Οσο και αν είναι για όλους οδυνηρό, θα ήθελα να θυμηθούμε μαζί το τραγικό περιστατικό, πρόσφατα στην Κοζάνη, όπου ένα 5χρονο παιδάκι έχασε τη ζωή του έπειτα από επίθεση δύο μεγαλόσωμων σκυλιών.
Και να μοιραστώ μαζί σας κάποιες σκέψεις μου γι’ αυτό. Χωρίς καμία διάθεση να καταδικάσω ή να αθωώσω κάποιον -αυτή είναι δουλειά της Δικαιοσύνης.
Το πράγμα, σύμφωνα με τα ρεπορτάζ, συνέβη ως εξής: Ανήμερα το Πάσχα, ένας ιδιοκτήτης εξοχικού σπιτιού κάλεσε κάποιους φίλους του να φάνε.
Μεταξύ των καλεσμένων του ήταν και μια κυρία με το 5χρονο αγοράκι της.
Κάποια στιγμή, το παιδί σηκώθηκε απ’ το τραπέζι και πήγε να παίξει στον κήπο του σπιτιού -προφανώς είχε βαρεθεί την παρέα των «μεγάλων».
Σε κάποιο μέρος του κήπου, ο ιδιοκτήτης του σπιτιού είχε, περιορισμένα σε δύο ξεχωριστούς χώρους, τα 8 σκυλιά του: 2 στον έναν χώρο και 6 στον άλλον.
Τα σκυλιά ήταν αδύνατον να βγουν απ’ τους χώρους αυτούς μόνα τους. Για να βγουν, έπρεπε κάποιος να τους ανοίξει τα πορτάκια τους.
Το παιδάκι πήγε προς τους χώρους όπου φυλάσσονταν οι σκύλοι και, χωρίς να ξέρουμε πώς -ηθελημένα δηλαδή ή κατά λάθος- άνοιξε το πορτάκι που περιόριζε τα δύο σκυλιά.
Αυτά βγήκαν έξω και επιτέθηκαν στο παιδί, είτε διότι αυτό έτρεξε τρομαγμένο ή διότι ερεθίστηκαν από την παρουσία του στον χώρο τους.
Σερφάροντας στο ίντερνετ διάβασα πολλά και διάφορα σχόλια για το τραγικό περιστατικό. Ολα ήταν βιαστικά και φορτισμένα: «Φόλα στα κοπρόσκυλα», «Να πάει φυλακή η ανίκανη μάνα», «Οχι, να πάει φυλακή ο ιδιοκτήτης των 8 σκυλιών».
Ας δούμε όσο πιο ψύχραιμα γίνεται την υπόθεση. Και πρώτα πρώτα, το γιατί έφυγε το παιδί απ’ το τραπέζι.
Ε, όλα τα παιδιά, από βαρεμάρα, φεύγουν μόλις τελειώσουν το φαΐ τους και πάνε να παίξουν όπως μπορούν σ’ έναν κήπο. Κίνδυνος δεν υπήρχε και τα σκυλιά ήταν περιορισμένα.
Η μητέρα δεν είχε κανένα λόγο, λοιπόν, να απαγορεύσει στο παιδάκι να φύγει απ’ το τραπέζι. Το πολύ πολύ να του είπε ό,τι θα ‘λεγε κάθε μάνα σε μια τέτοια περίπτωση: «Πήγαινε, αλλά μην κάνεις καμιά αταξία».
Πού να φανταστεί το τι θα ακολουθούσε;
Οσο για τον ιδιοκτήτη του σπιτιού, ούτε αυτός είχε λόγο να ανησυχήσει: είχε φροντίσει να περιορίσει τα σκυλιά του κατά τέτοιον τρόπο, ώστε μόνα τους να είναι αδύνατον να βγουν από ‘κεί. Γιατί να ανησυχεί;
Και τίθεται τώρα το ερώτημα: Πώς θα μπορούσε να αποφευχθεί το τραγικό συμβάν;
Ο μόνος τρόπος θα ήταν να είχε υποψιαστεί ο ιδιοκτήτης από πριν ότι ίσως κάποιος, παιδί ή ενήλικος, θα απελευθέρωνε τα σκυλιά, από βλακεία (ο ενήλικος) ή από άγνοια κινδύνου (το παιδί).
Στην περίπτωση αυτή, ο ιδιοκτήτης θα είχε φροντίσει να κλειδώσει κατά τέτοιον τρόπο τον χώρο περιορισμού των σκύλων, ώστε να μην μπορεί κανείς να τον ανοίξει, εκτός απ’ τον ίδιο. Κάτι τέτοιο, όμως, δεν πέρασε απ’ το μυαλό του.
Και δεν είναι ο μόνος. Κι εγώ, όταν έρχονται φίλοι -κάποιοι και με τα παιδιά τους- στον κήπο μου, περιορίζω τα σκυλιά μου στον «πίσω κήπο», που χωρίζεται απ’ τον «μπροστινό», όπου καθόμαστε, από μια καγκελόπορτα.
Τα σκυλιά δεν μπορούν να την ανοίξουν, ανοίγει όμως εύκολα απ’ έξω. Το ίδιο συμβαίνει και σε σπίτια φίλων, που κι αυτοί κάπως έτσι περιορίζουν τα σκυλιά τους όταν δέχονται φίλους τους.
Υποθέτω βάσιμα, λοιπόν, ότι αυτή είναι μια κοινή πρακτική. Και απ’ όσο ξέρω, ποτέ κανείς, ηθελημένα ή αθέλητα, δεν τράβηξε τον σύρτη να βγάλει έξω τα σκυλιά.
Καταλήγω, λοιπόν, στο συμπέρασμα ότι ήταν μια «κακιά στιγμή», που ήρθε για πολλούς λόγους: αν το παιδάκι δεν είχε φύγει απ’ το τραπέζι, αν είχε βρει κάτι άλλο για να παίξει, αν ο ιδιοκτήτης είχε διπλαμπαρώσει τα σκυλιά του, αν τα σκυλιά του δεν ήταν μεγαλόσωμα (ροτβάιλερ), το παιδάκι σήμερα θα ζούσε.
Δυστυχώς, δεν ίσχυσε καμία απ’ αυτές τις υποθέσεις.
-320x213.jpg)
