«Tους φτωχούς τους αποστρέφονται και οι φίλοι, ενώ οι φίλοι των πλουσίων είναι πολλοί» Σολομώντας
Συνιστά μεγάλη (και με έντονα ρίσκα) κουβέντα το να απευθύνεσαι στο σώμα του ελληνικού λαού και να μιλάς για «καλύτερες μέρες που έρχονται». Σε μια κοινωνία που βρίσκεται εδώ και χρόνια σε άσχημη κατάσταση, και που αποτελείται από ανθρώπους που είχαν μάθει αλλιώς, τέτοιες λέξεις συνήθως μπαίνουν από το ένα αυτί και βγαίνουν από το άλλο. Γιατί έτσι έμαθε ο κόσμος από τους προηγούμενους. Για να κλείσει, λοιπόν, το αυτί “εξόδου” πρέπει να κάνεις κάτι το απτό και κυρίως να μπορέσεις να το διακοινώσεις ώστε να φτάσει σε αυτούς που πρέπει. Προς το παρόν, είναι διάχυτη η εντύπωση πως για όλους “αυτοί που πρέπει” βρίσκονται εκτός συνόρων. Δύσκολο πράγμα η διακυβέρνηση σε μια χώρα εξαετούς “κατάστασης κρίσης” και διαρκούς “επιστασίας”. Όπως είναι εξίσου δύσκολο να προσπαθεί ένας δημοσιολόγος να πει την άποψη του έτσι ακριβώς όπως τη συλλαμβάνει, δίχως να χαρακτηριστεί “φίλος” ή “εχθρός”… Γιατί μπορεί τις -συντριπτικά- περισσότερες φορές τις αρτιότερες επιχειρηματολογίες να τις αναπτύσσουν οι δημοσιολόγοι υποστηρικτές των κομμάτων (ενίοτε καλύτερα και από τους ίδιους τους αρχηγούς…), αλλά υπάρχει και η επιλογή να ψάχνεις να βρεις τι ισχύει ή όχι από ουδέτερη σκοπιά…
Ο ΣΥΡΙΖΑ, αν κάνει “κάτι” όντως, θα ευδοκιμήσει παραπάνω από όσο νομίζουν πολλοί, και από αριστερά και από δεξιά. Για τον απλό λόγο πως είναι ο μόνος που μπορεί να ικανοποιήσει περισσότερους από κάθε άλλον στην πράξη, αλλά και γιατί είχε απόλυτο δίκιο κάποτε ο Ιταλός βιομήχανος Ανιέλι για το ποιοι μπορούν να περνάνε τα δυσκολότερα… Αυτό το “κάτι”, που είπαμε πριν, τι είναι; Μα, να αποφύγει τα χειρότερα στα “μνημονιακά” και να παράξει όντως έργο σε άλλους τομείς όπως έχει ευαγγελιστεί κατακόρον, εκεί που δεν διαδραματίζει καθοριστικό ρόλο η σφιχτότατη δημοσιονομική προσαρμογή και το “προοδευτικό πρόσημο” παραμένει ατού… Το πόσο σημαντική και έμπρακτη βοήθεια μπορεί να είναι άραγε το “κλείσιμο του ματιού” από την ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία θα φανεί, όπως όλα, στο άμεσο μέλλον… Όσο για την ανάπτυξη; Αυτή θα έρθει, αν έρθει, μονάχα όταν το κρίνουν οι επενδυτές, και όχι όποτε το θέλει ή το διακηρύττει η εκάστοτε ελληνική πολιτική ηγεσία..
