Καλπάζει γυμνό το φως του Καλοκαιριού (Γυμνό;). Πουθενά μια σκιά, μοναχά τ’ όνειρο του ανθρώπου (σαν σκιά…). Εκρηξη απλοσύνης του ορίζοντα -λαμπηδών ανοιχτότητας και καλοσύνης των ελληνικών ακτών. Ασκήσεις γύμνωσης και εξερεύνηση της θάλασσας αντάμα με τον ορεινό όγκο. Μυστικά του μύχιου ξεπηδάνε αίφνης και τυραννάνε τα σώματα· δεν βοηθάνε στην κατάκτηση της αυτογνωσίας ούτε οδηγούν σε κάποια λύτρωση, δονούν όμως αίματα και λιπίδια. Αυταπάτες ίσως, δονούν όμως και τραντάζουν.
Αλλα λόγια, ναι, ώστε ν’ αγαπιόμαστε και να μην τρώμε τα σωθικά μας προσπαθώντας να κατακρημνίσουμε αλλότριες πεποιθήσεις και ιδεολογίες· ποιο το αποτέλεσμα;
Πάνε κάτι Καλοκαίρια της ανεμελιάς και μιας οιονεί επιστροφής στις ρίζες (στις ποιες;). Κανείς δεν περιμένει τίποτα πια, έλα, όμως, που, ενδόμυχα, όλοι ελπίζουμε σε κάτι χωρίς να είμαστε βεβαίως σε θέση να το προσδιορίσουμε. Σαν πολίτες είμαστε νεκροί, ως άνθρωποι όχι, ε, δεν είναι και λίγο, αρκεί να μπορούμε να το υποστηρίξουμε το τελευταίο στις δύσκολες -πολιτικά- μέρες που βιώνουμε.
Είναι θλιβερό να βλέπεις ανθρώπους να προσπαθούν να μας πείσουν ότι η γνώση και η ισότητα ανήκουν στο κράτος (ή στο κόμμα) και ότι αυτά προσπαθούν, υπό το κράτος πίεσης των δανειστών, να μας τις εκχωρήσουν, να μας κάνουν ανθρώπους. Είναι λυπηρό να διαβάζεις ότι οι πολιτικές αλλαγές θα γίνουν εκ των άνω με τις πρωτοβουλίες δήθεν που έχουν αναλάβει τα ηγετικά κλιμάκια της κυβέρνησης.
Είναι, τέλος, απογοητευτικό να ακούς τους, ποιος ξέρει για ποιους λόγους, χειροκροτητές αυτών των πρωτοβουλιών(;) να χλευάζουν και να απαξιώνουν οποιονδήποτε δεν συμφωνεί με το θεάρεστο, έστω λαοφιλές, έργο της «αριστερής» κυβέρνησης.
Ολα αυτά δεν έχουν πλέον καμία σημασία. Το ζητούμενο είναι να διατηρηθεί η ψυχραιμία και να διαφυλαχτεί πάση θυσία η υγεία του σώματος και του πνεύματος καθώς και η εξορία ενοχλητικών συναισθημάτων όπως είναι η απογοήτευση, η θλίψη, η στενοχώρια· να λουστούμε στο φως της χώρας, του έλληνα ήλιου (ανθρωπόμορφου κι αυτού μια και φωτίζει την ευ-λογημένη τούτη μερίδα του πλανήτη, γεμάτη ομορφιές και συγκίνηση).
Και, ας μην ξεχνάμε, πολιτικές ζυμώσεις γίνονται και μέσα στο ασφυκτικό πλαίσιο της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας και -κυρίως!- στα σπλάχνα της κοινωνίας, οπουδήποτε τέλος πάντων δεν έχει θέση η εξουσία και η αποκρουστική, βιοπολιτική πια μορφή της, έτσι όπως βλέπουμε να εφαρμόζεται από δεξιούς και «αριστερούς» ηγέτες, μέσα κι έξω από την Ευρωπαϊκή Ενωση.
Μόνο σε τέτοιους τόπους φαίνεται ότι μπορεί να ανασυσταθεί η χαμένη ενότητα και να συμφιλιωθούμε με την αμοιβαιότητα και τη συμπάθεια, με την ανθρώπινη ζωή (και ας κορδώνονται και εκεί μικροί εγωισμοί· ε, τι να κάνουμε – όσο υπάρχουν ατομικοί καθρέφτες…).
Ανατρέχω συχνά (και αντλώ θάρρος) στο βιβλιαράκι του Γάλλου συγγραφέα Christian Ruby Ο ενθουσιασμός (εκδόσεις Scripta), ο οποίος με σθένος προτείνει «μια θετική και σύγχρονη εκδοχή πολιτικού ενθουσιασμού στον αντίποδα της απάθειας και του τυφλού φανατισμού». Ο λόγος του εγκάρδιος και πολιτικός, αποδεσμεύει, συγκινεί, «προσφέρει εικόνες ελευθερίας και αυτονομίας στους κουρασμένους πολίτες/ιδιώτες των φιλελεύθερων κοινωνιών».
Είπαμε να ευθυμήσουμε λίγο…
