Ούρα δεν έχει ο ακρινός

Θα μπορούσα να επιγράψω το σημερινό χρονογράφημα: «Ξαφνικός θάνατος ενός ξαφνικού ανθρώπου». Οπως διάβασα όμως, ο θάνατος του Γιάννη Αργύρη που επήλθε… πέρσι, ακριβώς με την έξοδο του 2015, στις 30 Δεκεμβρίου, δεν ήταν ξαφνικός.

Αρα έμεινε ο… ξαφνικός Γιάννης, που χτυπούσε αιφνιδιαστικά, εκεί που δεν το περίμενες, με καταλυτικό χιούμορ, ευρηματικό και ανεξάντλητο∙ «προσωπείο» ή η εξωστρεφής όψη ενός τρυφερού, ευαίσθητου, φιλοπαίγμονος και με διαρκώς γόνιμη σκέψη ανθρώπου.

Είπα λοιπόν να βάλω ως τίτλο αποχαιρετισμού ένα λογοπαίγνιο, από τα «κλασικά» του∙ απ’ αυτά που μας ενθουσίαζαν, νεαρούς θαμώνες τότε, στο μουσικό του σπίτι, στις «Εσπερίδες», στη Θόλου, στα σκαλάκια της Μνησικλέους ανεβαίνοντας δεξιά.

Σαράντα χρόνια «κατάσταση» (1964-2004), ταυτισμένες με την «μπουάτ» (αν και σ’ αυτό το είδος προηγήθηκαν, νομίζω, ο Μίνως Αργυράκης με την Εμι και ο Φίλων Αρίας, μην πω ότι γενάρχης, με τον τρόπο του, ήταν ο γαλλοτραφής Αιγυπτιώτης Αττίκ).

Ταυτισμένες όμως οι «Εσπερίδες», κυρίως, με το μουσικό ρεύμα που ονομάστηκε (γαλλική επίδραση και αυτό, με νονό, πάλι νομίζω, τον Αλέκο Πατσιφά, της δισκογραφικής «Λύρα») «νέο κύμα». Οι «Εσπερίδες» ήταν «άντρο» και εκκολαπτήριο του «νέου κύματος», και αυτή η τιμή ανήκει στον Γιάννη Αργύρη, που την υπηρέτησε μάλιστα με τη διττή ιδιότητα: του επιχειρηματία και (εκλεκτού) «νεοκυματικού» στιχουργού.

Την ίδια χρονιά λοιπόν που άνοιγαν οι «Εσπερίδες», το 1964, ο Πατσιφάς κυκλοφορούσε το πρώτο «νεοκυματικό» «σαρανταπεντάρι», μουσική Νότης Μαυρουδής, στίχοι Γιάννης Κακουλίδης (πιτσιρικάδες όλοι τότε!) που ήταν το «Ακρη δεν έχει ο ουρανός»∙ μπαλάντα/καντάδα επτανησιακής επίδρασης, που τραγουδιέται ακόμα!

Ευκαιρία βρήκε ο Γιάννης, προβοκάρισε την επιτυχία του Νότη (των «Εσπερίδων»… συνεργός και αυτός!) με… ανατρεπτικό λογοπαίγνιο: «Ούρα δεν έχει ο ακρινός…». «Πώς είσαι;» τον ρώτησα στο τηλέφωνο όταν έμαθα πως ήταν άρρωστος. «Πώς να είμαι! Γράφω τώρα την… Αμοίρου Οδύσσεια!» απάντησε…