Γενικώς, στο πέρασμα του χρόνου, καταλαβαίνουμε κάτι πολύ ευκρινώς. Προηγούνται τα μέτρα στην ιεραρχία της διαρκούς αξιολόγησης των πραγμάτων. Τα απαραίτητα μέτρα. Σε δόσεις. Βήμα-βήμα, και αναλόγως των πολιτικών συγκυριών. Σκυτάλη που παραδόθηκε από τον Γιώργο Παπανδρέου στην κυβέρνηση Παπαδήμου, ύστερα στον Αντώνη Σαμαρά, και τώρα στον Αλέξη Τσίπρα. Το πλαίσιο προκαθορισμένο, γιατί οι ανάγκες είναι συγκεκριμένες. Το ποιος τα περνάει έχει σημασία -μάλλον- μόνο για τους ιστορικούς του μέλλοντος και -προς το παρόν- για αυτούς που παλεύουν να είναι αυτοί, που με αντάλλαγμα την παρουσία τους στη νομή της εξουσίας, θα “τσουγκρίσουν” το άγιο δισκοπότηρο. Που δεν έχει μέσα το αίμα και τον ιδρώτα του Ιησού και δεν απευθύνεται σε κανέναν Ιωσήφ…
Και υπάρχουν και κάποιοι που θέλουν κάτι διακαώς, ξέρουν πως θα το πάρουν αργά ή γρήγορα (έτσι και αλλιώς), αλλά θέλουν να τους το δώσουν οι “δικοί” τους. Οι οποίοι “εναντιώνονται” με πάθος σε μέτρα που οι ίδιοι θα έπαιρναν, και πιο αβίαστα, και σε χειρότερη μορφή. Αλλά, αφού ξέρουν πως κάποιοι βιάζονται και τους θέλουν, “περνάνε τα μηνύματα τους” σε αυτούς. Το γεγονός πως ο ίδιος ο λαός αναβάλλει αυτό το ραντεβού συχνά πυκνά τον τελευταίο καιρό, όχι μόνο δεν τους κάνει πιο συνεσταλμένους, αλλά “αφρίζουν”, και γίνονται πιο αχαλίνωτοι. Και τους κοιτάει ο ουδέτερος παρατηρητής, και είτε συγκρίνει με το παρελθόν της ίδιας παράταξης, είτε σκέφτεται πως ο μεγαλύτερος σύμμαχος μιας κατάστασης είναι η ανερμάτιστη πολεμική σε αυτήν. Όταν το καταλάβει αυτό η ΝΔ, και ειδικά η ηγεσία της, ίσως τότε μπει πραγματικά στο τραπέζι η υπόθεση της αλλαγής σκυτάλης…
ΥΓ. Παλιότερα, μέχρι πολύ πρόσφατα είναι η αλήθεια…, η λέξη “απεργοσπάστης” ήταν καταχωρημένη στη συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων ως κάτι το άκρως αρνητικό. Εσχάτως, έχει γίνει μοδάτη -σε ορισμένους κύκλους- θεωρία. Όχι βέβαια με τη χρήση της ίδιας της λέξης. Βασισμένοι κάποιοι, που δεν θα λέγαμε πως βρίσκονται σε άσχημη επαγγελματική θέση σε σχέση με πολλούς συναδέλφους τους, στις αδυναμίες και τα λάθη του δημοσιογραφικού συνδικαλισμού, προτάσσουν νέες μορφές αγώνα και κινητοποιήσεων. Ο καθένας μπορεί να τοποθετηθεί σύμφωνα με τις αντιλήψεις του. Το μόνο σίγουρο είναι πως θα κριθούν και αυτοί, οι θιασώτες νέων μορφών “αγώνα”, για τη δική τους αποτελεσματικότητα. Θα μπορέσουν άραγε να πείσουν την εργοδοσία στο να σεβαστεί δικαιώματα εργαζομένων ή θα “λυγίσουν” γρήγορα κοιτώντας το πώς θα προασπίσουν τα δικά τους θέλω; Ίδωμεν… Γενικότερα πάντως, οι καιροί είναι δύσκολοι και ενώ μπορεί ένας μεγάλος αριθμός κόσμου να μην έχει βρει την ανάλογη πολιτική διέξοδο που θα εξυπηρετούσε τη θέσή άμυνας του, όμως εύκολα καταλαβαίνει τι ρόλο παίζει ο καθένας. Κορόιδα δεν υπάρχουν πια, το πρόβλημα είναι αλλού… Ούτε καν οι κραυγές, ούτε ο φανατισμός, ούτε η υπεραντιδραστικότητα της μικροκοσμικής αδυναμίας, ούτε η εξωκοσμική κομπορρημοσύνη, μπορούν να κάνουν πολλά… Βλέπουμε και περιμένουμε…
