Σκηνές απείρου κάλλους έζησε χθες η Βουλή κατά τη συζήτηση στις αρμόδιες επιτροπές του πολυνομοσχεδίου.
Κατά τη συνήθη πρακτική των τελευταίων χρόνων, την αρχή έκανε η Χρυσή Αυγή, με το πρωτοπαλίκαρο του αρχηγού της να κάνει ακόμη μία επίδειξη του… υψηλού πνευματικού του επιπέδου. Σε ανάλογο επίπεδο ακολούθησε αργότερα η Ν.Δ., με στοχευμένα επιλεγμένο πρωταγωνιστή τον αντιπρόεδρο του κόμματος Αδ. Γεωργιάδη.
Ορισμένοι εξεπλάγησαν καθώς περίμεναν μια πιο υπεύθυνη στάση από το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Ή τουλάχιστον να μην καταφύγει σε πρακτικές του φασιστικού κόμματος. Μια βαθύτερη, όμως, προσέγγιση δείχνει πως τίποτα δεν ήταν τυχαίο.
Το πολυνομοσχέδιο δεν είναι μόνο η τελευταία φάση για την ολοκλήρωση της αξιολόγησης. Συνιστά ταυτόχρονα και το σκληρότερο πακέτο μέτρων σε ολόκληρη την εποχή των μνημονίων, από όποια σκοπιά και αν το εξετάσει κανείς. Με αυτή την έννοια είναι, ίσως, και ο πιο ακριβής καθρέφτης του ελληνικού πολιτικού συστήματος, καθώς μέσα σ’ αυτόν αντανακλάται η πραγματική εικόνα κάθε κόμματος.
Το να κλαίνε γοερά τα κόμματα -πραγματικά ή υποκριτικά- για τα δεινά που περιμένουν τον ελληνικό λαό δεν αρκεί. Χρειάζεται να έχουν να του προτείνουν μια διαφορετική και, τουλάχιστον, λιγότερο επώδυνη διέξοδο.
Υπάρχει αυτή η διέξοδος; Δυστυχώς, δεν έχει κατατεθεί μέχρι σήμερα. Και εφόσον δεν έχει κατατεθεί, δεν θεωρείται υπαρκτή. Αν αυτό ισχύει λίγο-πολύ για όλα τα κόμματα της αντιπολίτευσης, έχει απόλυτη ισχύ για το κόμμα της Ν.Δ., το οποίο αποδέχτηκε τα μνημόνια, κυβέρνησε τη χώρα και ασκεί -σε όλες τις εκδοχές της γενικής γραμμής του- μνημονιακή αντιπολίτευση. Δηλαδή, αντιπολίτευση εντός των τειχών.
Καθώς ο λαός στενάζει και φορτώνεται με περισσότερα βάρη, το μειονέκτημά της η Ν.Δ., ότι δεν έχει εναλλακτική και λιγότερο οδυνηρή πολιτική πρόταση, επιχειρεί να το μετατρέψει σε πολιτικό πλεονέκτημα στήνοντας καβγάδες με την κυβέρνηση.
Το ότι επιλέχτηκε να πρωταγωνιστήσει ο Αδ. Γεωργιάδης, ερμηνεύεται ως προσπάθεια συσπείρωσης του ακροδεξιού ακροατηρίου της από το οποίο ψαρεύει η Χρυσή Αυγή. Κάποτε, όμως, θα πρέπει να αντιληφθεί η αξιωματική αντιπολίτευση ότι δεν μπορεί να ευτελίζει εντελώς το πολιτικό σύστημα στον βωμό των μικροκομματικών συμφερόντων της.
