Η χώρα που αγαπώ

Επειδή εμάς τους δημοσιογράφους μάς αρέσει να μας αποκαλούν «λειτουργούς της ενημέρωσης» και «διαμορφωτές της κοινής γνώμης», αποφάσισα, αντί αυστηρού πολιτικού σχολίου, να σας… διαμορφώσω τη γνώμη για τη χώρα που αγαπώ και ονειρεύομαι, μέσα από ανθρώπινες εικόνες της αληθινής ζωής.

Να περιγράψω λιγάκι την Ελλάδα της αλληλεγγύης και του χαμόγελου, αντί να σας σερβίρω και εγώ, όπως σας έχουν μάθει τα μεγάλα κανάλια, δήθεν πολιτική αμεροληψία ή ακόμα χειρότερα τη συνήθη ιδεολογική σκοπιμότητα και τη φαιά, κίτρινη και κακορίζικη παραπληροφόρησή τους.

Χθες, ένα όμορφο κυριακάτικο πρωινό, τηλεφωνώ, με μια μέρα καθυστέρηση, σε έναν φίλο να του ευχηθώ για τη γιορτή του. Τον βρίσκω στο λιμάνι του Πειραιά με τα παιδιά του και εκατοντάδες άλλους εθελοντές γονείς και τα παιδιά τους, ήδη από νωρίς, να μοιράζουν συσσίτιο, που πρόσφεραν και ετοίμασαν οι ίδιοι, στους πρόσφυγες.

Λίγο αργότερα άλλοι φίλοι με προσκαλούν να πάω μαζί τους, πάλι σε προβλήτα του πειραϊκού λιμανιού, σε συναυλία που έχει οργανωθεί από δομές αλληλεγγύης για τους πρόσφυγες, με μουσικούς Ελληνες, Σύρους και Αφγανούς. Δεν τους το υπόσχομαι, γιατί έχω βάρδια στη δουλειά.

Οπως κάθε μέρα, πηγαίνω στο ψιλικατζίδικο της γειτονιάς για τις εφημερίδες. Εκεί, ένας άγνωστός μου καλός άνθρωπος λύνει τις απορίες ζωτικής σημασίας που του θέτει ένας νέος που μιλάει πολύ καλά αγγλικά και όπως καταλαβαίνω, είναι πρόσφυγας από τη Συρία, επιστήμονας, που έφτασε στην Αθήνα με την οικογένεια πριν από λίγες μέρες.

Στην κουβέντα βοηθούν ο ιδιοκτήτης και οι υπόλοιποι πελάτες του μαγαζιού και όλοι μαζί γινόμαστε οι νέοι φίλοι -ουσιαστικά η αυτοσχέδια επιτροπή υποδοχής- του Σύρου πρόσφυγα.

Λίγο πιο πάνω το παλιό Γυμνάσιο-Λύκειο της γειτονιάς, που έχει εγκαταλειφθεί τα τελευταία χρόνια, ξανάνοιξε προχθές, ύστερα από πρωτοβουλία ομάδας κατοίκων, συμπολιτών μας, για να στεγάσει οικογένειες προσφύγων.

Περπατώ προς το γραφείο και σκέφτομαι σκόρπια, απ’ όσα ευρωπαϊκά και εγχώρια «μικρά περιστατικά» διάβασα και είδα τελευταία, για τα άγονα μυαλά που διαμορφώνονται καθημερινά δίπλα μας. Ετοιμα να τα αξιοποιήσει η ρατσιστική Ακροδεξιά, σαν τον Τσέχο οπαδό της Σπάρτα Πράγας που ούρησε πάνω σε ζητιάνα στη Ρώμη.

Σαν τα μισαλλόδοξα κατακάθια της ολλανδικής Αϊντχόφεν που πετούσαν κέρματα σε βασανισμένους πρόσφυγες στη Μαδρίτη.

Σαν τους σαδιστές που βουλιάζουν τις βάρκες στο Αιγαίο, που θέλουν κοφτερά συρματοπλέγματα παντού, που καίνε στα Γιαννιτσά κέντρο φιλοξενίας προσφύγων και σαν τα Τάγματα Εφόδου των νταβατζήδων στους νέους «Αγιους Παντελεήμονες», εναρμονισμένους με τη θεωρία του κάθε «διάσημου καλλιτέχνη» του είδους Notis (Σφακιανάκης), ο οποίος προ ημερών, στο ΡΙΚ, χαρακτήρισε το προσφυγικό «στημένο κόλπο» για «να έρχονται ορδές και να βιάζουν την πατρίδα μας».

Αυτό είναι το κόλπο για να τους μισούμε, ώστε να μη «χωράνε» οι πρόσφυγες στην Ευρώπη-φρούριο και στα άδεια μυαλά μας. Εκτός από «βιαστές της πατρίδας μας» και άθλιοι συνωμότες, πρέπει να φανούν από την προπαγάνδα και «ριψάσπιδες» που «έρχονται με πορτοφόλια γεμάτα πεντακοσάρικα».

Κάπως έτσι διαμορφώνεται η άλλη, η ρατσιστική, η ανελεύθερη χώρα που μου απαγορεύει να την αγαπήσω.