Η «Οδύσσεια» συναντά το μουσικό θέατρο

Στο πλαίσιο των εκδηλώσεων του «Φεστιβάλ Ελαιώνα», παρακολουθήσαμε ένα πολύ ενδιαφέρον μουσικό έργο που παρουσιάστηκε στον πολιτιστικό χώρο «Μελίνα Μερκούρη», στο Θησείο (6/6/2016).

Χρησιμοποιώντας τη μετάφραση του Μαρωνίτη, η συνθέτρια Δήμητρα Τρυπάνη συνέλαβε, υλοποίησε και παρουσίασε τη ραψωδία ψ της «Οδύσσειας» ως μουσικό/θεατρικό δρώμενο υπό τον τίτλο «La ligne invisible» («Η αόρατη γραμμή»).

Στην παράσταση συνέπραξαν η χορεύτρια/performer Μαίρη Ράντου, οι μουσικοί της ΚΟΑ Γωγώ Ξαγαρά (άρπα), Παναγιώτης Τζιώτης (βιολί) και ο μουσικός της ΕΛΣ Νίκος Νικολόπουλος (φλάουτο), οι οποίοι επίσης απήγγειλαν κείμενα και παρήγαγαν ήχο από θιβετιανές κούπες προσευχής. 

Η συνθέτρια αναδιατύπωσε δραματουργικά τη ραψωδία χρησιμοποιώντας διάφορους τρόπους εκφοράς του κειμένου και ως ήχου.

Στόχος ήταν μια σύγχρονη, ψυχολογική διερεύνηση του ερωτήματος της επανένωσης των ομηρικών συζύγων -και, τελικά, όποιων συζύγων- έπειτα από μια οριακά μακρόχρονη απουσία.

Η ίδια πρότεινε να παρακολουθήσουμε το «La ligne invisible» «ως διαλογιστική καταβύθιση είτε ως διαδικασία ψυχιατρικής ύπνωσης», ως θέαμα/δρώμενο με ανοιχτά μάτια είτε απλά ως ακουσματική εμπειρία.

Παρότι ο χώρος ήταν ακατάλληλος από κάθε άποψη, η περίπου ωριαίας διάρκειας παράσταση άφησε πολύ ενδιαφέρουσες εντυπώσεις. 

Το οπτικό μέρος περιλάμβανε τους μουσικούς και τη συνθέτρια σε ημικυκλική διάταξη γύρω από έναν μικρό ανοιχτό χώρο με το κοινό διατεταγμένο περιφερειακά, πίσω τους.

Στο ενδιάμεσο κενό έδρασε η χορεύτρια/performer, άλλοτε με αφαιρετική, αργή κίνηση τύπου τάι-τζι, άλλοτε ξετυλίγοντας το νήμα της αφήγησης από μια κουβαρίστρα με την κλωστή της οποίας τύλιξε τους εκτελεστές.

Συχνά οι τέσσερις εκτελεστές έπαιζαν και απάγγελλαν το κείμενο φωναχτά, ψιθυριστά, πολύ γρήγορα ή αργά συλλαβικά, δημιουργώντας μια ιδιαίτερη, σαν υπνοβατική, διάσταση πρόσληψης, στην οποία το ηχητικά συνυφασμένο κείμενο υφίστατο νοηματική αποδόμηση ή μετατρεπόταν σε σχολιαστή του εαυτού του. 

Μια ψυχολογικά συν-κινητική, φεμινιστικά χρωματισμένη συνάντηση του αρχαίου ομηρικού λόγου με τις θεατρικές μορφές του παρόντος και με το ενεργό πεδίο της ψυχανάλυσης.

Σίγουρα θα άξιζε να την παρακολουθούσαμε σε έναν πιο προστατευμένο, καταλληλότερο σκηνικό χώρο…