Αν νομίζατε ότι με το Παγκράτι ξεμπέρδεψα, παρουσιάζοντας τις προάλλες το βιβλίο του φίλου, παλιού γείτονα και συναδέλφου Ανδρέα Ζούλα, χάσατε.
Ενα δημοσίευμα το Σάββατο που πέρασε για το θρυλικό σινεμά «Πάλας» ξανάφερε την κουβέντα στο Παγκράτι των παιδικών μου χρόνων, στις δεκαετίες του 1950 και 1960.
Το «Πάλας», λοιπόν, βρίσκεται, εδώ και 91 χρόνια, στην πλατεία Παγκρατίου, όπου ήταν το «παλιό τέρμα» του τραμ και μετά του τρόλεϊ.
Κάνει γωνία με την Ιφικράτους. [Ο Ιφικράτης ήταν ένας σπουδαίος Αθηναίος στρατηγός του 4ου π.Χ. αιώνα, που έμεινε στην Ιστορία για τις επινοήσεις του στην τέχνη του πολέμου. Δική του ιδέα ήταν η δημιουργία ελαφρώς οπλισμένων μονάδων, που να μπορούν να πολεμούν σε βουνά και λόφους, κάτι που δεν μπορούσαν να κάνουν οι φάλαγγες των βαριά οπλισμένων στρατιωτών: μικρές ασπίδες, μικρά ξίφη, χωρίς προστασία του κεφαλιού και του θώρακα, με γερά αλλά ελαφρά «παπούτσια» -τις «ιφικρατίδες»- ήταν οι Λόχοι Ορεινών Καταδρομών (ΛΟΚ) της εποχής του!].
Θυμάμαι το «Πάλας» κυρίως απ’ τα κυριακάτικα πρωινά του, που πρόσφερε ένα θαυμάσιο πρόγραμμα με κινούμενα σκίτσα, γουέστερν, κωμωδία και… τα γαλλικά επίκαιρα -εκείνο το «Στο Παρίσι, η μόδα δίνει και παίρνει…» μου μένει αξέχαστο.
Με το που τέλειωνε η εκκλησία (Προφήτης Ηλίας) στις 10, τρέχαμε στο «Πάλας», αφού προηγουμένως προμηθευόμασταν μια σακούλα να! -με το συμπάθιο- ηλιόσπορους. Απόλαυση!
Το «Παλλάς» -να ‘ναι καλά- ήταν η αιτία να διακόψω τις σχέσεις μου με την εκκλησία, γενικώς. Ημουν περίπου 13-14 ετών, όταν έμαθα ότι έφερε μια πολύ τολμηρή ταινία με την Μπριζίτ Μπαρντό. Οι φίλοι μου κανόνισαν να πάνε το απόγευμα της Τετάρτης.
Αλλά κάθε Τετάρτη είχαμε… κατηχητικό. Το πρόβλημα ήταν μεγάλο: Μπαρντό ή κατηχητικό; Τελικά νίκησε η Μπαρντό -και δεν ξαναπήγα στο κατηχητικό, ούτε στη λειτουργία.
Βλέπετε, το ντεκολτέ της πανέμορφης Μπριζίτ άρχισε να μας ενδιαφέρει πολύ περισσότερο απ’ τα «Χριστιανόπουλα θα πάνε με φτερά, να δώσουν μήνυμα που φέρνει τη χαρά» και από τις «εικονίτσες» που μας μοίραζαν οι κατηχητές μας…
Ας είναι καλά οι άνθρωποι του «Πάλας» και να το κρατάνε όρθιο, σε πείσμα του χρόνου και των νέων απαιτήσεων.
Αλλωστε, είναι ένα απ’ τα λίγα «ορόσημα» του Παγκρατίου που έχουν μείνει όρθια στη θέση τους για να μας θυμίζουν τον γενέθλιο τόπο.
*Το Αλλοπαράκι μου, η γλυκιά μου σκυλίτσα, πάντα βρίσκει τρόπους να μου θυμίζει τα μικράτα μου στο «χωριό» -τότε το Παγκράτι είχε και στάνη(!) στην πλατεία Βαρνάβα- και να με συγκινεί. Μεταξύ άλλων, την αγαπάω και γι’ αυτό.
