Ενα συρματόπλεγμα χωρίζει τους μέσα και τους έξω. Αυτούς που μπορούν να κοιμούνται στα κοντέινερ, να χρησιμοποιούν τουαλέτα και ντους, να βλέπουν γιατρό και να έχουν φαγητό, έστω αυτό το λίγο και άνοστο, για το οποίο πρέπει να περιμένουν ώρα στην ουρά.
Και αυτούς που δεν μπορούν να έχουν τίποτε από αυτά, που τους έκοψαν ακόμα και το νερό από τη δημόσια βρύση, που βλέπουν τους μέσα και αναρωτιούνται πώς βρέθηκαν σε χειρότερη θέση ακόμα κι απ’ αυτούς, και, κυρίως, τι πρέπει να κάνουν για να έχουν κι αυτοί μια θέση στο κέντρο προσωρινής φιλοξενίας του Σκαραμαγκά, το μόνο που φαίνεται να εμπιστεύονται ή να τους εξυπηρετεί έστω στοιχειωδώς.
«Είμαστε άνθρωποι, όχι ζώα», καταφέρνουν να πουν στα λιγοστά αγγλικά που γνωρίζουν κάποιοι, κοιτάζοντας απέναντι στο βάθος τα κοντέινερ, πίσω από το συρματόπλεγμα.
Οι πληροφορίες είναι συγκεχυμένες και η διαφορετική γλώσσα δεν διευκολύνει τα πράγματα. Πριν από λίγες μέρες, ίσως μία-δύο εβδομάδες, έφτασαν έξω από την πύλη του κέντρου περίπου 40 πρόσφυγες, μεταξύ τους πολλά μικρά παιδιά, αλλά τους αρνήθηκαν την είσοδο.
Δεν είχαν έρθει οργανωμένα, με τα λεωφορεία που μεταφέρουν τους πρόσφυγες από τον Πειραιά, κυρίως μονογονεϊκές οικογένειες και άλλες ευάλωτες ομάδες, όπως λένε κυβερνητικές πηγές, που επισημαίνουν ότι το κέντρο στον Σκαραμαγκά λειτούργησε για να μπορέσει να επισπευστεί η εκκένωση του άτυπου καταυλισμού στο μεγαλύτερο λιμάνι της χώρας.
Είχαν μείνει καιρό στην Ειδομένη, όπως μας πληροφορούν αλληλέγγυοι, αλλά, αντί να πάνε στα κέντρα φιλοξενίας της βόρειας Ελλάδας, που είναι βέβαια υπερπλήρη, ήρθαν στην Αθήνα.
«Είναι ομάδα και θέλουν να βρίσκονται κάπου όλοι μαζί. Αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει δομή στην Αττική με ελεύθερες 40 θέσεις. Τους προτείναμε να πάνε στο κέντρο στα Οινόφυτα, αλλά δεν θέλουν», λένε στρατιωτικές πηγές που ασχολούνται εντατικά με τα κέντρα φιλοξενίας.
Οι αυτοσχέδιες κούνιες
Φαίνεται ότι στο μυαλό των προσφύγων το κέντρο φιλοξενίας του Σκαραμαγκά είναι το μόνο που μπορεί να ικανοποιήσει κάπως τις ανάγκες τους και δεν είναι πολύ μακριά από τον Πειραιά και την Αθήνα.
Εστησαν τις μικρές σκηνές τους σ’ ένα υπόστεγο απέναντι απ’ την πύλη, με τρεις αυτοσχέδιες κούνιες στην αυλή που έχουν γίνει ο παράδεισος των μικρών παιδιών, και περιμένουν ότι θα τους δοθεί η άδεια να μπουν μέσα.
Γιατί το πρόβλημα δεν είναι μόνο να περάσουν το συρματόπλεγμα. Αυτό είναι εύκολο.
Σύμφωνα με ανθρώπους που γνωρίζουν την κατάσταση μέσα στο κέντρο, μια οικογένεια τα κατάφερε πριν από μερικές ημέρες να περάσει από ένα άνοιγμα, βρήκε ένα κοντέινερ και εγκαταστάθηκε.
Ομως από τότε ζει εγκλωβισμένη εκεί, καθώς, αν βγει από το κέντρο, δεν θα μπορεί να ξαναμπεί.
Λύση δεν φαίνεται να βρίσκεται για το επόμενο διάστημα και η κυβέρνηση φαίνεται να περιμένει να καμφθεί η αποφασιστικότητα των προσφύγων και να μεταφερθούν αλλού.
