Το μαγικό ραβδί του Φωνιαδάκη

Η πρεμιέρα του «Links» είχε ολοκληρωθεί. Οι χορευτές του Μπαλέτου είχαν υποκλιθεί και ξαναϋποκλιθεί στο κοινό που τους αποθέωνε μέσα στο Θέατρο Ολύμπια. Η αυλαία σιγά σιγά κατέβαινε. Κι όσο το κοινό αποχωρούσε σχεδόν αποσβολωμένο από τη μεταμόρφωση της ομάδας, από το βάθος των παρασκηνίων ακούγονταν τα ουρλιαχτά των χορευτών που σαν μικρά παιδιά, αγκαλιασμένοι, γλεντούσαν για μια μεγάλη νίκη.

Δεν έχουμε συνηθίσει στις πρεμιέρες της Εθνικής Λυρικής Σκηνής τέτοιες εκδηλώσεις που θυμίζουν ποδοσφαιρικούς πανηγυρισμούς. Δικαίως όμως, γιατί αυτούς τους χορευτές της μικρής ελληνικής ομάδας ο Αντώνης Φωνιαδάκης τούς έβαλε μεμιάς στο Champions League.

Ο νέος διευθυντής του Μπαλέτου, καθισμένος στο κέντρο περίπου της αίθουσας, παρακολουθούσε όλο αγωνία την πρεμιέρα και στα διαλείμματα έσπευδε στα καμαρίνια.

Επί τρεις μήνες οι χορευτές αγωνίστηκαν σκληρά να ακολουθήσουν τους ρυθμούς του, να μάθουν να μιλούν την οργιώδη χορευτική του γλώσσα. Δίστασαν κι απογοητεύτηκαν, μαγεύτηκαν κι αμφέβαλαν αλλά εντέλει πίστεψαν πως ήρθε η στιγμή να αναμετρηθούν με τη σύγχρονη χορευτική πρόκληση.

Οι τρεις χορογραφίες του Φωνιαδάκη, το πολύχρωμο «Selon desir», το αισθησιακό «Αir» και το μυστικιστικό «Links» δεν είχαν σχέση με τις επιλογές της προηγούμενης διεύθυνσης που τους κρατούσε καθηλωμένους στο έδαφος, στις ευκολίες τους, σε ανέμπνευστες επαναλήψεις.

Ο νέος τους διευθυντής τούς άφησε γυμνούς από σκηνικά ευρήματα, στόχευσε πάνω στα παλλόμενα κορμιά τούς υπέροχους φωτισμούς του Σάκη Μπιρμπίλη, τους μύησε σε μια επίπονη και διαρκή χορευτική θύελλα, τους έκανε πρωταγωνιστές μιας απίθανης τελετουργίας υπό τους ήχους του Μπαχ και του Χέντελ. Προχθές ήταν σαν να πήραμε μια μικρή γεύση από το μέλλον που αξίζει στο πρώτο Μπαλέτο της χώρας. Προχθές το «χθες» του Μπαλέτου έμοιαζε πολύ μακρινό.