Αφορμή για τη συζήτηση με τη σκηνοθέτιδα Λυτώ Τριανταφυλλίδου είναι η παράσταση «Γιοι και Κόρες» που ανέβηκε στο Κέντρο Ελληνικού Πολιτισμού.
«Η παράσταση “Γιοι και Κόρες” είναι μια αναδρομή στη σύγχρονη ιστορία της Ελλάδας, μέσα από αληθινές ιστορίες ανθρώπων που συνέλεξε ο Γιάννης Καλαβριάνος. Στην παράστασή μας για το Κέντρο Ελληνικού Πολιτισμού χτίσαμε ένα παράλληλο επίπεδο αφήγησης με ιστορίες από την Ελληνοαμερικανική κοινότητα της Νέας Υόρκης. Αυτές τις ιστορίες υπογράφει η Ελένη Δρίβα. Στις “αμερικανικές” ιστορίες μας, η σύγκρουση των δύο τόπων (Ελλάδα, Αμερική) είναι ένας από τους κεντρικούς δραματολογικούς άξονες.
Η παράσταση, όμως, δεν είναι για την επιτυχία ή την επιβίωση του ελληνικού στοιχείου εδώ. Οπως το βλέπω εγώ, αυτό το έργο χτίζεται πάνω στη σύγκρουση μεταξύ ελεύθερης επιλογής με στόχο την ευτυχία και της ανάγκης για επιβίωση. Μέσα από αυτήν την ευαίσθητη ισορροπία επιχειρούμε να μιλήσουμε για το ελληνικό φαινόμενο και τις υπέροχες αντιφάσεις που αυτό φέρνει!»
Η συζήτηση με τη Λυτώ γίνεται με όλα τα νέα μέσα. Οι αποστάσεις έχουν εκμηδενιστεί σχεδόν, τα προβλήματα, όσα χιλιόμετρα κι αν μεσολαβούν, παραμένουν τα ίδια:
«Οι συνθήκες της μετανάστευσης στην Αμερική τώρα είναι πολύ διαφορετικές απ’ αυτές που αντιμετώπισαν οι προηγούμενες γενιές. Παρ’ όλα αυτά μερικά πράγματα παραμένουν τα ίδια. Για παράδειγμα, η συζήτηση για τα χαρτιά, τη βίζα, τα αστεία για το ποιος θα παντρευτεί με ποιον για να γίνει νόμιμος. Επιπλέον, στις μεγάλες χαρές και στις μεγάλες λύπες η απόσταση γίνεται δύσκολη. Γνώρισα τη Μαριέττα, την ανιψιά μου, όταν ήταν ήδη 8 μηνών και θα την ξαναδώ μάλλον όταν θα είναι 1,5 ετών. Οσες φωτογραφίες και αν κάνω “like” στο fb, είναι πολύ ξεκάθαρο ότι δεν θα είμαι εκεί. Ο Πόλυς Κυριάκου, φίλος στιχουργός που μένει στη Ν.Υ. τα τελευταία 35 χρόνια, έχει γράψει ότι “όλοι έχουμε μια θεία στην Αμερική”. Ε, αυτή είμαι εγώ για κάποιους!»
Η Λυτώ είναι ακόμη μία Ελληνίδα που κάνει καριέρα στο εξωτερικό.
Σπούδασε στο Τμήμα Θεάτρου της Σχολής Καλών Τεχνών του ΑΠΘ και στο New School of Drama στη Νέα Υόρκη.
Οι τελευταίες της σκηνοθετικές δουλειές περιλαμβάνουν το Miss Margarida’s Way (του Robertyo Athayde, Second Circle Theater Company), την παράσταση «Interview» με τη Θεατρική Ομάδα «Εμείς» και την παράσταση «Γιοι και Κόρες» του Γιάννη Καλαβριάνου στο Κέντρο Ελληνικού Πολιτισμού.
Αυτές τις μέρες ανεβάζει στην West-Park Prebyterian Church, σε συνεργασία με τον Πάνο Βλάχο και τη Νατάσσα Κατερινοπούλου την παράσταση «Mistero Bouffo» του Ντάριο Φο.
«Η ιδέα του “αμερικάνικου ονείρου” και οι εύκολες ευκαιρίες που απλόχερα δίνονται σε όσους τις ζητήσουν δεν είναι αλήθεια – κι αναρωτιέμαι εάν ήταν και ποτέ αλήθεια. Εχω μάθει να αποδέχομαι τις μικρές και μεγάλες νίκες για επιτυχίες μου και να διακωμωδώ πιο εύκολα τις αποτυχίες μου», εξηγεί σχολιάζοντας τη ζωή στη Νέα Υόρκη.
Η ίδια ενθουσιάζεται με την ιδέα να επιστρέψει στην Ελλάδα και ήδη έχει ξεκινήσει συζητήσεις για μια παράσταση το 2017.
«Παρά το τι συμβαίνει στην Ελλάδα, έχουμε πολύ καλό θέατρο. Υπάρχουν πάρα πολύ χαρισματικοί άνθρωποι, εμπνευσμένοι σκηνοθέτες και υπέροχοι ηθοποιοί, που θα ήθελα να δουλέψω μαζί τους και να μάθω απ’ αυτούς», λέει.
