«Η πράσινη ανάπτυξη της… τσόχας» επιγράφεται, στην «Εφ. Συν.» της Τρίτης, δημοσίευμα της Χαράς Τζαναβάρα, βάσει του οποίου: «Σχέδια για ένα… οικολογικό “Λας Βέγκας” στο εθνικό πάρκο Σχινιά» φέρονται να προωθούν ξένοι επενδυτές, πιθανότατα Κινέζοι, με συμφωνία της δημοτικής αρχής, ενώ δεν δείχνει να διαφωνεί και το ΤΑΙΠΕΔ, στο οποίο έχει μεταβιβαστεί το (ολυμπιακό) κωπηλατοδρόμιο συν παράκτια έκταση. Καζίνο –διαβάζω–, τελεφερίκ, πάρκα αναψυχής, ξενοδοχεία, κλαμπ, μαρίνες, οικολογικές καλλιέργειες, αποστράγγιση έλους (το ίδιο που ενισχύθηκε με νερό για να γίνει ολυμπιακό κωπηλατοδρόμιο)… όλα φύρδην-μίγδην για ένα «οικολογικό “Λας Βέγκας”»!
Και τι ήταν στο κάτω κάτω το Λας Βέγκας προτού γίνει παγκόσμια πρωτεύουσα της τσόχας και της ρουλέτας; Ερημιά του θεού με κάκτους, σκελετούς αλόγων, σκορπιούς και κροταλίες! Και τι είναι ο Μαραθώνας;
Μια μάχη όλη κι όλη, που και αν δεν γινόταν, ή αν χανόταν, το πολύ πολύ να άλλαζε ο χάρτης της ανθρωπότητας και ο βηματισμός της Ιστορίας∙ να μιλούσαμε για άλλη Ιστορία σήμερα∙ αν είχαμε Ιστορία! Κι αν ο παππούς Αισχύλος, που πολέμησε στον Μαραθώνα, απ’ όλα του τα κατορθώματα (28 νίκες σε θεατρικούς αγώνες του δίνουν τα αρχαία λεξικά!), διάλεξε μόνο τη συμμετοχή του σ’ αυτή τη μάχη να μνημονευτεί στο επιτάφιο επίγραμμα: «αλκὴν δ’ ευδόκιμον Mαραθώνιον άλσος αν είποι…» («την άξια νιότη του θα ειπεί του Μαραθώνα το άλσος…»), ε, έχουν και οι ποιητές ιδιοτροπίες!
Θυμάμαι πάντως, τότε, με το κωπηλατοδρόμιο, που για να το χωροθετήσουν (αρμόδιος υπουργός ήταν ο Βενιζέλος)… προσθαλάσσωσαν το πεδίο μάχης! Σχολίασα στην «Ελευθεροτυπία»: «Φαίνεται πως η μάχη του Μαραθώνα ήταν εντέλει… ναυμαχία». Μας λείπει βέβαια ένας Φρανκ Σινάτρα για να γίνει «Λας Βέγκας» αυτή η ανεκδιήγητη μπαλαφάρα. Εχουμε όμως (παλιά μας τέχνη…), αντί του Φρανκ Σινάτρα, το εθνικό μας αστέρι… Τσα Τραπάτρα…
