Τα ‘χω πει κι άλλοτε, αλλά δεν βαριέσαι, οι λέξεις είναι αφιλότιμες και φευγαλέες, αέρας που ταξιδεύει με κάργα φρέσκα Μποφόρ, μπαίνουν απ’ το ένα αυτί των αρχών και βγαίνουν απ’ τ’ άλλο χωρίς ν’ αφήσουν το παραμικρό αποτύπωμα. Αν βρουν τον λοβό σε κατάλληλη κλίση και εξοστρακιστούν στο πτερύγιο, υπάρχει μια αμυδρή πιθανότητα να εισέλθουν στον ακουστικό πόρο. Εκεί όμως αρχίζουν τα δύσκολα, καθώς ακολουθούν εκούσες άκουσες μια πολυδαίδαλη διαδρομή, μέσα από απόκρυφες διόδους, σκοτεινές στοές και αινιγματικούς λαβυρίνθους, φραγμένους συχνά από τους πλόκαμους της γραφειοκρατίας. Τυμπανικός υμένας, ημικύκλιοι σωλήνες, ευσταχιανή κοιλότητα και ωοειδής θυρίδα είναι μερικά μόνο από τα δυσκατάληπτα επιστημονικά τους ονόματα.
Οχληροί ήχοι σιγούν διά παντός στα στενά τους περάσματα κι αν επιζήσουν χτυπιούνται να μαλακώσουν σαν το χταπόδι στα οστάρια σφύρα και άκμονας, προτού αναλάβει να τους συμμορφώσει ο αναβολέας. Η δημόσια διοίκηση κωφεύει στα μεγάλα, σιγά μην αφουγκραστεί τα μικρά και ταπεινά. Την κατάσταση δεν σώζουν οι δραστικότερες ωτικές σταγόνες, οι διαπρεπέστεροι ωτορινολαρυγγολόγοι, ούτε τα 120 ενωμένα φαρμακεία. Κι εδώ ακριβώς είναι το θέμα μας. Μεσούντος του Αυγούστου του ’14 ήμουν αυτόπτης τροχαίου. «Φαίνεται πως η σύγκρουση δεν ήταν σφοδρή, απόδειξη το ότι οι οδηγοί διαπληκτίζονταν εντόνως στο πεζοδρόμιο μπροστά στα στραπατσαρισμένα φτερά των αυτοκινήτων, λαμαρίνες είν’ αυτές, φτιάχνονται, οι άνθρωποι αλίμονο αποτελούν πρόβλημα διότι επισκευάζονται δυσκολότερα, δεδομένης της εθνοσωτηρίου πολιτικής του Αδ-όνειδος και των συν αυτώ που μετέβαλαν σε παρανάλωμα του πυρός ώσπου να πεις κύμινο το ΕΣΥ» έγραφα τότε.
Τον περιπτερά της γωνίας άκουσα ιδίοις ωσί να διαβεβαιώνει την ΤΟΤΑ πως παρόμοια τρακαρίσματα κατάντησαν ρουτίνα στο σημείο. Περνώ σχεδόν κάθε βράδυ από κει, στον δρόμο για το σπίτι, μετά την εφημερίδα, κι έχω μπερδευτεί αρκετές φορές, αφού μαγνητίζει το βλέμμα από μακριά ένας λαμπερός, καταπράσινος σταυρός φαρμακείου, σε απόσταση αναπνοής από τον φωτεινό σηματοδότη. Δεν χρειάζεται να μιλάς στο κινητό ή να ‘σαι πιωμένος για να την πατήσεις. Αρκεί μια στιγμιαία απροσεξία λόγω κούρασης ή αφηρημάδας και το κακό έχει ήδη συμβεί. Το μόνο που έχει αλλάξει ενάμιση χρόνο τώρα είναι το όνομα του υπουργού Υγείας. Προχθές έγινα μάρτυς ενός ακόμα περιστατικού.
Αξιοποίησαν πρόσφατα οι φαρμακοποιοί χρήματα του ΕΣΠΑ προκειμένου να ανακαινίσουν τα μαγαζιά τους, ο διάκοσμος πολλών από τα οποία ήταν φθαρμένος. Τα ομόρφυναν, τα έκαναν λειτουργικότερα και θεώρησαν σκόπιμο να κοτσάρουν στα πεζοδρόμια σταυρούς από νέον, οι οποίοι πληροφορούν διαβάτες και εποχούμενους για τη θερμοκρασία, την ώρα και άλλα χρηστικά. Ελα όμως που δεκάδες από δαύτους βρίσκονται δίπλα στα φανάρια της τροχαίας και δημιουργούν σε επιπόλαιους οδηγούς την ψευδαίσθηση πως έχουν πράσινο. Θα μπορούσαν να ρυθμίσουν τις εν λόγω πινακίδες να σβήνουν, τουλάχιστον κατά τις μεταμεσονύκτιες ώρες. Ισως έτσι αποφεύγαμε ανεπιθύμητες συγκρούσεις.
