Η θυσία, ο βωμός και το σφαχτάρι

Οι επιπτώσεις του νέου πακέτου μέτρων πάνω στις λιανικές τιμές των προϊόντων και των υπηρεσιών λαϊκής κατανάλωσης (καφές, τσιγάρα, μπίρα, καύσιμα, σταθερό τηλέφωνο, καλάθι νοικοκυράς κ.λπ.) είναι οι εξής:

Οι λογαριασμοί της ΔΕΗ, του νερού, όπως και οι τιμές στα βιβλία και τα θέατρα δεν αυξάνονται, αν και οι θεσμοί είχαν ζητήσει αύξηση του ΦΠΑ στο 23% από το 13% και το 6,5%, αντίστοιχα.

Ισως υπάρξει μια μείωση στις τιμές της ΔΕΗ λόγω της κατάργησης του ΦΠΑ στο φυσικό αέριο για ηλεκτροπαραγωγή. Μείωση θα υπάρξει στον Ειδικό Φόρο Κατανάλωσης (ΕΦΚ) του Φυσικού Αερίου για τις άλλες χρήσεις (από το 2017) και άρα και της τιμής του.

Ο καφές θα αυξηθεί κατά 1-2 λεπτά στην καφετέριά σας και αναλόγως στο καφενείο σας. Η μπίρα στο παντοπωλείο κατά 10 λεπτά ανά κουτάκι για τις ακριβές μάρκες. Η συνδρομητική τηλεόραση θα αυξηθεί κατά 2 ευρώ τον μήνα ανά λογαριασμό.

Τα τσιγάρα: 23-28 λεπτά το πακέτο. Το πετρέλαιο κίνησης αυξάνεται 10 λεπτά το λίτρο και το πετρέλαιο θέρμανσης κατά 6 λεπτά το λίτρο. Η βενζίνη περίπου 3 λεπτά το λίτρο και η σταθερή τηλεφωνία και το ίντερνετ θα αυξηθούν κατά 5% στους μηνιαίους λογαριασμούς.

Τα μέτρα αυτά υπολογίζεται ότι θα επιβαρύνουν τους πολίτες κατά 1,8 δισ. ευρώ (υπέρ του κρατικού προϋπολογισμού) αθροιστικά την περίοδο 2016 έως 2018. Είναι 363 εκατ. ευρώ φέτος, 1,1 δισ. του χρόνου και 405 εκατ. ευρώ το 2018 ή 0,21%, 0,59% και 0,21% του ΑΕΠ, αντίστοιχα.

Προφανώς εντασσόμενες στο πακέτο των μέτρων λιτότητας των προηγούμενων και του νέου Μνημονίου (μισθοί, συντάξεις, άμεσοι φόροι, εισφορές ΦΠΑ κ.λπ.), αυτές οι επιπλέον επιβαρύνσεις του εισοδήματος των λαϊκών τάξεων είναι δυσβάσταχτες.

Επομένως το πολιτικό ερώτημα είναι αν οι απλοί άνθρωποι και κυρίως αυτοί που εμπιστεύτηκαν τον ΣΥΡΙΖΑ (μετά και τον επώδυνο συμβιβασμό του περασμένου καλοκαιριού) θα πεισθούν ότι αυτές οι νέες θυσίες θα πιάσουν τόπο.

Οτι θα είναι οι τελευταίες, ότι η ύφεση τερματίζεται, η οικονομία ανακάμπτει και κυρίως ότι το «παράλληλο πρόγραμμα» δίκαιης στήριξης της κοινωνίας εφεξής θα απλώνεται ουσιαστικά και γρήγορα σε πολλούς τομείς της καθημερινής ζωής.

Αυτό άλλωστε είναι το νόημα της κάθε μικρής, μεγάλης, ατομικής ή συλλογικής θυσίας: να αποδώσει στο άμεσο μέλλον κάτι σημαντικότερο, κάτι καλύτερο για όλους.

Εκτός εάν στη θυσία δοθεί μονοδιάστατα ο άλλος, ο αρχαίος θρησκευτικός λόγος: η άγρια τιμωρία ή η απώλεια κάποιου πολύτιμου «δικού μας πράγματος» ή όντος, ως επιβεβαίωση της δικής μας ατομικής ή συλλογικής πίστης. Η υποταγή, η λατρεία προς τον εκάστοτε… θεό. Σαν τις εκατόμβες των ζώων, με τους βωμούς, τις ψησταριές, τα αίματα και τα θυμιάματα.

Σαν τον φερόμενο ως ανθρωποφάγο Μινώταυρο ή σαν την παραλίγο θυσία της Ιφιγένειας (που αντικαταστάθηκε στον βωμό από ένα ελαφάκι), για να πάει καλά μια εκστρατεία του βασιλιά πατέρα της, ή του βιβλικού Αβραάμ, η οποία στην πραγματικότητα θα ήταν η θυσία του αθώου Ισαάκ για να δοκιμαστεί η απόλυτη πίστη του πατέρα-αφέντη προς τον Θεό-αφέντη. Και εκεί όμως τελικά την πληρώνει κατ’ εντολήν του Θεού ένα άδολο τυχαίο κριάρι…