Τον Αρη, τον πρώτο μου σκύλο, τον βρήκα μισοπεθαμένο κουτάβι στα βράχια της Ραφήνας. Τον έφερα στην Αθήνα και τον γιατρέψαμε. Οταν έγινε 5-6 μηνών κάναμε μια ανακαίνιση στο σπίτι.
Γρήγορα καταλάβαμε ότι ανακαίνιση, εργάτες και μπογιές με τον Αρη στο σπίτι δεν γινόταν. Ετσι, τον πήγα σε ένα κένελ στο Πικέρμι.
Τον έβαλαν σ’ έναν περιφραγμένο χώρο 2×3 και… ράγισε η καρδιά μου.
Παρά τη συμβουλή του υπεύθυνου -ένας Αγγλος ήταν- ότι δεν θα έπρεπε να με βλέπει όσο θα έμενε εκεί, για να συνηθίσει, εγώ δεν άντεξα: κάθε πρωί στις 8 πήγαινα στο Πικέρμι, έβγαζα τον Αρούλη για μια ώρα βόλτα σ’ ένα δάσος εκεί κοντά, τον επέστρεφα και πήγαινα μετά στη δουλειά.
Οταν ο Αρης μεγάλωσε και θέλαμε να πάμε ταξίδι ή διακοπές, είχαμε πρόβλημα. Ψάχναμε κάποιον να τον κρατήσει -κάτι που ήταν πολύ δύσκολο- και περιορίζαμε την απουσία μας σε 4-5 μέρες το πολύ.
Φίλοι μας, που είχαν κι αυτοί σκύλο ή γάτα, μας είπαν ότι το ίδιο πρόβλημα είχαν κι εκείνοι.
Καταλαβαίνετε, λοιπόν, πόσο χάρηκα βρίσκοντας στο διαδίκτυο τη σελίδα του Keeppet (από τα keep και pet) που προσφέρει αυτήν ακριβώς την (ευλογημένη) υπηρεσία:
Σε φέρνει σε επαφή με ανθρώπους, ζωόφιλους φυσικά, που είναι διατεθειμένοι να κρατήσουν στο σπίτι τους το ζωάκι σου όσο εσύ θα λείπεις (λόγω δουλειάς, διακοπών κ.λπ.) ώστε να μην αναγκαστείς να το «φυλακίσεις» σε κάποιο κένελ.
Αυτό γίνεται με κάποια αμοιβή και εφόσον πρώτα συζητήσεις με τον άνθρωπο που θα κρατήσει το ζωάκι σου και πειστείς ότι το «μωρό» σου θα περάσει καλά.
Την «είδηση» μου την έδωσε η αδελφή της γυναίκας μου, που ήδη φιλοξένησε για μια βδομάδα ένα γλυκύτατο κοκεράκι -και πέρασαν κι οι δύο μια χαρά!
Δεν χρειάζεται να δώσω περισσότερες λεπτομέρειες -μπείτε στο Google, γράψτε keeppet και θα τα βρείτε όλα.
Μέχρι κι εγώ τα κατάφερα, που είμαι άσχετος, γενικά, με τα ηλεκτρονικά…
