Απ’ τους πρωτομάστορες και τους ακούραστους εργάτες τούτου του εντύπου, είχε συλλάβει νωρίς την ιδέα της δημιουργίας του και μας παρότρυνε να την επισπεύσουμε. Οταν ανεστάλη η έκδοση της «Ελευθεροτυπίας», τον Δεκέμβριο του 2011, φιλοτεχνούσε κάθε μέρα το σκίτσο του, ασχέτως του ότι δεν επρόκειτο να δημοσιευτεί. Ηταν ο δικός του τρόπος αντίστασης. Περί τα μέσα Φλεβάρη του 2012 η ιδιοκτήτρια της εφημερίδας μάς πέταξε έξω απ’ τη Μίνωος για να μην τυπωθεί ποτέ η απεργιακή έκδοση με τον τίτλο «Εργαζόμενοι». Πρόθυμα τότε εκείνος μάς διέθεσε τα παλιά γραφεία της «Γαλέρας», κάτω απ’ το σπίτι του στα Εξάρχεια.
Νιώθω υπερήφανος για τη συμμετοχή μου στο εγχείρημα. Στον πανζουρλισμό της παραγωγής του έζησα ορισμένες απ’ τις ομορφότερες μέρες μου· όχι κατ’ ανάγκην τις επαγγελματικές. Δεν ήμουν ο μόνος. Συνειδητοποιήσαμε πολλοί ταυτοχρόνως κάτι που διστάζαμε να πιστέψουμε ένας ένας: πως μπορούμε να πάρουμε την τύχη στα χέρια μας. Υποδειγματικό οικοδεσπότη τον θυμάμαι να ψήνει καφέδες στο κουζινάκι, να μας ξεναγεί γελαστός στα κατατόπια και να καμαρώνει σαν μικρό παιδί, όταν έφτασε, σαν σήμερα πριν από τέσσερα χρόνια, το φρεσκοτυπωμένο φύλλο απ’ το πιεστήριο. Το «σαλόνι» κοσμούσαν δεκαοκτώ απ’ τις ακυκλοφόρητες εικόνες του. Στον φιλόξενο χώρο της «Γαλέρας» έγιναν οι πρώτες συζητήσεις για την έκδοση της «Εφημερίδας των Συντακτών». Ο ίδιος ήταν η ψυχή τους.
Τον προσφωνούσα «γέροντα» σε ένδειξη βαθύτατου σεβασμού. Το αντιμετώπιζε μ’ ένα αδιόρατο χαμόγελο συγκατάβασης. Κάθε απόγευμα ερχόταν εδώ στην Κολοκοτρώνη, να χρωματίσει τα ριζόχαρτά του στον υπολογιστή. Σχεδόν πανηγύριζε μαθαίνοντας τις ολοένα ανοδικές πωλήσεις μας στο περίπτερο. Επειτα τσουγκρίζαμε κάνα τσιπουράκι, πίσω στην πλατεία Καρύτση. Στο δεύτερο καραφάκι έπιανε το τραγούδι. Αρχιζε με Τζουανάκο· απ’ τους λατρεμένους του. Κουβαλούσε μέσα του ολόκληρη τη Μικρά Ασία, τον ξεριζωμό, την προσφυγιά, την ΑΕΚ, την Κοκκινιά, την Αριστερά· προπαντός το ήθος τους. Οχι σαν βάρος. Τα ‘φερνε ανάλαφρα, σαν ανεκτίμητη φερνή· αν εννοείτε. Τα ενεργοποιούσε απελευθερωτικά. Οριζαν την τέχνη του. Δεν είμαι ο καταλληλότερος να μιλήσω γι’ αυτήν, παρότι τη θαυμάζω απεριόριστα.
Ιδιαιτέρως αυστηρός και ακομπλεξάριστος, «έστησε» το γελοιογραφικό τμήμα της «Εφ.Συν.» διαλέγοντας τον αφρό. «Ο Ζερβός, ο Κουντούρης κι ο Παυλόπουλος», έλεγε, «συγκαταλέγονται στους κορυφαίους Ευρωπαίους σκιτσογράφους». Ο λόγος κατέχει σημαντικό μερτικό στη δουλειά του. Υψηλότατου επιπέδου τα ελληνικά του. Το αποκαλύπτουν τα «συννεφάκια» στα σχέδιά του, η ευρηματική κατακλείδα «www», καθώς και τα υπέροχα κείμενα τού «Υπάρχει ζωή μετά τα αφεντικά;», συγκεντρωμένα σε τόμο στις εκδόσεις «Στιγμή».
Οξύθυμος, οξυδερκής και ανυστερόβουλος, υπερασπιζόταν με πάθος στις συνελεύσεις μας την ενότητα και το συνεταιριστικό πνεύμα. Είθισται στις εφημερίδες οι σκιτσογράφοι να αμείβονται με τον αμέσως χαμηλότερο μισθό απ’ του διευθυντή. Εδώ δεν δέχτηκε ποτέ ούτε ευρώ. «Εσείς ζείτε οικογένειες, εγώ δεν έχω ανάγκη», επέμενε. Διαθέτουμε ευτυχώς αρκετούς συνταξιούχους, βαριές υπογραφές, που μας τιμούν με παρόμοια στάση. Τον καιρό της αρρώστιας του και των επίπονων θεραπειών έφτιαχνε ανελλιπώς γελοιογραφίες. Σταμάτησε λίγο πριν απ’ το τέλος. Τις έπαιρνε ο Φώτης με το «παπί» απ’ τον «Ευαγγελισμό» ή το σπίτι του, απ’ όπου μας έστελνε θερμά χαιρετίσματα και φρούτα να μας δροσίσει. Αντίο ρε Γιάννη και σ’ ευχαριστούμε για όλα.
