Της Αλλοπάρ*

Μπορεί το ραδιόφωνο του ΣΚΑΪ να μην είναι απ’ τα αγαπημένα μου, σε κανονικές συνθήκες. Οποτε έχει απεργία όμως η ΕΣΗΕΑ, το ακούω συνεχώς, μιας και μεταδίδει σε επανάληψη ενδιαφέρουσες εκπομπές με θέματα συνήθως ιστορικά.

Σ’ αυτές τις εκπομπές μετέχουν ένας ή περισσότεροι ειδικοί -συνήθως καθηγητές Πανεπιστημίου- οι οποίοι, παρά τις ανεπιτυχείς κατά κανόνα παρεμβολές του συντονιστή, Αρη Πορτοσάλτε, καταφέρνουν να μεταδώσουν τις γνώσεις τους στους ακροατές ή να τους θυμίσουν ενδιαφέρουσες πτυχές της Ιστορίας, ξεχασμένες απ’ τα χρόνια.

Μια τέτοια εκπομπή άκουγα πρόσφατα, την Πέμπτη που απεργούσε η ΕΣΗΕΑ (7/4/16). Μεταδιδόταν σε επανάληψη, είχε ομιλητή τον φιλόσοφο κ. Στέλιο Ράμφο, προσκεκλημένο του… αναπόφευκτου, φαίνεται, Αρη Πορτοσάλτε, και θέμα την ιστορία (και τις περιπέτειες) της ελληνικής γλώσσας.

Με δεδομένο το ενδιαφέρον που, είτε συμφωνείς ή όχι, έχουν οι απόψεις του κ. Ράμφου, κάθισα αναπαυτικά, έκανα και καφεδάκι κι άρχισα να ακούω. Και ξαφνικά πήγα να πνιγώ! Διότι ο ομιλητής, που ποτέ δεν έχει κρύψει -γιατί άλλωστε;- τη νοσταλγία του για την καθαρεύουσα, αλλά και τις αντιρρήσεις του για τις διάφορες μεταρρυθμίσεις (από Δελμούζο μέχρι Ράλλη), πέταξε δυο κοτσάνες που δεν θα περίμενες ποτέ απ’ αυτόν. Η πρώτη: «Είναι ευρέα αποδεκτό»! Δηλαδή, μετέτρεψε το επίρρημα «ευρέως» στη δημοτική και το έκανε… «ευρέα».

Τέτοια κακοποίηση της γλώσσας μας είχα να ακούσω από την εποχή του (άλλοτε υφυπουργού Οικονομικών) κ. Ρεγκούζα, που είχε συστήσει στους τελωνειακούς να φέρονται… επιεικά (!) στους πολίτες. Και από τότε που ο (άλλοτε υφυπουργός) κ. Γιακουμάτος είχε δηλώσει ότι δούλευε… άμισθα (!). Και να που τώρα τους μιμήθηκε και ο κ. Ράμφος.

Ο οποίος, όμως, δεν έμεινε εκεί, στο ανατριχιαστικό «ευρέα» του. Τράβηξε και δεύτερη κοτσάνα: «Αποτελεί σημείο αναγνωρισμού», είπε σε μια στιγμή. Και με αποτελείωσε. Διότι, απ’ όσο γνωρίζω, ελληνική λέξη «αναγνωρισμός» δεν υπάρχει. Αντίθετα, υπάρχει η λέξη «αναγνώριση». Εντάξει, ο προφορικός λόγος έχει τις δυσκολίες του, όταν μιλάς πολύ όλο και κάτι θα σου ξεφύγει, αλλά, διάολε, από έναν λόγιο, που μιλάει δημόσια για την ελληνική γλώσσα, έχεις την απαίτηση να μιλάει σωστά τα ελληνικά.

* Το Αλλοπαράκι μου είναι το αγαπημένο μου σκυλί και -καπάκι- αρχηγίνα της αγέλης μας. Αγαπάει την ελληνική γλώσσα και τρομάζει κάθε φορά που την κακομεταχειρίζονται άνθρωποι που, λογικά, θα ‘πρεπε να την προσέχουν σαν τα μάτια τους. Διότι τα λάθη τους μένουν, καθιερώνονται και την αλλάζουν -προς το χειρότερο.