αλλά για ποια ομάδα και ποιο ρόλο προορίζεται. Δεν κάνουν όλοι παντού. Ας το θυμόμαστε τώρα που οι δυο «αιώνιοι» ετοιμάζονται να διορθώσουν τα λάθη που τους κράτησαν μακριά από την ευρωπαϊκή διάκριση, η οποία είναι ένα πιο ασφαλές κριτήριο δυναμικότητας από το μεταξύ τους «μαλλιοτράβηγμα».
