Εχει γνωρίσει την εμπορική επιτυχία με το «Bank Bang» και την καλλιτεχνική με το «Wasted Youth». Και τώρα, με την τρίτη του ταινία, το «Suntan», ο Αργύρης Παπαδημητρόπουλος απογειώνεται.
Διθυραμβικές οι κριτικές στο φεστιβάλ του Ρότερνταμ, θα το δείτε πόσο δίκιο έχουν τώρα τώρα που η ταινία, με έναν πιο θαυμαστό από ποτέ Μάκη Παπαδημητρίου, βγαίνει στις αίθουσες.
Ο 42χρονος καταθλιπτικός, παραιτημένος γιατρός της Αντιπάρου, ο Κωστής, μέσα στη λάμψη και την κραιπάλη του καλοκαιριού ερωτεύεται την Αννα, ένα πανέμορφο, ελεύθερο, ερωτικό κορίτσι, και βρίσκεται ένα βήμα από τη φρίκη.
• Είσαι περίπου στην ηλικία του Κωστή…
Είμαι 39…
• …Αλλά από τη ζωή σου είσαι πιο κοντά στην παρέα των νέων, παρά στον γιατρό. Γιατί αυτός είναι ο κεντρικός σου ήρωας.
Ναι, όλη η ταινία είναι ο Κωστής. Η παρέα των νέων κάνουν απλώς τα πράγματα να συμβούν. Κοίτα, θέλω να νιώθω πιο κοντά στην παρέα, όχι στην τσογλανιά της, αλλά στον τρόπο ζωής, στην αλητεία της.
Αλλά, σίγουρα στη ζωή ξαφνικά όλα αλλάζουν, έχεις δουλειές, υποχρεώσεις, λογαριασμούς, ΤΕΒΕ, ενώ ταυτόχρονα προσπαθείς να μείνεις κοντά στην ανεμελιά, στις ηδονές. Ολο αυτό δημιουργεί μια μικρή ταραχή.
• Αυτή την ταραχή τη βρήκες μέσα σου; Την είδες γύρω σου;
Την βλέπω στην Αντίπαρο κάθε καλοκαίρι που πηγαίνω. Ανθρωποι έρχονται πιεσμένοι και θέλουν σε δέκα μόνο μέρες να κάνουν τα πάντα: να πάνε στη γαμάτη παραλία και στο τέλειο μπαρ, να ξενυχτήσουν, να ξεκουραστούν, να πηδηχτούνε, να γνωρίσουν ανθρώπους.
Και δεν χαλαρώνουν ποτέ στ’ αλήθεια. Ερχονται φορτσαρισμένοι για… έξτρα στρες.
• Ξεκινάς από αυτή τη διαπίστωση, αλλά φτάνεις σε πολύ σκοτάδι.
Για να κάνεις μια ταινία που να έχει ενδιαφέρον, πρέπει να πάρεις τις μικρές, καθημερινές σου εικόνες και να πας στην εξτρίμ εκδοχή τους.
• Ας δούμε μια μια τις εξτρίμ εκδοχές. Στα 42 δεν είμαστε όλοι σαν τον Κωστή, σπασμένοι.
Εχει σίγουρα ζήσει μια αποτυχία. Για να γίνεις στα 42 σου γιατρός -και όχι αγροτικός- στην Αντίπαρο ή σου συμβαίνει κάτι πολύ καλό, δηλαδή γουστάρεις να αλλάξεις τη ζωή σου, ή σου συμβαίνει κάτι πολύ κακό.
Επέλεξα να συμβαίνει κάτι κακό που δεν μαθαίνουμε τι είναι. Δεν μου αρέσει να ξέρεις πολλά πράγματα για την ιστορία του ήρωα, για να είναι δυνατός πρέπει να είναι όσος η ταινία -να ξεκινάει στο πρώτο καρέ, να τελειώνει στο τελευταίο.
• Ούτε είναι όλοι οι εικοσάρηδες τόσο χαλαροί, ελεύθεροι, ηδονικοί.
Και τόσο όμορφοι.. Διάλεξα νέους ιδανικούς, τέλειους στην εικόνα τους. Για μένα είναι ένα μάτσο κακομαθημένα παιδιά, τους συμπαθώ, δεν λέω, αλλά δεν χρειάζεται να παλέψουν για τίποτα.
• Σε κανέναν πάντως από τους ήρωές σου δεν φέρεσαι σκληρά, έστω κι αν ο θεατής κανέναν δεν μπορεί να συμπαθήσει διαρκώς και απολύτως.
Μα τους αγαπώ όλους. Στη συμπεριφορά της Αννας, για παράδειγμα, δεν υπάρχει δόλος, δεν έχει σκοπό να τυραννήσει τον Κωστή, δεν είναι το παιχνίδι της.
