Μονοτονία τρόμου. Δέκα μήνες πέρασαν από το «Σαρλί Εμπντό» στο Παρίσι, τον Ιανουάριο πέρσι, έως το επόμενο τρομοκρατικό χτύπημα, πάλι στο Παρίσι, τον περασμένο Νοέμβριο. Τέσσερις μόλις μήνες, από το Παρίσι τον Νοέμβριο στις Βρυξέλλες προχθές.
Αυτό μαθηματικά λέγεται… φθίνουσα πρόοδος. Αν είναι και γεωμετρική, ανατριχιάζεις στη σκέψη: τι μπορεί να περιμένει την ανθρωπότητα απ’ το εκρηκτικό μίγμα τρομοκρατίας – προσφύγων που, αλίμονο, είναι αλληλένδετα.
Καθώς, συγχρόνως με το διπλό μακελειό στις Βρυξέλλες, είχαμε στάση προσφύγων, μαζί με απόπειρα αυτοπυρπόλησης, στην Ειδομένη, εθελουσία αποχώρηση… εθελοντών μη κυβερνητικών οργανώσεων, πρώτους πρόσφυγες με χειροπέδες και εγκλεισμό τους σε κέντρα κράτησης, αντί της έως τώρα (προσωρινής) εγκατάστασης σε κέντρα φιλοξενίας.
Είχαμε, επίσης, πρώτη φορά στην Ενωμένη Ευρώπη, κλείσιμο συνόρων Βελγίου-Γαλλίας και Βελγίου-Ολλανδίας, μιας Ενωμένης Ευρώπης, της οποίας πρώτιστο μέλημα ήταν η κατάργηση των συνόρων.
Εν τέλει, «Ισλαμικό κράτος» υπάρχει, επικυρωμένο μάλιστα με σφραγίδα αίματος! Δεν είναι στα συριακά εδάφη που κουμαντάρει αυτό το «υβρίδιο». Είναι το κράτος τρόμου, που προσπαθεί διά φόβου να επιβάλει στους ελεύθερους πολίτες της Ευρώπης και του κόσμου. Η διέξοδος στα αδιέξοδα, το απόλυτο αδιέξοδο. Στη φρίκη, η φρίκη.
Αστυνομία, στρατός ένοπλος, περιπολίες, έλεγχοι, απαγορεύσεις… Μη βιαστεί όμως κανείς να πει πως η δημοκρατία χτυπάει τη δημοκρατία, ότι η δημοκρατία δείχνει το αληθινό της πρόσωπο και άλλες παρεμφερείς αηδίες.
Αυτοί που φορτώνουν στη δημοκρατία τα τρωτά της: «Να πού μας κατάντησε η πολλή δημοκρατία…» και άλλες τέτοιες μπούρδες είναι, ακριβώς, οι επίβουλοι της δημοκρατίας και πλασμένοι από την ίδια πάστα των τρομοκρατών και όλων των εν γένει στην Ιστορία «σωτήρων» και «εκπροσώπων επί Γης κάποιας ανώτερης αρχής».
Και οι «σωτήρες» της Ιστορίας έχουν, κυρίως, το ιδίωμα να αφαιρούν ζωές αγνώστων και αθώων, χωρίς να νιώθουν ελάχιστη τύψη και ενοχή ότι, ενδεχομένως, εγκλημάτησαν…
-320x213.jpg)
