Αυτές οι ωραίες περιπλανήσεις και σπουδές (αγγλικά, rambles and studies, θα μας χρειαστεί!), που σε μπλέκει το Διαδίκτυο: μπαίνεις και κολλάς! Ψάχνω τελευταία δρόμους της Αθήνας που τους έχουμε ταλαιπωρήσει με μετονομασίες και άλλα δεινά. Πόσοι γνωρίζουν π.χ. πως η Λένορμαν παλαιότερα λεγόταν Κολοκυνθούς και πως το σωστό δεν είναι Λένορμαν, αλλά Λενορμάν, αφού πρόκειται για Γάλλο: Σαρλ Λενορμάν, σπουδαίος αρχαιολόγος/αιγυπτιολόγος, μέγας φιλέλληνας.
Πέθανε στην Αθήνα, στο τελευταίο του ταξίδι στη χώρα που λάτρεψε, το 1859. Ευγνώμονες οι Ελληνες, του στήσαμε μνημείο στον λόφο Κολωνού: μαρμάρινη υδρία, όπου φυλασσόταν η καρδιά του! Αλλά άλλοι Ελληνες, αχαρακτήριστοι αυτοί, έκαναν επάνω της ασκήσεις… σκοποβολής και την κατέστρεψαν! Το σημερινό μνημείο είναι αντίγραφο του Τόμπρου (1936).
Γράφει γι’ αυτήν την καταστροφή ένας άλλος σπουδαίος φιλέλληνας, Ιρλανδός αυτός, ελληνιστής, ο σερ Τζον Πέτλαντ Μάχαφι, στο βιβλίο του «Rambles and Studies in Greece», 1876, που επισκέφτηκε πρώτη φορά την Ελλάδα ένα χρόνο πριν. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον σ’ αυτήν τη διαδικτυακή περιπλάνηση (ramble!) έχει το δεύτερο ταξίδι του Μάχαφι στην Ελλάδα, ένα χρόνο μετά, το 1877.
Συνοδεύει σε αυτό έναν 23χρονο Ιρλανδό ποιητή, ελληνολάτρη που γνωρίζει και ελληνικά, με σκοπό να τον αποσπάσει από ρωμαιοκαθολικές επιρροές και να τον μυήσει στον παγανισμό! Ο νεαρός Ιρλανδός ποιητής ονομάζεται Οσκαρ Ουάιλντ!
Αντιγράφω, από την επίσκεψη του Ουάιλντ στο αρχαίο θέατρο του Αργους, από ομότιτλο ποίημα (μετάφραση Γιάννης Καρβέλας):
«…Δεν είναι τώρα η εποχή να θρηνούμε τα περασμένα,/ το ναυάγιο ενός έθνους πάνω στην πέτρα του Χρόνου,/ ή τις φοβερές καταιγίδες της παμφάγου Μοίρας,/ διότι τώρα οι άνθρωποι φωνασκούν μπρος στην πόρτα μας,/ ο κόσμος γέμισε πανούκλα,/ αμαρτία και έγκλημα,/ ακόμα και ο Θεός έχει χάσει τον μισό θρόνο του για Χρυσάφι!». Εχουν και οι ποιητές μια θέση σ’ αυτόν τον κόσμο. Νομίζω.
