Η φαρσοκωμωδία, έτοιμη να γίνει τραγωδία

Οι γενικές συνελεύσεις και οι εκλογές σε διάφορες Ποδοσφαιρικές Ενώσεις (τελευταίο παράδειγμα αυτές στην ΕΠΣ Ανατολικής Αττικής) εξελίσσονται σε μάχη χωρίς όρια και κανόνες, ανάμεσα σε υποψήφιους και παρατάξεις που ξεκάθαρα είτε χαρακτηρίζονται από άλλους, είτε και αυτό – προσδιορίζονται σαν «παράταξη της ΕΠΟ – Ολυμπιακός» ή «παράταξη ΑΕΚ – ΠΑΟΚ» με … ολίγον από Παναθηναϊκό ορισμένες φορές.

Συμβαίνουν απίστευτα πράγματα που σε οποιαδήποτε κανονική χώρα θα είχαν προκαλέσει την άμεση παρέμβαση εκτελεστικής και δικαστικής εξουσίας και το χωρίς χρονοτριβή ξεκαθάρισμα της κατάστασης, ακόμη και με τα πιο ριζοσπαστικά μέτρα.

Στην Ελλάδα όμως, ακόμη και αυτός που δείχνει διάθεση για παρεμβάσεις και ρήξεις όσο κανείς στο παρελθόν, δηλαδή ο νυν υφυπουργός Αθλητισμού, νιώθει να έχει συγκεκριμένα όρια σε αυτά που μπορεί να κάνει απέναντι στην απόλυτη ανομία στον χώρο του ποδοσφαίρου. Και παρά τις καίριες παρεμβάσεις που όντως έχει πετύχει τον τελευταίο χρόνο, οι πρωταγωνιστές της φαρσοκωμωδίας που λέγεται ελληνικό ποδόσφαιρο συνεχίζουν σα να μη συμβαίνει τίποτα.

Το εκπληκτικό δεν είναι η συμπεριφορά των ΠΑΕ και ο πόλεμος που έχει ανάψει για τα καλά μεταξύ τους. Το εκπληκτικό είναι πως η ανομία εδώ έχει πάρει θεσμική μορφή, αφού πρώτη από όλους η ΕΠΟ βασικά με τον τρόπο που λειτουργεί  και επίσης με τον τρόπο που αντιδρά σε όλα όσα συμβαίνουν, επιβεβαιώνει καθημερινά πως αντιλαμβάνεται τον ίδιο της τον εαυτό, τον ίδιο της τον θεσμικό ρόλο, σαν  «γραφείου παροχής υπηρεσιών», το οποίο πρέπει να παλέψει ο πιο λεφτάς ή ο πιο «τσαμπουκαλής» ή ο… πιο και τα δύο αυτά μαζί, για να φέρει υπό τον έλεγχο του.

Με βασικό «προϊόν» τον θεσμικά κατοχυρωμένο έλεγχο που ασκεί στην διαιτησία.

Όλα αυτά τα λέει πια φωναχτά, το ίδιο το κράτος. Η ίδια η κυβέρνηση μέσω της πολιτικής ηγεσίας του αθλητισμού περιγράφει την κατάσταση και προβαίνει σε συγκεκριμένους χαρακτηρισμούς για πρόσωπα και καταστάσεις.

Προκύπτει λοιπόν το ερώτημα: Πότε εμφανίζεται η πραγματική ανάγκη για να μια παρέμβαση που θα δώσει τέλος σε όλα αυτά; Όταν βγουν στον αέρα τα πιστόλια που πιθανότατα κρύβονται στις τσέπες των διάφορων «χτιστών» που έχουν γίνει τελευταία «θαμώνες»  των γενικών συνελεύσεων των ΕΠΣ; Όταν θα ακουστούν τα πρώτα «μπαμ μπουμ», που με την ατμόσφαιρα που υπάρχει είναι περίεργο που ακόμη δεν έχουν ακουστεί;

Πόσος κόσμος, ειδικά δημοσιογράφοι, θα χρειαστεί να στοχοποιηθούν ή και να φάνε ξύλο ακόμη για να κρίνει η εκτελεστική ή η δικαστική εξουσία πως αυτή η ιστορία δεν μπορεί να συνεχίζεται άλλο;

Τι ποδόσφαιρο είναι αυτό, που στην τακτική Γενική Συνέλευση του κορυφαίου του θεσμικού οργάνου, της ΕΠΟ, ανακοινώνεται ορθά κοφτά πως απαγορεύεται η δημοσιογραφική του κάλυψη; Η παρουσία σε αυτήν εκπροσώπων του Τύπου!

