Μονόδρομος η αλήθεια

Με ποια ακριβώς γραμμή πάει η κυβέρνηση στη διαπραγμάτευση, έχοντας απέναντί της τα νέα δεδομένα που δημιούργησε ο συμβιβασμός ανάμεσα στο ΔΝΤ και τους Ευρωπαίους δανειστές;

Μέχρι προχθές υπήρχε η σαφής διαβεβαίωση ότι σε πρόσθετα μέτρα -έστω και προληπτικού χαρακτήρα- δεν πρόκειται να ενδώσει.

Ο Γιάννης Δραγασάκης άφησε σαφέστατα να εννοηθεί πως δεν υπάρχει λαϊκή εντολή για οτιδήποτε πέραν της συμφωνίας του Ιουλίου.

Ουδέποτε η κυβέρνηση παραδέχτηκε ότι τα πρόσθετα προληπτικά μέτρα είναι εντός αυτής της συμφωνίας.

Χθες, ωστόσο, ο ίδιος δήλωσε ότι η πιθανή λήψη πρόσθετων μέτρων σε περίπτωση που δεν επιτευχθεί ο στόχος για πρωτογενές πλεόνασμα 3,5% το 2018 «προβλέπεται ήδη και από το Μνημόνιο».

Αν, όντως, η κυβέρνηση πιστεύει ότι τα μέτρα που της ζητούν να υπογράψει προβλέπονται στο Μνημόνιο, ας τα υπογράψει. Τους λεονταρισμούς τι τους θέλει;

Κατατέθηκαν, στο μεταξύ, για διαβούλευση το ασφαλιστικό και το φορολογικό νομοσχέδιο. Τα μέτρα που προβλέπονται εκεί είναι πολύ σκληρά για τα λαϊκά στρώματα.

Το κύριο, στην παρούσα συγκυρία, δεν βρίσκεται σ’ αυτά. Η κυβέρνηση δεν φαίνεται να έχει την έγκριση των δανειστών για την κατάθεσή τους.

Αν την είχε, θα τα κατέθετε προς ψήφιση στη Βουλή και όχι προς δημόσια διαβούλευση. Συνεπώς, αν αύριο οι δανειστές τής ζητήσουν να τα αποσύρει, τι θα πράξει;

Και, ακόμη χειρότερα, αν της ζητήσουν να ενσωματώσει πιο επώδυνες διατάξεις πώς θα αντιδράσει;

Αν είναι να συμβιβαστεί στο σύνολο ή στο κύριο τμήμα των απαιτήσεων των δανειστών, η κατάθεση αυτών των κειμένων δεν είχε κανένα νόημα πέραν της καταγραφής μιας θέσης, που στον ελληνικό λαό δεν λέει το παραμικρό.

Με δυο λόγια, έχει γίνει αντιληπτό σε όλους ότι η κυβέρνηση βρίσκεται σε πολύ δύσκολη θέση. Άλλα σκέφτεται, άλλα θέλει και άλλα υποχρεώνεται να πράξει.

Αυτό, όμως, δεν της επιτρέπει να ακολουθεί μια τακτική «ήξεις αφήξεις». Η σκληρή αλήθεια για όποιον θέλει να μιλάει ως Αριστερά ήταν πάντοτε ο καλύτερος δρόμος. Οπως και η πλήρης ανάληψη ευθυνών, με όποιο κόστος.