Δημήτρη Διαμαντίδη, κατάλαβες; Ρητορικό το ερώτημα επειδή εδώ ζεις κι εσύ, άρα είσαι μαθημένος από αντιδράσεις, όπως οι αποδοκιμασίες και τα υβριστικά συνθήματα που άκουσες στη Θεσσαλονίκη.
Δεν χρειάζεται ιδιαίτερη προσπάθεια, ειδικά από υποψιασμένους πολίτες με άμεμπτη δημόσια παρουσία όπως η δική σου, κοντά δυο δεκαετίες στα γήπεδα, ώστε να κατανοήσουν.
Ανεπαρκείς-απαίδευτοι που θέλουν, πάση θυσία, να νιώσουν σημαντικοί λοιπόν, σ’ έβρισαν. Ενώ ο πλανήτης μπάσκετ κι ετερόκλητοι εκπρόσωποί του σ’ ευχαριστούν για την προσφορά σου, αναφωνούν τις τελευταίες μέρες παρατεταμένο «εύγε!».
Το ξέρεις κι εσύ ότι αν τους ρωτήσεις «γιατί με βρίσατε;» δεν ξέρουν τι ν’ απαντήσουν.
Οι επιπέδου «έτσι θέλω!» απαντήσεις που δίνουν, απλώς δεν συνιστούν… απάντηση. Το κακό, αν κοιτάξουμε πέρα από το προφανές, δεν είναι ότι αποδοκιμάστηκες.
Αυτό, μ’ επιχειρήματα όσα μόλις διάβασες, σε τιμά, αναδεικνύει τη δεδομένη αξία σου ειδικά ως παίκτη, γενικότερα ως δημόσιου προσώπου που κανείς δεν έχει να σου προσάψει το παραμικρό σε αντιδιαστολή με το ταλέντο και την αφοσίωση, συνεπικουρούμενη με χαμηλούς τόνους, παράλληλο χάρισμά σου όλα αυτά τα χρόνια.
Το κακό (ίσως τραγικό…) είναι πως όλοι αυτοί που έβγαλαν απωθημένα εναντίον σου, όπως βέβαια και οι νότιοι που αναφέρονται εν χορώ σε «Βούλγαρους» όταν κατηφορίζουν οι ομάδες της Θεσσαλονίκης, χθες, το επόμενο πρωί, απαιτούσαν πάλι από «κίβδηλους» πολιτικούς την έξοδο της κοινωνίας μας από την ασφυκτική πίεση των ημερών μας.
Στα μνημονιακά χρόνια που θα έπρεπε να τους έχουν κάνει πιο συντροφικούς, απαιτούν μαζί με όλους «ισονομία, κοινωνική δικαιοσύνη» και όχι μόνο.
Και δεν καταλαβαίνουν (όσο κι αν φαντάζει απλό είναι δύσκολο να το καταλάβουν απούσας, όχι μόρφωσης-συγκρότησης αλλά στοιχειώδους ανησυχίας) πως ζουν στην κοινωνία, τωρινή, παλιότερη και μελλοντική, που τους αξίζει…
Κυρίως επειδή, σε όλες τις εποχές, ό,τι σημαντικό, πρόσωπο ή πραγματικότητα, κι αν υπάρχει δίπλα τους, θα το βρίζουν έτσι, επειδή πολύ απλά δεν μπορούν να το κατανοήσουν, πόσο μάλλον να το φτάσουν.
