Πιστεύω ότι μια επίσκεψη στην αρχαία Πομπηία είναι ο καλύτερος τρόπος για να καταλάβει κανείς τη ματαιότητα αυτού του κόσμου, όπου κανείς δεν ξέρει τι θα του ξημερώσει.
Χτισμένη κάτω απ’ το βουνό Βεζούβιος, σχετικά κοντά στη Νάπολη της Ιταλίας, ήταν ένα παραθαλάσσιο θέρετρο των πλούσιων Ρωμαίων.
Μέχρι που μια… ωραία μέρα (το 79 μ.Χ.) το ηφαίστειο του Βεζούβιου εξερράγη και, απλά, η πόλη χάθηκε κάτω από ένα παχύ στρώμα στάχτης.
Δεκαπέντε αιώνες μετά ανακαλύφτηκε τυχαία, σκάφτηκε και ξανάρθε στο φως όπως ακριβώς ήταν όταν έγινε το κακό.
Ο επισκέπτης σήμερα βλέπει σπίτια, βίλες, δρόμους, εργαστήρια, πορνεία, αλλά και ανθρώπους -και έναν σκύλο!- σε άριστη κατάσταση, χάρη στην «προστασία» της τέφρας που είχε σκεπάσει τα πάντα.
Αυτά, ως προς την Πομπηία. Εχω όμως κι άλλα πράγματα να σας πω απ’ το πρόσφατο ταξιδάκι μου στην Ιταλία και ειδικότερα στο Σαλέρνο, πράγματα που είδα περπατώντας στην πόλη ή παρατηρώντας την κίνηση απ’ το μπαλκόνι του ξενοδοχείου.
1. Πάρα πολλοί άνθρωποι έβγαιναν, ιδίως το πρωί και το απόγευμα, στον πελώριο παραλιακό πεζόδρομο με τα σκυλιά τους. Και όλοι ήταν εφοδιασμένοι κατάλληλα ώστε να μαζεύουν τα «κακά» τους απ’ τον δρόμο και να τα πετάνε στα σκουπίδια. Περπατώντας κι εγώ στον πεζόδρομο αυτόν, αλλά και στην πόλη, δεν είδα ούτε μια «τούρτα», ακόμα και στα στενοσόκακα της παλιάς πόλης.
2. Οι σκύλοι, δεμένοι με λουρί, έμπαιναν παντού, ακολουθώντας τον (τη) συνοδό τους: σε ξενοδοχεία, φαρμακεία, σουπερμάρκετ, εστιατόρια -παντού. Δεν άκουσα κανέναν καταστηματάρχη να κάνει θέμα, του τύπου «απαγορεύονται τα σκυλιά εδώ, κυρία μου»…
Α! Στο καράβι που μας πήγαινε στο Μπάρι, μια επιβάτις -Ελληνίδα- είχε μαζί της ένα πανέμορφο κανισάκι.
Δυο-τρεις φορές έβγαλε απ’ την τσάντα της κάτι μεγάλα (30 x 50 εκατοστά) χαρτιά, πολύ απορροφητικά, τα έστρωσε στο κατάστρωμα, ανέβηκε ο σκυλάκος και ανακουφίστηκε επάνω τους, τα μάζεψε η κυρία και ούτε γάτα ούτε ζημιά. Για να μη νομίζετε ότι δεν υπάρχουν και σωστοί Ελληνες κάτοχοι ζώων.
Εχω κι άλλα να σας πω για όσα είδα απ’ το μπαλκόνι του ξενοδοχείου:
■ Είδα πολλά δίκυκλα να κυκλοφορούν, αλλά δεν… άκουσα κανένα. Για κάποιον περίεργο λόγο, εκεί προσέχουν να είναι σε άριστη κατάσταση οι εξατμίσεις των δικύκλων τους ώστε να μην ενοχλούν τους άλλους. Δηλαδή, το αντίθετο απ’ ό,τι συμβαίνει εδώ στη χώρα μας.
■ Πρόσεξα ότι όλοι φορούσαν κράνος όταν οδηγούσαν δίκυκλα. Κανένας χωρίς κράνος, κανένας με το κράνος στον… αγκώνα. Δεν ξέρω αν αυτό είναι αποτέλεσμα κουλτούρας ή αστυνόμευσης. Αυτά -και εις άλλα με υγεία.
* Η Αλλοπάρ ενθουσιάστηκε απ’ το ταξιδάκι της, αλλά και απ’ την επιστροφή της, διότι ξαναβρήκε την εκπληκτική θαλασσίτσα της Ελλάδας. Ποιο Κάπρι και ποιο Αμάλφι; Τέτοια θάλασσα σαν του Σχινιά δεν υπάρχει αλλού!
