«Εκτός συγκλονιστικού απροόπτου», γράφει ο Θάνος Δημάδης («Εφ. Συν.» 5/5, «Ο εφιάλτης γίνεται πραγματικότητα»), ο Ντόναλντ Τραμπ θα είναι ο υποψήφιος των Ρεπουμπλικανών στη διεκδίκηση της προεδρίας των ΗΠΑ τον Νοέμβριο.
Δεν ξέρω ποιο μπορεί να είναι το «συγκλονιστικό απρόοπτο» που θα βγάλει τον Τραμπ από τον δρόμο προς τη διεκδίκηση. Πάντως, συγκλονιστικό είναι και μόνο το γεγονός ότι έφτασε ώς εδώ ο επιδειξιομανής δισεκατομμυριούχος των κτηματομεσιτικών (real estate), συγγραφέας… καθ’ υπαγόρευσιν (η Μέρεντιθ Μακ Ιβ το έγραψε) του βιβλίου «Πώς να γίνετε πλούσιος», δημοφιλής παρουσιαστής τηλεοπτικού παιχνιδιού μέχρι τον Ιούνιο, που ανακοίνωσε ότι αποφάσισε, εκτός από τις εταιρείες του (στα όρια πτώχευσης έφτασε κάποτε), να σώσει και τον κόσμο!
Υπάρχει βέβαια και η θεωρία του μη υπάρχοντος κενού. Ο,τι είναι νόμος στη φύση, ότι δεν αφήνει κενά, φαίνεται ότι ισχύει και στη φύση της πολιτικής: εάν από την πολιτική λείψει το καλό, σπεύδει το κακό και καταλαμβάνει τη θέση του.
Ποιος ξέρει τι κενά άφησαν οι Ρεπουμπλικάνοι, τι κενά αφήνει η εν συνόλω πολιτική (να μείνουμε στις ΗΠΑ, γιατί αν πάμε και αλλού, ζήτω που καήκαμε!), που πάνε και τρυπώνουν οι διάφοροι Τραμπ, μετά από μία, μέσες-άκρες, πετυχημένη οκταετία του Ομπάμα και, λες και πέρασε γομολάστιχα (νεωστί, delete!), από την, άκρως αποτυχημένη και πολλαπλώς επικίνδυνη, οκταετία Μπους του νεότερου (κατά σύμπτωση, ελάχιστες μέρες νεότερος του Τραμπ: εβδομηντάρηδες αμφότεροι).
Μετά το περίφημο δόγμα του σοκ (που επαρκέστατα ανέλυσε στο ομότιτλο βιβλίο της η Ναόμι Κλάιν) φαίνεται πως τώρα πάει να κυριαρχήσει ένα δόγμα αστάθειας, και μάλιστα στην κορυφή της παγκόσμιας πολιτικής ηγεσίας, με πρόσωπα ανισορροπίας απροσδιόριστης όπως ο (ο μη γένοιτο!) Τραμπ, του οποίου την πρώτη εμφάνιση τιτλοφόρησε, την επομένη, η «Νιου Γιορκ Ντέιλι Νιους»: «Κλόουν βάζει υποψηφιότητα για πρόεδρος». Διαρκής πρόκληση…
