Ενα καναρίνι ή αηδόνι συνήθιζαν να έχουν στα χαρακώματα του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου. Η αντοχή του ήταν η πιο ευαίσθητη ένδειξη για τα χημικά που χρησιμοποιούσε ο εχθρός.
Το ίδιο έκαναν και στις πιο επικίνδυνες στοές των ορυχείων.
Το ωδικό πτηνό ήταν ο πιο σίγουρος μετρητής για τα τοξικά αέρια του Αδη.
Σήμερα μάλλον τα αηδόνια μας είναι οι ευαίσθητοι σατιρικοί μας ποιητές. Και έχουμε ήδη χάσει πολλούς.
Ενας τέτοιος ποιητής του σκίτσου ήταν και ο Γιάννης Καλαϊτζής. Από τους αναμορφωτές του είδους, μαζί με λίγους ακόμα, πάνω-κάτω της γενιάς του.
Από τα πενάκια και τους μαρκαδόρους και του Γιάννη, πέρασε ο μετασχηματισμός της παλιάς, επιθεωρησιακού τύπου γελοιογραφίας στο σύγχρονο πολιτικό σκίτσο της μεταπολίτευσης.
Στη Νέα Πολιτική Γελοιογραφία. Αυτή που ενσωμάτωσε τον μοντερνισμό στα εικαστικά, το ύφος των κόμικς, τον πλούτο του Νέου Κινηματογράφου, το Θέατρο του Παραλόγου και ό,τι πιο κριτικό και φρέσκο παρέδιδε η παγκόσμια λογοτεχνία.
Αντανακλώντας μαζί τη γνώση και τις υψηλές απαιτήσεις που είχαν οι νεότερες γενιές των αναγνωστών.
Ο Καλαϊτζής τα σήκωσε όλα αυτά παραγωγικά και ακούραστα για μισόν αιώνα. Λαϊκός και λόγιος στα πολιτικά του σκίτσα, στα κείμενα και στα κόμικς που μας χάρισε.
Από τα περιοδικά της Αριστεράς, της δεκαετίας του ’60 και την Αυγή, από την «Ελευθεροτυπία» επί 30 και πλέον χρόνια, από το «Αντί», το «Σχολιαστή», τη «Βαβέλ», το «Ντέφι», το «Οχτώμισι», το ΔΗΩ, ώς και τη «Γαλέρα» που ήταν δημιούργημά του και την «Εφημερίδα των Συντακτών», την οποία κοσμούσε με τα σκίτσα του, μέχρι προχθές που μας άφησε…
Οι παλαιότεροι του σιναφιού έχασαν έναν έντιμο, ξεχωριστό ομότεχνό τους.
Οι μεσήλικες και οι νεότεροι έχασαν έναν δημιουργικότατο, αγέραστο έφηβο πατέρα και δάσκαλο.
Οσοι τον συναναστράφηκαν, έχασαν έναν διονυσιακό σύντροφο και συμπότη.
Και μένουμε με την απορία. Αφού όλα στη χώρα τούτη, στη γειτονιά, στην Ευρώπη και στον Κόσμο είναι τόσο όμορφα, ειρηνικά και αισιόδοξα, τι πάθανε και μας αφήνουν μόνους μας τα αηδόνια;
*(εκ μέρους της Λέσχης Ελλήνων Γελοιογράφων)
