Πέρασαν περισσότερα από τρία χρόνια από την κατάρρευση του κτιρίου Ράνα Πλάζα στο Μπανγκλαντές, που στοίχισε τη ζωή σε 1.136 εργαζόμενους της βιομηχανίας ένδυσης, αλλά ελάχιστα έχουν αλλάξει.
Παρά τις πολλές διακηρύξεις και υποσχέσεις της κυβέρνησης και των δυτικών ομίλων της μόδας, οι καταναλωτές συνεχίζουν να αγοράζουν ρούχα που παράγονται σε άθλιες συνθήκες εργασίας και ασφάλειας, με μισθούς πείνας και υπερεκμετάλλευση, ιδίως των παιδιών και των γυναικών εργατριών.
Για κάποιες ωστόσο από αυτές μια νέα ζωή ξεκίνησε μέσα από τα χαλάσματα του οκταώροφου κτιρίου.
Εγκατέλειψαν τις ραπτομηχανές και κάθισαν στα θρανία χάρη στο πρόγραμμα «Πορεία Υπόσχεσης» που από τον Ιανουάριο θέσπισε το Ασιατικό Πανεπιστήμιο Γυναικών (AUW).
Στόχος του, «να προσφέρει σε αυτές τις εργάτριες μέσα από μια πενταετή φοίτηση γνώσεις, εφόδια και φωνή, ώστε να μπορούν να κάνουν τη διαφορά σ’ αυτήν την επικερδέστατη για το Μπανγκλαντές βιομηχανία».
«Θέλουμε να δώσουμε σε εργάτριες, που έχουν δυνατότητες να πάνε στο πανεπιστήμιο αλλά δεν μπορούν να το κάνουν γιατί πρέπει να δουλέψουν για να συντηρήσουν τις οικογένειές τους, μια ευκαιρία να αλλάξουν τη ζωή τους και τη ζωή των συναδέλφων τους», λέει η συντονίστρια του προγράμματος Μογουίτα Μπασάκ.
Γι’ αυτό και απευθύνθηκε σε πάμπολλα από τα 5.000 μεγάλα εργοστάσια που λειτουργούν σε αυτήν τη χώρα -που είναι η δεύτερη παραγωγός ρούχων στον κόσμο-, τα οποία κάνουν εξαγωγές ύψους 25 δισ. δολαρίων συμβάλλοντας κατά 25% στο ΑΕΠ της χώρας και απασχολούν 4 εκατ. εργάτες, από τους οποίους το 60% είναι γυναίκες που σπάνια ξεφεύγουν από τη θέση της ράφτρας, ενώ άντρες κατέχουν όλες τις θέσεις ιεραρχίας.
Ζήτησε από τους εργοδότες να επιτρέψουν στην περισσότερα υποσχόμενη εργάτριά τους να παρακολουθήσει το πανεπιστήμιο συνεχίζοντας να της καταβάλλουν επί μία πενταετία τον μισθό των 100 δολαρίων τον μήνα για να συνεχίσει να βοηθά την οικογένειά της.
Προσπάθησε να τους πείσει πως αυτό θα βελτίωνε την καταρρακωμένη εικόνα τους και θα άμβλυνε τις επικρίσεις που έχει δεχτεί ο κλάδος, πως θα ήταν θετική διαφήμιση για τις επιχειρήσεις τους, κάποιες από τις οποίες απασχολούν χιλιάδες εργαζόμενους.
Μόνο 5 επιχειρήσεις ανταποκρίθηκαν. Μόνο 22 εργάτριες έλαβαν πενταετή άδεια με αποδοχές για να παρακολουθήσουν το πρόγραμμα του Ασιατικού Πανεπιστημίου Γυναικών, χωρίς να τους εγγυώνται ότι όταν τελειώσουν τη Σχολή θα τις δεχτούν πίσω στη δουλειά.
Τα όνειρα και οι ελπίδες των υπόλοιπων εκατομμυρίων θα μείνουν καθηλωμένα πίσω από τις ραπτομηχανές. Πώς θα ακουστεί η φωνή τους;
-320x213.png)
