Ο ξεχωριστός Ζιλμπέρτο Σίλβα

Κάθε μεγάλος άνθρωπος κρύβει και μια μεγάλη ιστορία.

Υπό αυτό το πρίσμα είναι ξεκάθαρο ότι ο Ζιλμπέρτο Σίλβα, ο 39χρονος Βραζιλιάνος σταρ του πρόσφατου παρελθόντος που ανέλαβε το νευραλγικό πόστο του διευθυντή ποδοσφαίρου στον Παναθηναϊκό, δεν θα μπορούσε να γεννηθεί έχοντας ήδη ραμμένα παράσημα στο πέτο.

Δεν μεγάλωσε καν στα πούπουλα. Αντιθέτως: έπρεπε να μοχθήσει πολύ στη ζωή του για να επιβιώσει, να παλέψει κόντρα σε θεούς και δαίμονες προκειμένου να κάνει αυτό που θεωρούσε σωστό και τίμιο.

Από πολύ μικρή ηλικία. Η ιστορία των παιδικών χρόνων του Βραζιλιάνου είναι συγκλονιστική, εμπεριέχει δύσκολα βιώματα, φτώχεια, φαβέλες, αλλά και το κίνημα Bom Senso, που πολεμά στη χώρα του τη διαφθορά.

Ο Ζιλμπέρτο Σίλβα ήταν μόλις 11 ετών όταν πήγε να εργαστεί σε μια φυτεία καφέ για να στηρίξει την οικογένειά του.

Οταν το θυμάται χαμογελάει αυθόρμητα, προσθέτοντας με νόημα:

«Με τα χρήματα που πήρα αγόρασα ένα κοτόπουλο για τους γονείς μου. Επρεπε να ταξιδέψω με το λεωφορείο κρατώντας το κοτόπουλο στα χέρια. Ημουν πολύ μικρός, λίγο ντροπαλός και αυτό άρχισε να ουρλιάζει! Σκέφτηκα διάφορα στη διαδρομή, αλλά όταν έφτασα στο σπίτι ο πατέρας μου ήταν ευτυχής: να φάμε κοτόπουλο οικογενειακώς την Κυριακή ήταν ένα θαυμάσιο πράγμα για μας, γιατί δεν ήταν εφικτό να τρώμε συχνά κρέας»…

Εναν χρόνο αργότερα η μητέρα του αρρώστησε και υπήρχε ανάγκη για μεταμόσχευση νεφρού.

Ο πατέρας του εργαζόταν στα χαλυβουργεία έναντι πενιχρού μισθού, οι τρεις μικρότερες αδελφές του φρόντιζαν τα του σπιτιού και ο Ζιλμπέρτο, μετά τη φυτεία καφέ, έπιασε δεύτερη και τρίτη δουλειά πριν γίνει καν έφηβος!

«Στα 12 μου εργάστηκα σε εργοστάσιο με ταπετσαρίες. Βοηθούσα να φτιάχνονται καναπέδες και τέτοιου είδους πράγματα. Στα 13 μου έπιασα δουλειά στις κατασκευές. Εμαθα τόσα πολλά πράγματα εκεί και κυρίως τη σημασία του χρήματος. Σταμάτησα αναγκαστικά το σχολείο γιατί έπρεπε να εργαστώ. Να βοηθήσω τον πατέρα μου, να υπάρχουν τρόφιμα στο σπίτι μας για να τρώμε, αλλά και να βοηθήσω τη μητέρα μου να έχει όσο καλύτερη θεραπεία γίνεται».

Η ανταπόκριση και η συνοχή της οικογένειας Σίλβα έφερε τελικά αποτέλεσμα, η μητέρα του κατάφερε και γύρισε στο σπίτι της υγιής και ο Ζιλμπέρτο, πριν καν κλείσει τα 26 του χρόνια, ήταν ένας παγκόσμιος πρωταθλητής με την Εθνική Βραζιλίας!

Παρά την απότομη αλλαγή της ζωής του και τα μεγαλεία που βρέθηκαν στο διάβα του, οι ευαισθησίες και η ανθρωπιά εξακολούθησαν να αποτελούν τα κυρίαρχα στοιχεία του χαρακτήρα του.

«Είναι ντροπή αυτό που συμβαίνει στη Βραζιλία» λέει σε κάθε ευκαιρία.

«Αυτά τα παιδιά που ζουν στις φαβέλες δεν έχουν την τύχη να γεννηθούν σε καλές συνθήκες. Στη ζωή τους θα αγωνίζονται στους δρόμους. Εχουν μια σκληρή, μια κακή ζωή. Μερικοί άνθρωποι τους μεταχειρίζονται σαν σκουπίδια! Κι όμως, όλοι θα έπρεπε να νοιάζονται γι’ αυτά τα παιδιά… Το ποδόσφαιρο είναι ένα σημαντικό εργαλείο για να ενταχθείς στην κοινωνία, να συμμετάσχεις σε κάτι. Οταν συγκρίνω τη ζωή μου με τη ζωή τους, μου είναι δύσκολο. Διότι πέρασα δύσκολα παιδικά χρόνια, αλλά ποτέ δεν έπρεπε να κοιμάμαι στον δρόμο, ποτέ δεν είχα αρπάξει τρόφιμα από έναν κάδο και προσπαθώ να βάλω τον εαυτό μου στην κατάστασή τους. Τι είναι αυτό που ζητούν;

»Μπορείτε να το δείτε όλοι, αρκεί να έχετε τη διάθεση: χρειάζονται μόνο μια ευκαιρία, κάτι για να πιστέψουν σε αυτό. Θέλουν απλώς να είναι μέρος του κόσμου, αλλά αν κανείς δεν τους υποστηρίζει, ίσως απλώς να πεθαίνουν στους δρόμους. Και είναι κρίμα…».

Οταν η μοίρα τα έφερε έτσι ώστε να επιστρέψει στη Βραζιλία για τις τελευταίες ποδοσφαιρικές παραστάσεις του, υπήρξε ένας από τους πρωταγωνιστές του κινήματος Bom Senso, μιας ομάδας παικτών που προσπαθούν να επαναφέρουν τη διαφάνεια στο λαοφιλέστερο άθλημα της χώρας του.

Προφανώς δεν πρόκειται για κάτι εύκολο.

Οι αθλητές που εμπλέκονται σε αυτό συχνά απειλούνται από τους συλλόγους και από ανθρώπους που ενδιαφέρονται μόνο για την υστεροφημία τους. Με κάθε τίμημα.

Ο Ζιλμπέρτο περιγράφει: «Απλώς δεν μπορούν να κοιτάξουν κάτω από τη μύτη τους και να δουν τι είναι πραγματικά καλό γι’ αυτούς. Θα πρέπει να αγωνιστούμε και να αντισταθούμε ενάντια σε έναν μεγάλο μηχανισμό. Είναι τρελό! Κάποιοι άνθρωποι μας βλέπουν σαν εχθρoύς τους. Δεν ξέρω γιατί. Ισως να έχουν κάτι να κρύψουν. Εμείς δεν έχουμε και αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο έχουμε βάλει το πρόσωπό μας μπροστά σε αυτήν την κατάσταση»…