Τα δύο πρόσωπα της κάθε εργολαβίας

Οταν, πολύ πριν από τα μνημόνια, πρωτόγραψα για «εργολαβιστάν» («κράτος των εργολάβων»), πίστευα, ο αφελής, ότι είχα βρει (ή είχα μισοεπινοήσει, από το προγενέστερο, άλλης πατρότητας, «ελλαδιστάν») την κατάλληλη λέξη να περιγελάσω το πώς και το γιατί των εν Ελλάδι εργολαβιών δημοσίων έργων σε σύμπνοια (χωρίς αυτήν τίποτα δεν γίνεται!) με πολιτικά πρόσωπα∙ κομβικές λέξεις: διαπλοκή και διαφθορά.

Συμβαίνει συχνά, με μας τους δημοσιογράφους, επειδή (μπορούμε να) εκφέρουμε δημόσιο λόγο και ασκούμε δημόσια κριτική, να νομίζουμε ότι πιάνουμε τον τράγο από τα κέρατα∙ είμαστε οι μάγκες να πούμε και όλοι οι άλλοι χάφτουν μύγες. Μόνο που δεν είναι έτσι. Ή, ακόμα και όταν είναι έτσι, όταν μαθαίνουμε τον τρόπο που οι άλλοι στήνουν τις κομπίνες τους, οι κομπιναδόροι έχουν, στο μεταξύ, αλλάξει τρόπους.

Διάβασα, Δευτέρα και Τρίτη, στην «Εφ.Συν.» τα δύο δημοσιεύματα: «Τελειώνει το πάρτι των εργολάβων» και «“Φιλαράκια” οι εργολάβοι…» των Βασίλη Γεώργα-Χαράς Τζαναβάρα και Βασίλη Γεώργα-Αρτέμιδος Σπηλιώτη αντίστοιχα, με αφορμή την εισήγηση της Επιτροπής Ανταγωνισμού, για τους τρόπους που μοιράζονταν οι «πίτες» των δημοσίων έργων τα τελευταία 25 χρόνια (εννοείται βέβαια, μέσα και οι παραγραφές∙ άλλη γνωστή «πρακτική»!).

Λοιπόν, δύο πράγματα νομίζω ότι κατάλαβα: Το πρώτο είναι ότι εκάστης εργολαβίας προηγείται μία εργολαβία του τρόπου μέσω του οποίου θα δοθεί η εργολαβία του έργου.

Το δεύτερο (αυτό δεν το κατάλαβα ακριβώς, αλλά έχω βάσιμες υποψίες!) είναι ότι όταν οι έρευνες αποκαλύπτουν μεθοδεύσεις και συμπράξεις ανάθεσης εργολαβιών, αυτές είναι πλέον παρωχημένες (ξεπερασμένες) και ήδη άλλες έχουν πάρει τη θέση τους, που κι αυτές θα αποκαλυφθούν, ας πούμε σε άλλα 25 χρόνια. Υποψιάζομαι εν ολίγοις (κάτι που δεν είναι απαραιτήτως κακό!) ότι μπαίνει στο παιχνίδι επόμενη γενεά εργολάβων. Αλλωστε, σύμφωνα με τα ρεπορτάζ, κάποιος από τους παλιούς άνοιξε το στόμα του…