Νόμος 4000 περί στρουθοκαμηλισμού

Διαθέτουμε κυβέρνηση η οποία δεν τρίζει, δήλωσε δίχως αίσθηση κινδύνου η κυβερνητική εκπρόσωπος Γερούν Ολγοβασίλη. Πώς δεν τρίζει, μαντάμ; Συνταράσσεται και κλυδωνίζεται σαν το κρεβάτι με το σουμιέ της Κατερίνας Χέλμη, όταν υποδυόταν την πόρνη Βούλα στην ταινία Νόμος 4000 του Δαλιανίδη. Οι πομπές της στην υπόγεια γκαρσονιέρα της οδού Σπετσών ξεκούφαιναν τον αυστηρό καθηγητή Ανδρέα Οικονόμου (Βασίλης Διαμαντόπουλος) στον τέταρτο, που το ’βαλε αμέτι μουχαμέτι να τη διώξει με κάθε τρόπο από την πολυκατοικία. Ενάντια στην καταισχύνη της πρωτοδεύτερη φορά Αριστεράς έχει ξεσηκωθεί ολόκληρο το τετράγωνο, η συνοικία, η πόλη, η χώρα, τα σύμπαντα, καθότι έταξε λαγούς με πετραχήλια και τώρα μας πάει με χίλια στο χείλος της αβύσσου.

Ακάθεκτη η Ολγοβασίλη διαπιστώνει συν τοις άλλοις πως «έχουμε μια εικόνα οικονομικής και κοινωνικής σταθερότητας». Τι παίρνετε, κυρία μου, εκεί στην Κουμουνδούρου, να «σουτάρουμε» στη φλέβα κι εμείς μπας και συμμεριστούμε την αισιοδοξία σας; Φοβούμαι όμως πως η εφαρμογή του τριτοτέταρτου Μνημονίου δεν εξωραΐζεται και με τα πιο σκληρά ναρκωτικά. Το πρόσωπο-σταθμός στην ανάπτυξη, ο καθ’ ύλην αρμόδιος υπουργός Σταθ(μ)άκης, μίλησε για πρωτογενές πλεόνασμα της τάξης του 3,5% το 2018.

Καταφεύγω στις επισημάνσεις του ΘΑλέξη, μόλις πριν από μερικούς μήνες, ο οποίος υπογράμμιζε ότι παρόμοια κατορθώματα μόνο ο Τσαουσέσκου στη Ρουμανία μπορούσε να επιτύχει. «Σε έναν τόπο που ταλανίζεται έξι χρόνια από την ύφεση και τα σκληρά προγράμματα των δανειστών, πλεονάσματα 3% και 3,5% αντιστοιχούν σε αυτοκτονία» βροντοφώναζε. Με οκτώ χρόνια στα Μνημόνια, κυρ πρωθυπουργέ μου, και με τη μεσολάβηση της εθνοσωτηρίου πολιτικής σας, επιτεύγματα του είδους ισοδυναμούν με γενοκτονία ή έστω με εθνοκάθαρση, αφού ενοχλείται τόσο ο Νίκος Οφείλεις από τον όρο.

Ριψοκινδυνεύει, πάντως, ο σπιτονοικοκύρης του Μαξίμου εποχούμενος στα πιο εξτρίμ οχήματα. Το ’χε χούι ν’ ανεβαίνει στα τρακτέρ και τώρα ερωτοτροπεί ασυστόλως με τα ελικόπτερα. Οι αφιλότιμοι οι δημοσκόποι το ’βαλαν σκοπό να του δείξουν την έξοδο. Παρουσιάζουν πρώτο τον Κούλη, δεν γράφω επίθετο καθόσον προληπτικός, στην παράσταση νίκης, στην πρόθεση ψήφου ακόμα και στην καταλληλότητα για την πρωθυπουργία. Τα λέμε συχνά, όμως απ’ το ένα αυτί μπαίνουν κι απ’ τ’ άλλο βγαίνουν. Στα ακατάρριπτα ρεκόρ της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ συγκαταλέγεται το ότι επί ένα έτος τώρα βιώνουμε συμπυκνωμένο πολιτικό χρόνο.

Υγρό και παχύ σαν πελτέ Σαντορίνης. Οπου και να σου στάξει λερώνεσαι και δεν σβήνει ο λεκές, όχι με χλωρίνη Κλινέξ, αλλά ούτε με άκουα φόρτε. Βροχή το κλάμα στην Ηρώδου Αττικού. Κορόμηλο ρέει το δάκρυ. Χρειάστηκαν δεκατρείς μόλις μήνες, μεταξύ των οποίων δύο κουτσοί, να ανατρέψουν άρδην το σκηνικό. Ο Κωστάκης Καραμανλής κράτησε το προβάδισμα στον σχετικό δείκτη από το 2003 ίσαμε τα μέσα του 2009. Του προσέδωσαν, μάλιστα, το παρατσούκλι «καταλληλότερος». Δεν του κολλούσε σε τίποτα, ήταν ωστόσο το μοναδικό του σημείο υπεροχής. Ο Τζίφρας επιδιώκει την επίσπευση της αξιολόγησης, χωρίς να υποψιάζεται πως τα συνεταιράκια του εκ Βρυξελλών θα τον κρίνουν εντελώς ακατάλληλο, σαν προϊόν μιας χρήσης που εφθάρη πολύ πριν την ώρα του.