Πρώτα προμηνύματα της άνοιξης

Ηταν, στη συνδρομητική, το «Avalon», του Μπάρι Λέβινσον (1990). Στο τέλος της ταινίας, όπου ο εγγονός επισκέπτεται, με τον μικρούλη γιο του, τον αγαπημένο παππού του στο γηροκομείο, λέει ο παππούς (όσο συγκράτησα) ότι, πριν από δύο χρόνια, περπάτησε, μετά από χρόνια στην παλιά τους γειτονιά, να δει πώς είναι τώρα. Πέρασε από το σπίτι τους, δεν υπήρχε.

Το μπακάλικο που ψώνιζαν, δεν υπήρχε ούτε αυτό. Ούτε η αίθουσα χορού που έκαναν τις γιορτές τους (Πολωνοί μετανάστες, Αμερική λίγο πριν από το κραχ). Από το σπίτι της γιαγιάς, δεν υπήρχε ούτε ο δρόμος…

Ευτυχώς, το μπαρ που είχα τότε, αυτό μόνο, ήταν ακόμα εκεί! Αλλιώς θα πίστευα ότι δεν είχα ζήσει! Αν ήξερα ότι τα πράγματα θα έφευγαν, θα είχα φροντίσει να τα θυμάμαι καλύτερα!

Νωρίς το πρωί, είχα κάνει τον κυριακάτικο, αθηναϊκό περίπατο. Στου Φιλοπάππου, στο μονοπάτι πάνω από τον Ασύρματο, είδα την πρώτη φετινή φάλαγγα από κάμπιες (θυμήθηκα που παιδιά, στον Λυκαβηττό, τις σκοτώναμε).

Τις προσπέρασα ανενόχλητες να τραβήξουν την αργόσυρτη πορεία τους. Σκέφτηκα τότε, μπορεί και έκθαμβος, ότι αυτό –παρά τα συναισθήματα που προκαλούν οι κάμπιες– ήταν προμήνυμα της επικείμενης άνοιξης, καθώς οι κάμπιες σέρνονταν προορισμένες να γίνουν πεταλούδες!

Γιατί, όχι; Δεν είναι μόνο τα μπουμπούκια προμήνυμα της άνοιξης, που άρχισαν να σκάνε τα βεγγαλικά των λουλουδιών τους. Είναι και οι κάμπιες, που έρπουν για να γίνουν πεταλούδες! Απόρησα, πώς ξέφυγε από τον Ελύτη στο «Αξιον Εστί», αυτό το ανηφόρισμα της κάμπιας που πάει για πεταλούδα.

Πώς και δεν δόξασε την κάμπια στο υπέροχο «Δοξαστικόν» του, εκεί, για παράδειγμα, που δοξάζει «[…] το κάμα που κλωσάει/ στο γιοφύρι από κάτω τα ωραία κοτρόνια/ τα σκατά των παιδιών με την πράσινη μύγα/ ένα πέλαγος βράζοντας και δίχως τέλος». Ασκήσεις μνήμης. Ελευθερώνουν…