Αλληλέγγυοι αναφέρουν ότι ο δήμος έκλεισε πριν από λίγες μέρες την παροχή νερού σε μια διπλανή βρύση, ενώ άνθρωποι που προσφέρουν υπηρεσίες στο κέντρο αναφέρουν ότι υπήρξαν περιστατικά κατά τα οποία κάποιος που ισχυρίστηκε ότι είναι ιδιοκτήτης του υπόστεγου επιχείρησε να τους διώξει με τη βία, αμολώντας προς το μέρος τους σκυλιά.
Οι ίδιοι αναφέρουν ότι τους υποσχέθηκε η αστυνομία πως θα τους μεταφέρει στον Πειραιά για να καταγραφούν και να μπορέσουν να μπουν στη συνέχεια στο κέντρο, όμως δεν φάνηκε κανείς.
Σύμφωνα με κρατικές πηγές, δεν επιτρέπεται πια η είσοδος καινούργιων προσφύγων στον Πειραιά, καθώς στόχος είναι να εκκενωθεί ο άτυπος καταυλισμός στο λιμάνι, και δεν είναι δυνατό να μεταφερθούν εκεί.
Οι ίδιες πηγές αναφέρουν ότι μέσα στο κέντρο βρίσκονται περίπου δέκα άδεια κοντέινερ, αλλά δεν έχουν συνδεθεί με το σύστημα αποχέτευσης, το οποίο έχει ήδη φτάσει στα όριά του, με αποτέλεσμα να ξεχειλίζει κάποιες φορές, και δεν είναι δυνατό να εγκατασταθούν σ’ αυτά πρόσφυγες.
Η υπερχείλιση των βόθρων δεν είναι το μοναδικό πρόβλημα σ’ ένα κέντρο που λειτούργησε εσπευσμένα, πριν τηρηθούν οι προδιαγραφές.
«Στην αρχή μάς φάνηκε καλό. Αλλά δεν μπορείς να ζήσεις πολύ έτσι. Αν είναι να φύγουμε σ’ έναν-δυο μήνες για την Ευρώπη με το πρόγραμμα μετεγκατάστασης ή οικογενειακής επανένωσης, η κατάσταση είναι ανεκτή. Αλλά το skype δεν βγάζει γραμμή και για να το χρησιμοποιήσουμε πρέπει να πάμε στην Ομόνοια, εδώ δεν υπάρχει wifi. Αν είναι να μείνουμε εδώ, τότε υπάρχει σημαντικό πρόβλημα με τις υπηρεσίες», μας λέει μια Σύρα κουρδικής καταγωγής, που ζει στο κέντρο.
Ρύζι και ξερό ψωμί
Τη σκοτώνει η καθημερινή πολύωρη αναμονή στην ουρά τρεις φορές τη μέρα για τη διανομή φαγητού από μόνο δύο κοντέινερ στους 3.000 φιλοξενούμενους.
Το φαγητό το ίδιο: ρύζι ή σκέτα βραστά μακαρόνια, μερικές φορές ανάλατα, δύο φορές την εβδομάδα κοτόπουλο και μοσχάρι, το ψωμί ξερό.
Κάποιοι πάνε στην πόλη και αγοράζουν λαχανικά και τρόφιμα που τα πουλούν στους άλλους – «ψάχνουν έναν τρόπο να βγάλουν λεφτά, αφού δεν μπορούν να βρουν δουλειά», λέει.
Κοινόχρηστοι χώροι απασχόλησης για τους μεγάλους ή τα παιδιά δεν υπάρχουν, ζουν συνέχεια στα κοντέινερ. Τα σκουπίδια ξεχειλίζουν από τους κάδους και δεν τα μαζεύει κανείς.
Κρατικές πηγές αναγνωρίζουν τις ελλείψεις και σημειώνουν ότι ετοιμάζουν βελτιώσεις στο μέτρο του δυνατού.
Αυτή η εξήγηση δεν πείθει τη Σύρα πρόσφυγα:
«Ξέρουμε την κατάσταση στην Ελλάδα, γι’ αυτό άλλωστε δεν θέλουμε να μείνουμε εδώ. Αλλά η Ελλάδα ανήκει στην Ε.Ε. και η Ε.Ε. έχει την οικονομική δυνατότητα. Φαίνεται πως μερικοί νομίζουν ότι πρώτη φορά βλέπουμε φαγητό, τηλεόραση, αυτοκίνητα, πολιτισμό. Είχαμε μια κανονική ζωή στη Συρία πριν από τον πόλεμο. Είμαστε άνθρωποι, όχι ζώα», λέει, το ίδιο που λένε και όσοι περιμένουν στο υπόστεγο απέναντι.
-320x213.jpg)
