«Το Σοσιαλιστικό Κόμμα προσπαθεί να επιβιώσει σαν σφήνα ανάμεσα στη Δεξιά και το Podemos».
Το πρόσφατο πρωτοσέλιδο της εφημερίδας El Pais, φίλα προσκείμενης στους Σοσιαλιστές, αντικατόπτριζε με τον πλέον εύγλωττο τρόπο την κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει το ιστορικό κόμμα της Ισπανίας.
Σε ενάμιση μήνα, όταν οι κάλπες θα ανοίξουν ξανά για τις βουλευτικές εκλογές, το Σοσιαλιστικό Κόμμα (PSOE) θα πρέπει να παλέψει όχι μόνο για το πολιτικό του μέλλον, αλλά και για την «ψυχή» του.
Τα προγνωστικά δεν είναι ευνοϊκά για τους Σοσιαλιστές και τον αρχηγό τους, Πέδρο Σάντσεθ.
Ολα τα τελευταία γκάλοπ δείχνουν την εκλογική συμμαχία Podemos-Ενωμένης Αριστεράς (IU) να παγιώνεται στη δεύτερη θέση, εκτοπίζοντας το PSOE στην τρίτη, με πρώτη τη Δεξιά του Ραχόι. Ενα τέτοιο αποτέλεσμα, εφόσον επαληθευτεί, θα αποτελούσε ήττα ιστορικών διαστάσεων για το κόμμα.
Το ερώτημα είναι με ποιον τρόπο θα τη διαχειριστεί. Από την απάντηση θα εξαρτηθεί και το αν η Ισπανία θα αποκτήσει προοδευτική κυβέρνηση, καθώς το PSOE, παρά την απώλεια των δυνάμεών του, κρατά το κλειδί για τον σχηματισμό είτε «μεγάλου συνασπισμού» υπό τον Μαριάνο Ραχόι είτε αριστερής με επικεφαλής τον Πάμπλο Ιγκλέσιας του Podemos.
Οποιος επιχειρήσει να προβλέψει από τώρα με ποιους θα πάει και ποιους θα αφήσει ο Πέδρο Σάντσεθ, κινδυνεύει να βρεθεί αργότερα προ εκπλήξεων.
Και αυτό γιατί πέρα από τις επίσημες δηλώσεις περί μη συμμαχίας με τη Δεξιά, θα πρέπει να συνυπολογίσει τον διχασμό που επικρατεί στο Σοσιαλιστικό Κόμμα ως προς την προσέγγιση με τον πολιτικό χώρο που κινείται στα αριστερά τους.
Oι «βαρόνοι», με πρώτο και καλύτερο τον πρώην πρωθυπουργό Φελίπε Γκονθάλεθ, είναι ριζικά αντίθετοι στην όποια συνεργασία με το Podemos και τους συμμάχους του και ήταν εκείνοι που κατά κύριο λόγο δυναμίτισαν το προηγούμενο διάστημα την προσπάθεια σχηματισμού κυβέρνησης με το κόμμα του Πάμπλο Ιγκλέσιας και άλλες δυνάμεις της Αριστεράς.
Υπάρχει παράλληλα ο διάχυτος φόβος ότι το Podemos θα «καταπιεί» τους Σοσιαλιστές καταλαμβάνοντας τον «δικό του» πολιτικό χώρο.
«Το Podemos δεν θέλει συμμαχία. Θέλει να εξαφανίσει το PSOE», είπε χαρακτηριστικά πριν από λίγες μέρες ο επικεφαλής του Σοσιαλιστικού Κόμματος στην Αραγονία, Χαβιέρ Λεμπράν.
Οσο για τον Πέδρο Σάντσεθ, από τη μια μεριά δηλώνει ότι δεν πρόκειται ποτέ να στηρίξει μια κυβέρνηση με το Λαϊκό Κόμμα (ΡΡ) του Μαριάνο Ραχόι.
Από την άλλη όμως, οι επίσημες δηλώσεις του δεν προεξοφλούν άνοιγμα προς τα αριστερά.
Το Σάββατο, οπότε ανακοινώθηκε επίσημα η υποψηφιότητα του Σάντσεθ για τις 26 Ιουνίου, ο αρχηγός του PSOE έκανε άνοιγμα «προς το Κέντρο και την πολιτική και κοινωνική Αριστερά».
Συγχρόνως, σε μια πρωτοφανή κίνηση για Σοσιαλιστή ηγέτη σε σοσιαλιστική περίοδο, έκανε εύφημη μνεία προς τον κεντρώο πρώην πρωθυπουργό Αδόλφο Σουάρεθ.
Ο Σουάρεθ, παρεμπιπτόντως, είναι το πολιτικό ίνδαλμα του Αλμπερτ Ριβέρα, του αρχηγού του κεντροδεξιού Ciudadanos, με τον οποίο ο Σάντσεθ προσπάθησε ανεπιτυχώς να σχηματίσει κυβέρνηση πριν από λίγο καιρό.
Σε πολιτική εκδήλωση λίγες μέρες νωρίτερα, ο Πέδρο Σάντσεθ είχε κάνει μια ακόμα πιο διφορούμενη δήλωση: «Μόλις κερδίσουμε, θα απλώσω το χέρι και προς τη Δεξιά και προς την Αριστερά».
Στη συνέχεια, διευκρίνισε ότι «ο Ραχόι εκπροσωπεί μια Δεξιά με σοβαρά προβλήματα διαφθοράς η οποία έχει ανάγκη να ανανεωθεί μέσα από τη θέση της αντιπολίτευσης, ενώ το Ciudadanos (Πολίτες) είναι η σύγχρονη Δεξιά με την οποία μπορεί κανείς να έλθει σε διάλογο και να καταλήξει σε μια θετική συμφωνία για την Ισπανία».
Επίσης, τόνισε ότι το άνοιγμά του προς τα αριστερά έχει όριο την «εξτρεμιστική Αριστερά», χωρίς όμως να διευκρινίσει ποια ακριβώς εννοεί.
Στις επόμενες εκλογές, ο Πέδρο Σάντσεθ δεν παίζει μόνον τη τύχη του κόμματος, αλλά και το δικό του μέλλον στην ηγεσία. Αν το PSOE χάσει και άλλες ψήφους και κυρίως, αν μείνει εκτός κυβέρνησης, θεωρείται βέβαιο ότι θα καρατομηθεί.
Ο Πάμπλο Ιγκλέσιας του προτείνει από τώρα τη θέση του αντιπροέδρου της κυβέρνησης και προβλέπει τις εξής δύο επιλογές για τον αρχηγό των Σοσιαλιστών: ή που θα στηρίξει μια κυβέρνηση της Αριστεράς ή που θα συμμαχήσει με τον Ραχόι.
Ο Σάντσεθ, τις προάλλες, συνέκρινε το PSOE με την Μπάρτσα: «Οταν είναι ο εαυτός του, κερδίζει».
Με τη διαφορά ότι το Σοσιαλιστικό Κόμμα δεν μπορεί να ελπίζει σε πρωτάθλημα. Στην καλύτερη περίπτωση, σε μια αξιοπρεπή πολιτική επιβίωση.
