Εγγύηση ψευδαίσθησης

Ε, αυτό πια είναι το καλύτερό μου. Οχι σχεδόν, απολύτως το φαντασιώθηκα: Να μπορώ, λέει, εγώ και όλο μου το σόι και όλα τα σόγια του σογιού μου, να τρώμε κάθε μέρα δωρεάν ό,τι επιθυμεί το φυλλοκάρδι μας και να λέμε στον εστιάτορα πως θα πληρωθεί όταν όλοι μαζί –εγώ, όλο μου το σόι και όλα τα σόγια του σογιού μου– χάσουμε κιλά. Και πως αυτό θα γίνει σίγουρα, γιατί έχουμε καλή διαιτολόγο.

Τέλειο; Εως τότε, βέβαια, ταψιά οι σπανακόπιτες και τα μπακλαβαδωτά και κάτι πατέ από γλώσσες αηδονιών, χαβιάρι, δαγκάνες καβουριών από τη Μογγολία και καρδιές σπουργιτιών με μαρμελάδα από σαλαμάκι αέρος. Ακριβώς σαν αυτά που είχε προσφέρει ο Ρωμαίος εκατόνταρχος στον Οβελίξ για να τον καλοπιάσει, αλλά ο ριγωτός Γαλάτης με το χαμηλό στήθος τα βρήκε… αλμυρά! «Βάρβαροι», μονολογεί ο Ρωμαίος.

Βάρβαροι ξεβάρβαροι, ωστόσο, «να» τις έκαναν και τις καρδιές και τ’ αηδόνια και τις γλυκολάλατες γλωσσίτσες τους. Και μετά είπαν να τα πασαλείψουν και με μαρμελάδα για να ρέουν καλύτερα στον λάρυγγα –μη και τους κάτσει στον λαιμό και χάσουν την όρεξή τους.

Ο λόγος για τα δύο πάλαι ποτέ ισχυρά κόμματα που μας διαφέντευαν και μας είχαν μη στάξει και μη βρέξει, που μας έκρυβαν τις νύχτες μη τυχόν μας δει το φεγγάρι και ντραπεί, από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου μέχρι τώρα, που λέω αμάν να τον ξεχάσω. Διακόσια δέκα και τέσσερα εκατομμύρια, σου λέει, έχει χρέος η Νέα Δημοκρατία. Καμιά εκατοστή πιο κάτω είναι και το χρέος του ΠΑΣΟΚ (114 εκατ. περίπου).

Πρόσεξε τώρα: από αυτά τα χρήματα, σχεδόν ολόκληρο το ποσό είναι δάνεια που έχουν πάρει από τράπεζες με εγγύηση τις μελλοντικές επιχορηγήσεις που θα έπαιρναν ως κόμματα. Δηλαδή, το είχαν σιγουράκι ότι θα ξαναέβγαιναν (και θα ξαναέβγαιναν και θα ξαναέβγαιναν), ώστε να επιχορηγούνται (ξανά και ξανά και ξανά).

Κατάλαβες τώρα πού βασίζω την απόλυτη φαντασίωσή μου, λατρεμένε αναγνώστη μου; Σιγουράκι την είχανε την ψήφο –τη δική σου, του σογιού σου και όλων των σογιών του- και τη δίναν ως εγγύηση για να τους χρηματοδοτούν οι τράπεζες, που εσύ ανακεφαλαίωσες (ξανά και ξανά), επειδή ήταν στο χείλος της καταστροφής από κάτι τέτοιους καλοπληρωτές. Κακώς; Σε εκμεταλλεύτηκαν; Σε χρησιμοποίησαν;

Δεν σου διόρισαν το παιδί; Δεν σου νομιμοποίησαν το αυθαίρετο; Δεν σου έκρυψαν, για να μη σε στενοχωρήσουν (μα τι αγάπη σου ‘χουν βρε παιδί μου!), πως το 2008 το χρέος της χώρας άγγιζε το 800% του ΑΕΠ (σωστό ή λάθος, πάντως ο Προβόπουλος τώρα το ‘ξομολογήθηκε πως μας το κράταγαν κρυφό); Σε λίγο θα μας πεις πως σε κορόιδεψαν κιόλας!

Γιατί; Γιατί μου είσαι παραπονιάρης, πεισματάρης και ζηλιάρης, υπέροχε μελλοντικέ ψηφοφόρε τους (χώνω και τον εαυτό μου και όλο το… σόι μου μέσα);

Η αλήθεια είναι πως δεν ήσουν πάντα έτσι. Τώρα, που δεν είναι πια οι προστάτες μας στην κυβέρνηση (είναι, όμως, ακόμα στη Βουλή και επιχορηγούνται, με τη μελλοντική σου ψήφο ως εγγύηση για τα δάνειά τους –τα δικά τους και της χώρας), τώρα μου πείσμωσες. Πριν καλά ήμασταν.

Εμ, σάμπως και δεν ήμασταν! Τι έρχεται τώρα ο κάθε πρώην καταληψίας και μας ταρακουνάει και θέλει οι προστάτες μας να πληρώσουν και να δικαστούν και να παραπεμφθούν; Δεν βλέπει τα χάλια του, θέλει να δούμε κι εμείς τα δικά μας; Ε, ρε θρασύτης!

Κινούμαστε τόσο καιρό στα σκοτάδια και ξαφνικά ανάβει ένα μικρό φως και τότε βρίσκουμε την ευκαιρία να κατηγορήσουμε ο ένας τον άλλο για τα στραβοπατήματά του. Αγνοώντας πως το να στραβοπατάς στα σκοτάδια είναι φυσικό και αναμενόμενο.

Για τα ίδια τα σκοτάδια, όμως, η ευθύνη είναι συνολική. Οπως και το για να ζήσουν αυτοί καλά κι εσύ καλύτερα, ένα «σκοτάδι» αρκεί: γι’ αυτούς λέγεται «διαφθορά», για μας «ψευδαίσθηση».