Απλώς έτσι είναι ο κόσμος της, αυτό έχει μάθει να κάνει. Και, ξαφνικά, ένας άνθρωπος που έρχεται από άλλον κόσμο, αντιδρά διαφορετικά και δεν ξέρει πώς να το αντιμετωπίσει.
• Πώς εξηγείς ότι ο Κωστής χάνει κάθε φίλτρο προστασίας απέναντι στην παρέα;
Σε τέτοιες καταστάσεις δεν λειτουργεί η λογική, έχεις μόνο ακραία συναισθήματα, είτε πάνω είτε κάτω. Ενας άνθρωπος που δεν είχε τίποτα ξαφνικά νιώθει ότι του χαρίζονται όλα: η πιο κουλ παρέα του κόσμου και το πιο όμορφο κορίτσι.
Χάνει την μπάλα. Πιστεύει -το πιστεύω κι εγώ- ότι ο οποιοσδήποτε έχει δικαίωμα και πιθανότητα να τα ζήσει αυτά.
Δεν μπορεί να καταλάβει ότι στον κόσμο της Αννας το να φιλιόμαστε και να πηδιόμαστε είναι κάτι που απλώς συμβαίνει. Νομίζει ότι είναι «για πάντα». Κι όταν της το λέει, αυτή είναι σαν να το ακούει πρώτη φορά στη ζωή της.
• Θα μπορούσε μια τέτοια ιστορία να οδηγήσει σε ηθικά συμπεράσματα, σε κριτική για έναν συγκεκριμένο τρόπο ζωής
Δεν μου αρέσουν τα ηθικά συμπεράσματα. Και δέχομαι οποιονδήποτε τρόπο ζωής. Αγαπάω την ελευθερία, για μένα είναι η μόνη ηθική.
Γιατί αν ζεις όπως «πρέπει», μέσα σε σκληρούς κανόνες, στ’ αλήθεια μόνο κακό μπορείς να κάνεις μετά. Γιατί στερείς από τον εαυτό σου αυτό που σου ζητάει.
Αλλωστε η παρέα δεν κάνει κάποιο έγκλημα. Υπάρχει μια «ταξική» διαφορά στην ιστορία, όχι αναγκαστικά με οικονομικούς όρους, κι ας είναι φανερό ότι οι νέοι είναι well off, ότι γνωρίστηκαν σε ξένο πανεπιστήμιο.
Οταν λένε στον Κωστή «δεν θα είσαι ποτέ ένας από μας», λένε ό,τι και ο Ουελμπέκ στην «Επέκταση του Πεδίου της Πάλης»: υπάρχουν αυτοί που έχουν πρόσβαση στην ηδονή και αυτοί που δεν έχουν.
Δεν διαχωρίζει μόνο ο οικονομικός φιλελευθερισμός τους ανθρώπους.
• Κινηματογραφικά τι στοίχημα είχες βάλει;
Να δημιουργήσω βαθιά σκοτάδια κάτω από ένα τόσο δυνατό φως. Εγινε κάπως μόνη της η ταινία. Την έγραψα μέσα σε δέκα μέρες και έπειτα από λίγους μήνες πήγα και την τράβηξα.
Το καστ και το συνεργείο κατάλαβαν κατευθείαν τι θέλω να κάνω, βοήθησε και η αναμπουμπούλα του νησιού, το ότι ζούσαμε όλοι μαζί σε κάμπινγκ, ότι πήγαμε τρεις εβδομάδες πριν και αλητεύαμε και κάναμε πρόβες.
Και μετά, αυτό που ζούσαμε πήγαμε και το τραβήξαμε κάπως πιο νοικοκυρεμένα.
• Είναι η τρίτη σου ταινία και είσαι κανονικός χαμαιλέων. Καμία δεν μοιάζει με την άλλη.
Ναι μεν θέλω να έχουν σφραγίδα οι ταινίες μου, αλλά δεν θέλω να κάνω την ίδια πολλές φορές. Ισως με έχει βοηθήσει σ’ αυτό και η διαφήμιση, από τη μια ιστορία πάω στην άλλη με διαφορά μιας μέρας, πηδάω άνετα από είδος σε είδος.
Αγαπάω το σινεμά γενικά, δεν θέλω να κάνω hommage στον τάδε ή τον δείνα σκηνοθέτη, ούτε αισθητικές εμμονές έχω.
Mετά το «Suntan» εύκολα θα έκανα μια πολύ αστεία ταινία. Χρειάζεται, άλλωστε, να κάνω και μία που να μπορεί να τη δει η κόρη μου πριν από τα 18 της.
info:
Το «Suntan» βγαίνει στις αίθουσες στις 31 Μαρτίου.
