Παγκόσμια Ημέρα Ελευθεροτυπίας η 3η Μαΐου (καθιερώθηκε ύστερα από πρωτοβουλία της Παγκόσμιας Ενωσης Εφημερίδων (ΠΕΕ) το 1993, με εισήγηση της UNESCΟ, ως φόρος τιμής στη Διακήρυξη του Βίντχουκ, μιας έκκλησης Αφρικανών δημοσιογράφων για ελεύθερα, ανεξάρτητα και πλουραλιστικά ΜΜΕ).
Η ΕΙΤΗΣΕΕ και τα μέλη της (τα τηλεοπτικά κανάλια δηλαδή), για να τιμήσουν την Παγκόσμια Ημέρα Ελευθερίας του Τύπου, δημιούργησαν ένα τηλεοπτικό σποτ το οποίο προβάλλεται ήδη κι αναδεικνύει τη σημασία της πολυφωνίας ως απαραίτητου συστατικού της δημοκρατίας.
«Το αίτημα αυτό μοιάζει να είναι πιο επίκαιρο από ποτέ, αφού σύμφωνα με την Εκθεση της οργάνωσης Δημοσιογράφοι Χωρίς Σύνορα (Journalists Sans Frontieres) για το 2016 όλοι οι δείκτες (όπως ο πλουραλισμός, η ανεξαρτησία των Μέσων Ενημέρωσης, το περιβάλλον και η αυτολογοκρισία, το νομικό πλαίσιο, η διαφάνεια, οι υποδομές και οι καταχρήσεις εξουσίας) παρουσιάζουν επιδείνωση, καθώς πλήθος κρατικών αρχών προσπαθεί να αναλάβει τον έλεγχο στις χώρες, από τον φόβο υπερβολικής διεύρυνσης του δημοσίου διαλόγου» γράφει στην ανακοίνωσή της η ΕΙΤΗΣΕΕ.
Για να μην ξεχνιόμαστε, η Ελλάδα βρίσκεται στη 89η θέση, πίσω από χώρες όπως το Τόγκο (88), η Μοζαμβίκη (87) και η Ακτή Ελεφαντοστού (86). Για να μη νομίζετε δηλαδή πως τα πράγματα πάνε καλά εδώ.
Η ΕΙΤΗΣΕΕ δεν χάνει την ευκαιρία να στρέψει τα βέλη της και προς την κυβέρνηση για τον νέο νόμο για τις άδειες των καναλιών: «Αυτό το διάστημα βρίσκεται σε εξέλιξη η δημόσια διαβούλευση, το σχέδιο προκήρυξης ανοιχτού διεθνούς διαγωνισμού αδειοδότησης των ψηφιακών τηλεοπτικών σταθμών εθνικής εμβέλειας γενικού περιεχομένου που ανήρτησε η κυβέρνηση», σημειώνει.
«Πρόκειται για ένα σχέδιο που περιορίζει τον αριθμό των τηλεοπτικών αδειών και κατά συνέπεια τον πλουραλισμό των ΜΜΕ στη χώρα μας, ενώ προηγουμένως δεν έχει συζητηθεί με τους αρμόδιους φορείς και ενδιαφερόμενους – ο σχολιασμός από τους πολίτες χωρίς να έχει λάβει υπόψη τις πραγματικές ανάγκες της αγοράς δεν συνιστά ουσιαστική διαβούλευση».
Ωραία όλα αυτά από μεριάς των καναλιών και των ιδιοκτητών τους, αλλά ξεχνούν, μου φαίνεται, τις δικές τους ευθύνες. Που είναι πολλές (πάρα πολλές) και σημαντικές.
