Αφήνω ασχολίαστο γιατί οι τράπεζες διαφημίζονται σε καιρούς λιτότητας. Θα τολμήσω όμως δύο παρατηρήσεις για τα στοιχεία που έδωσαν βάσει της νέας διάταξης νόμου (του Γ. Δραγασάκη) οι τράπεζες για τη διαφημιστική τους δαπάνη προς τα ΜΜΕ.
Σοβαρό μέρος της «πίτας» λογικά κατευθύνεται προς τις οικονομικού περιεχομένου ιστοσελίδες, οι οποίες αναπτύσσονται, αλλά παράλληλα κινδυνεύουν και να αποτελέσουν το νέο πεδίο διαπλοκής. Φαίνεται επίσης ότι μερικές «οικογενειακές» επιχειρήσεις δημοσιογράφων ζουν αποκλειστικά από τις… χορηγίες μιας Τράπεζας.
Πώς αλλιώς να ερμηνευτεί ότι μια οικονομική εβδομαδιαία εφημερίδα σχεδόν ανύπαρκτης κυκλοφορίας λ.χ. έλαβε 128.300 ευρώ, μια σερραϊκή εβδομαδιαία έκδοση πήρε 147.500 ευρώ, μια ξεχασμένη ιστοσελίδα απέσπασε 135.300 ευρώ, μια άλλη που δεν λειτουργεί πήρε 106.000 ευρώ και μερικοί δημοσιογράφοι «τσιμπάνε» προσωπικά κάτι δεκάδες χιλιάδες;
