Μ’ υψηλούς τόνους στη Βουλή μας μπήκε η βδομάδα κι οι δυο μεγάλοι αρχηγοί δοξάσαν την Ελλάδα
Ενας τον άλλον προσπαθούν, σαν δύο κοκοράκια ρεζίλι να τον κάνουνε και με τα κρεμμυδάκια
Πετάνε δηλητήριο κι ανθυπομειδιούνε κάνοντας πως δεν βλέπουνε πως στον γκρεμό τραβούνε
Με ευφυολογήματα την πείνα μας χορταίνουν μα η αλήθεια είναι μια: τα νούμερα δεν βγαίνουν
Από ειρωνεία χόρτασα, καυγάς χωρίς ουσία κι η κλάκα να χειροκροτεί σε κάθε ευκαιρία
Ο ένας φτιάχνει επιτροπές, τον νου μας να τραβήξει από το πώς προτίθεται ξανά να μας πηδήξει
(είναι γνωστή η τακτική: στ’ αλήθεια χρόνια τώρα κι οι άλλοι έτσι κάνανε και πρόκοψε η χώρα… )
Ο άλλος θέλει εκλογές, κοινώς πετά κουβέντες Κι οι δυο μας κοροϊδεύουνε, κρίμα κοτζάμ λεβέντες!
Αχ, Θεέ μου, δεν αντέχω πια αλληλοκατηγόρια όταν παντού μας ζώνουνε δέκα χιλιάδες ζόρια…
Για ένα μήνα μοναχά ας ήταν να μπορούσαν ετούτο το τροπάριο κι οι δυο να σταματούσαν
και κατά μέρος ν’ άφηναν για λίγο το «τις πταίει;» όταν απ’ τα προβλήματα η χώρα καταρρέει
Κουβέντα να μην έλεγαν ο εις κατά του άλλου θα ‘τανε κατορθώματος απόδειξη μεγάλου
κι από κοινού αμφότεροι να ψάχνανε για λύση προτού η δόλια η Ελλάς οριστικώς τα φτύσει…
Οι Κύπριοι το κάνανε και σε καλό τούς βγήκε μα στη δική μας κεφαλή στάλα μυαλό δεν μπήκε
Εθνική συνεννόηση; Τα παίρνω στο κρανίο γιατί πρωταπριλιάτικο μοιάζει για μας αστείο…