Τι ποδόσφαιρο είναι αυτό που περιμένουμε όλοι με ενδιαφέρον, να δούμε αν την Γενική Συνέλευση της ΕΠΟ θα … την κερδίσει ο Ολυμπιακός ή αν θα …την κερδίσουν η ΑΕΚ και ο ΠΑΟΚ; Και ανάλογα με αυτό, να ξέρουμε όλοι τι διαιτησία θα πρέπει να περιμένουμε την σεζόν που έρχεται;

Ποιος ακριβώς είναι αυτός ο μηχανισμός που έχει οδηγήσει στο να αντιμετωπίζεται έτσι ο κορυφαίος θεσμικός παράγοντας του ποδοσφαίρου σε μια χώρα, η αναγνωρισμένη από την FIFA ποδοσφαιρική της ομοσπονδία; Ποιοι τον στελεχώνουν; Πόσα χρόνια πρέπει να περάσουν για να αποφασίσει η δικαστική εξουσία να αξιοποιήσει τις ευκαιρίες που της δίνουν τα εισαγγελικά βουλεύματα που έχει στα χέρια της;

Τελικά τι σημαίνει «κίνδυνος Grexit» γι’ αυτό το ποδόσφαιρο που έχουμε;

Είναι κίνδυνος ή είναι ευκαιρία; Είναι «κίνδυνος» το Grexit για το ποδόσφαιρο των συνεχών αποκλεισμών των ομάδων από τα ευρωπαϊκά κύπελλα; Το ποδόσφαιρο που πλέον ο πρωταθλητής του πρέπει να παίζει δύο προκριματικούς στο Τσάμπιονς Λιγκ, το ποδόσφαιρο που η Εθνική του ομάδα τερματίζει τελευταία σε όμιλο με ομάδες που είχαν ξεχάσει την τελευταία φορά που συμμετείχαν σε τελικά μεγάλης διοργάνωσης; Αν είχαν συμμετάσχει και ποτέ κάποιες από αυτές…

Το ποδόσφαιρο των άδειων γηπέδων; Το ποδόσφαιρο της… στοίβας των φακέλων με ύποπτα ματς που καταφθάνουν συνεχώς από τα κεντρικά της UEFA και για τα οποία σχεδόν ποτέ δεν τιμωρείται κάποιος;

Το ποδόσφαιρο των ημιτελικών και του τελικού κυπέλου κεκλεισμένων των θυρών;

Γι’ αυτό το ποδόσφαιρο είναι … κίνδυνος το «Grexit»; Για μια φαρσοκωμωδία που πλέον έχει μπει σε φάση που σε μια στιγμή μέσα μπορεί να εξελιχθεί σε τραγωδία;

Μήπως ξεπέρασε τα όρια του το … ποντάρισμα του Σταύρου Κοντονή στην συνεργασία με τους «έξω»; Ορθή επιλογή πολιτικά και διπλωματικά όντως. Αλλά μέχρις ενός σημείου ίσως. Μήπως πρέπει και οι «έξω» να βρεθούν ενώπιον ενός ρεαλιστικού ενδεχόμενου Ελληνικού ποδοσφαιρικού «Grexit»;

Πόσο θα τραβήξει η συγκάλυψη από πλευράς FIFA και UEFA, που σε άλλες χώρες για πολύ λιγότερο σημαντικά ζητήματα δρουν σε χρόνο ρεκόρ; Γιατί υπάρχει αυτή η ιδιαιτερότητα στην αντιμετώπιση του «ελληνικού προβλήματος»;

Ο ΠΣΑΤ επιβάλλει τους ρεπόρτερ στην Γ.Σ της ΕΠΟ

Αφαιρέθηκαν από την ανακοίνωση της ΕΠΟ για την μετάδοση σε «live streaming» της Γενικής της Συνέλευσης αύριο Παρασκευή, οι δύο παράγραφοι που πληροφορούσαν πως απαγορεύεται η παρουσία δημοσιογράφων στην αίθουσα που θα γίνει η συνέλευση.

Μετά από παρέμβαση του προέδρου του ΠΣΑΤ Σωτήρη Τριανταφύλλου και την προειδοποίηση πως θα υπάρξουν κινητοποιήσεις διαμαρτυρίας έξω από το κτίριο της ΕΟΕ που θα γίνει η συνέλευση, στην ΕΠΟ αποφάσισαν «διακριτικά» να υποχωρήσουν από την απαράδεκτη απόφαση που είχαν πάρει.