Για πρώτη φορά διοργανώνεται στη χώρα μας έκθεση–αφιέρωμα στον σπουδαίο χαράκτη Χοσέ Γουαδελούπε Ποσάδα (1852–1913).
Φιλοξενείται στην Πινακοθήκη του Δήμου Αθηναίων και πηγαίνει εξαιρετικά.
Εκατοντάδες άνθρωποι την επισκέπτονται, για να δουν από κοντά τα σκίτσα του καλλιτέχνη που ξεπέρασε τα σύνορα της χώρας του με το πρωτοποριακό εικαστικό έργο του, ενώ ταυτόχρονα εικονογράφησε με τον καλύτερο τρόπο τη λαϊκή μεξικανική παράδοση και την εποχή του.
Οι περίφημοι σκελετοί και οι εικόνες του συνολικά γοήτευσαν από τον συμπατριώτη του Ντιέγκο Ριβιέρα μέχρι τον Αντρέ Μπρετόν.
Και εξακολουθεί να μιλάει άμεσα στους σύγχρονους επισκέπτες αγγίζοντας από τις μικρότερες ηλικίες (ξετρελάθηκε ο 13χρονος Αλέξανδρος. «Θα είναι ο αγαπημένος μου καλλιτέχνης μετά τον Πικάσο» έλεγε στη μητέρα του) μέχρι τους μεστούς ενηλίκους.
Τι πιο λογικό λοιπόν φεύγοντας από την έκθεση να θέλεις να πάρεις ένα αναμνηστικό.
Κάποιες κάρτες, μια αφίσα ή τον κατάλογο. Να διαθέσεις ένα μικρό ποσό, καθώς η είσοδος είναι δωρεάν.
Τίποτα ωστόσο δεν εκδόθηκε κι ας διοργανώνεται με τη συνδρομή του Μεξικού (υπουργείο Εξωτερικών, πρεσβεία κ.ά.) ενώ έχει περιοδεύσει σε πολλές πρωτεύουσες του κόσμου.
Κυκλοφόρησε μόνον ο κατάλογος για το 3ο Διεθνές Φεστιβάλ Χαρακτικής Αθηνών, στο πλαίσιο του οποίου εντάσσεται η διοργάνωση.
Το παράδοξο είναι όμως ότι το Σαββατοκύριακο, που για προφανείς λόγους η έκθεση έχει και τη μεγαλύτερη προσέλευση, το κοινό δεν μπορεί να αγοράσει ούτε αυτόν (5 ευρώ).
Δεν υπάρχουν, λέει, υπάλληλοι του Οργανισμού του δήμου αλλά μόνον security. Ετσι, καθίσταται αδύνατη η πώληση του καταλόγου!
Είναι δυνατόν εν έτει 2016 να λειτουργούμε με τις αγκυλώσεις του ’70; Να μην υπάρχει η παραμικρή ευελιξία ώστε να συγκεντρώνονται κάποια έσοδα τα οποία θα μπορούσαν να επανεπενδυθούν στον Πολιτισμό; Οι υπηρεσίες του δήμου δεν μπορούν να λειτουργούν με πιο ευέλικτους τρόπους;
Από πού αντλεί έσοδα η Δημοτική Πινακοθήκη; Ή δεν ενδιαφέρει τον Δήμο Αθηναίων να εξασφαλίζει πόρους από τις περιοδικές εκθέσεις του;
Πόση δημοσιοϋπαλληλική νοοτροπία να αντέξουμε και σε πόσο μεγαλύτερο αδιέξοδο να οδηγηθούμε.
Και τελικά γιατί τα ιδιωτικά μουσεία έχουν την έγνοια να αντλούν πόρους από τις διοργανώσεις τους ενώ τα δημόσια και τα δημοτικά επαφίενται στην ευκολία της μόνιμης επιχορήγησης, κύριε δήμαρχε Γιώργο Καμίνη.
