Ο γητευτής του απροσδόκητου

Ανοιξιάτικο, γελαστό μισοφέγγαρο, έφτανε στη «γέμωσή» του, ο Γιάννης Μπανιάς, με το βαθύ άγγιγμα των αγωνιών της κοινωνίας. Στα μαλλιά του ανέμιζαν τα ελατόδασα των Τζουμέρκων, έσκυβαν ζαρκάδια της Πίνδου να ξεδιψάσουν στις κρήνες της ανάσας του. Ανέπνεε στον ουρανό της κριτικής σκέψης, με αναλυτική γνώση συνυφασμένη με λαϊκή σοφία και ανιδιοτέλεια. Είχε συνταυτίσει την πολιτική με την ηθική και την καθημερινή συμπεριφορά.

Συνταύτιση σκοπών και μέσων. Τρόπος ζωής, να προσφέρεις χωρίς αντάλλαγμα. Ηθος αριστοτελικό. Διέτρεχε τη βαθιά ρίζα της πατρίδας, αυτή που βυθίζεται στα έγκατα του παρελθόντος και συλλαβίζει το μέλλον της ουτοπίας και της καθολικότητας.

Πουλί μαντατοφόρο, μαθαίνει τους άγνωστους τόπους μεγάλων ταξιδιών, άκουγε τους μυστικούς ήχους παμπάλαιων φωνών, ήξερε πώς τινάζονται οι κλώνοι απ’ το σκοτάδι στο φως, χωρίς κανείς να τους βλέπει, χωρίς κανείς να τους προσμένει. Γητευτής του απρόσμενου και του απροσδόκητου, έριχνε το λάσο του σε άτια μεγάλων ιδεών.

Η δική του Αριστερά παλλόταν στον σφυγμό μιας πορφυρής Ανατολής, οικουμενική, οραματική, συλλογική, ανατρεπτική. Από τους λίγους της γενιάς του που συζητούσε για Αμεση Δημοκρατία, άνοιγε μανταλωμένες πόρτες, σκουριασμένες από πάθη, εγωκεντρισμούς και ομφαλοσκοπήσεις αυτάρεσκων ιδεολογημάτων. Αυτό που ονόμαζε ο ίδιος «ανασύνθεση της Αριστεράς», πέρασε το κατώφλι της «Εποχής», συνένωσε την κατακερματισμένη Αριστερά και τη λαβωμένη κοινωνία, αγκαλιάστηκε από τον λαό, έγινε ΣΥΡΙΖΑ.

Ταρακούνησε την Ευρώπη και παλεύει σκληρά με τα θηρία του παγκόσμιου κεφαλαίου να αφυπνίσει τους λαούς. Λαβωματιές και ήττες μεγάλες, αλλά υπάρχει το ανυπόταχτο της θέλησης. Παλεύει με τις εσωτερικές δυνάμεις των αγκυλώσεων, τις κεκτημένες αδράνειες του παρελθόντος. Πολιτική σημαίνει πρόβλεψη πορείας, γεγονότων, συγκρότηση στρατηγικής γι’ αυτά και μετά από αυτά, ήτοι Ηγεμονία κατά Γκράμσι. Ανοιγε δρόμο στους νεότερους με τη μοναδική γενναιοδωρία και διορατικότητα που τον διέκρινε.

Οταν προώθησε τον Τσίπρα κόντρα στα προγνωστικά και στις πρακτικές της Αριστεράς, μου έλεγε: «Παναγή, έλα πάνω να σου γνωρίσω τον μικρό, θα πάει πολύ καλά», και ο μικρός τον δικαίωσε. Την τελευταία φορά ήρθε σπίτι στο Ηράκλειο με τον Τάκη τον Μπενά, έγινε τρικούβερτο γλέντι.

Ο Μπενάς αποδείχτηκε τενόρος ολκής με τεράστιο ρεπερτόριο. Το μεσημέρι, πριν φύγει ο Γιάννης, του έδωσα ένα εφτάζυμο χωριάτικο ψωμί. Το κοιτούσε με τα μάτια του που ήταν βρυσούλες καλοσύνης. Το χαμογελαστό μισοφέγγαρο γέμισε, έγινε οικουμένη. Μπανιάς, ο ενορχηστρωτής του ΣΥΡΙΖΑ. Τέσσερα χρόνια χωρίς τον Γιάννη, η μνήμη του οικουμενικός επαναστοχασμός.