Αιτίες και αποτελέσματα

Ο νέος επικεφαλής οικονομολόγος του ΔΝΤ Μορίς Οπστφελντ μιλώντας στη γερμανική εφημερίδα Handelsblatt είπε ότι «σε τελευταία ανάλυση τα μέτρα λιτότητας και οι μεταρρυθμίσεις είναι αναπόφευκτες».

Μάλιστα. Είναι λοιπόν άνευ σημασίας που ο προκάτοχός του είχε παραδεχτεί το λάθος του Ταμείου με τον πολλαπλασιαστή (ένα λάθος που δεν διορθώθηκε και η Ελλάδα το πληρώνει πολύ ακριβά).

Είναι επίσης άνευ σημασίας το γεγονός ότι οι εμβληματικότεροι εκπρόσωποι της οικονομικής σχολής, από την οποία προέρχεται και ο κ. Οπστφελντ, υποστηρίζουν εδώ και χρόνια με έρευνες, στοιχεία, συγκρίσεις με ανάλογες περιπτώσεις στη σύγχρονη Ιστορία, χωρίς σοβαρό αντίλογο και δικαιωμένοι από τις εξελίξεις ότι η λιτότητα σε περιόδους στασιμότητας και ύφεσης είναι καταστροφική επιλογή.

Και βεβαίως είναι άνευ σημασίας για τους εγκεφάλους του ΔΝΤ ότι οι πολιτικές δυνάμεις που ακολούθησαν με θρησκευτική ευλάβεια τη συγκεκριμένη συνταγή υποχώρησαν εκλογικά (μερικές κατέρρευσαν) και ενισχύθηκαν η Ακρα Δεξιά και ο συντηρητικός ευρωσκεπτικισμός.

Ολα αυτά είναι ασήμαντες λεπτομέρειες. Οι δανειστές τον χαβά τους. Το εντυπωσιακό είναι πως στην ίδια συνέντευξη ο κ. επικεφαλής συνιστά προσοχή γιατί, όπως επισημαίνει, «υπάρχει σε ολόκληρη την Ευρώπη μια τάση να απορρίπτεται η οικονομική ενσωμάτωση και να αναζητούνται εθνικές λύσεις.

Τώρα είναι αναγκαία όχι λιγότερη αλλά περισσότερη συνεργασία». Ούτε που του περνάει από το μυαλό ότι η αιτία αυτής της τάσης, που όντως υπάρχει και κερδίζει διαρκώς έδαφος, είναι οι πολιτικές που εφαρμόζονται στις περισσότερες χώρες της Ευρώπης.

Πώς να μιλήσεις για περισσότερη συνεργασία όταν το πλαίσιο που προτείνουν οι κυρίαρχες ελίτ περιλαμβάνει μεταρρυθμίσεις που θίγουν τα δικαιώματα των εργαζομένων, μεταφέρουν πλούτο από τους αδύναμους στους ισχυρούς, εδραιώνουν καθεστώς προκλητικών ανισοτήτων, αφυδατώνουν τους μηχανισμούς προστασίας των φτωχών, αποσταθεροποιούν τις κοινωνίες, δημιουργούν συνθήκες περιθωριοποίησης για μεγάλα τμήματα του πληθυσμού και την ίδια στιγμή προπαγανδίζουν ότι αυτός ο κόσμος είναι ο μόνος δυνατός.

Είναι αυτές οι πολιτικές που παράγουν αισθήματα στέρησης, πικρίας και απόγνωσης, υλικό που αξιοποιούν η Ακρα Δεξιά και όσοι σαλπίζουν την επιστροφή στο έθνος-κράτος. Δεν χρειάζεται να είσαι μαρξιστής για να συνδέσεις τα αποτελέσματα με τις αιτίες τους. Κοινό νου πρέπει να διαθέτεις.

Είναι βέβαιο ότι τον έχει ο επικεφαλής του ΔΝΤ. Ομως τον εμποδίζει να τον χρησιμοποιήσει η ιδεολογία του. Κι αυτή είναι το μείζον πρόβλημα.

Ανάγωγα

Αφήστε τις εξεταστικές. Δεν βγαίνει άκρη. Φάμπρικα είναι. Οι πλειοψηφίες βγάζουν πορίσματα που εκθέτουν τους αντιπάλους τους, οι μειοψηφίες βγάζουν πορίσματα που αθωώνουν τους εγκαλούμενους και το ΚΚΕ βγάζει πορίσματα εναντίον του καπιταλιστικού συστήματος.

Μα, δεν βαρεθήκατε πια αυτήν την ιστορία; Πόσο καιρό θα τη βλέπουμε ακόμη στις οθόνες μας; Δεν πείθει κανέναν.