Με αφορμή μια εκπληκτική φωτογραφία που αναδημοσιεύσαμε απ’ το διαδίκτυο και η οποία εικόνιζε μια πορεία -συντεταγμένη και όχι μπουλουκηδόν- λύκων σε κάποια χιονισμένη περιοχή του Καναδά, πήραμε αρκετά τηλεφωνήματα και e-mails που, αν μη τι άλλο, έδειξαν ότι, μεταξύ των φίλων της σελίδας μας, υπάρχει ένα σημαντικό τμήμα που ενδιαφέρεται πολύ για τη ζωή του λύκου.
Αυτού του πανέμορφου, πανέξυπνου και συκοφαντημένου αγριμιού που κυνηγήθηκε -και κυνηγιέται ακόμα- ανηλεώς απ’ τον άνθρωπο, για λόγους που δεν έχουν σχέση με την πραγματικότητα.
Ενα απ’ τα e-mails που πήραμε (από την κυρία Βενετία Καίσαρη) έγραφε:
«Αν θέλετε να μάθετε την αλήθεια για την εξολόθρευση των λύκων, αλλά και για τον τρόπο που ζουν, διαβάστε το βιβλίο του ερευνητή Φάρλεϊ Μόατ “Λύκοι, σας παρακαλώ μην κλαίτε”. Τα λέει όλα».
Αγόρασα το βιβλίο (μετάφραση Γιολάντας Λεβίδη-Λούη, εκδόσεις Χατζηνικολή ή εκδόσεις Βασδέκη) και το διάβασα μονορούφι.
Ο συγγραφέας του, ο βιολόγος Farley Mowat, στάλθηκε (το 1960, περίπου) απ’ την καναδική κυβέρνηση σε μια αχανή περιοχή (τα Barren Lands ή Αγονοι Τόποι) προκειμένου να μελετήσει τον λύκο που ζει εκεί.
Ο Μόατ έζησε εκεί σχεδόν ενάμιση χρόνο, παρέα μ’ έναν Εσκιμώο Ινουίτ παρατηρώντας μια οικογένεια λύκων -κι έμαθε τα πάντα.
Διαβάζοντας το βιβλίο του, κατάλαβα ποιοι είναι οι μύθοι -και πώς δημιουργήθηκαν- και ποιες οι αλήθειες γύρω απ’ τον λύκο.
Και όσο κι αν έχω κι εγώ ποτιστεί από φόβο και μίσος γι’ αυτό το ζώο, τελικά το αγάπησα.
Σας το συνιστώ ανεπιφύλακτα.
*Ακολουθεί ένα μικρό απόσπασμα απ’ τον πρόλογο του βιβλίου:
«Σήμερα, το έτος 1973, πολλά είδη λύκων της Βόρειας Αμερικής -ο λύκος της ανοιχτής πεδιάδας, ο γκρίζος λύκος, ο κόκκινος λύκος- έχουνε σχεδόν τελείως χαθεί. Σε ολόκληρη την ηπειρωτική Αμερική, εκτός της Αλάσκας, είναι ζήτημα αν επιζούν ακόμα 1.200 λύκοι. Από αυτούς, οι 500 στη Μινεσότα, όπου και προστατεύονται μερικώς από τον Εθνικό Δρυμό Quetico. Αλλά και πάλι, το φθινόπωρο του 1972, οι ειδικές αρχές της Μινεσότας πρότειναν να εξοντώνονται -με όπλο, φόλα, δόκανο ή παγίδα- 200 λύκοι τον χρόνο “έως ότου εκλείψει παντελώς αυτός ο κίνδυνος”. Στις αχανείς, δασωμένες αλλά ακατοίκητες εκτάσεις του Καναδά ζούσανε μέχρι τελευταία κάπου 15.000 λύκοι των δασών.
Ομως, με τη ραγδαία αυξανόμενη χρήση ελαφρών αεροπλάνων και, προπαντός, με τα σνόουμομπιλ, η πρόσβαση στις άλλοτε απροσπέλαστες αυτές περιοχές έχει γίνει πολύ πιο εύκολη σε αμέτρητους κυνηγούς και, φυσικά, τα θηράματα -μους, ελάφια, ελκ και διάφορα άλλα μεγαλόσωμα είδη- άρχισαν να λιγοστεύουνε, με αποτέλεσμα να ακουστεί ξανά η γνωστή πια κραυγή, από κυνηγούς, οδηγούς, μικροξενοδόχους, εμπόρους και κατασκευαστές ειδών κυνηγιού και κάθε άλλον που βγάζει το ψωμάκι του από το σπορ αυτό: “Ο λύκος κατασπαράζει τα θηράματα. ΤΑ ΘΗΡΑΜΑΤΑ ΜΑΣ, ΠΟΥ ΜΑΣ ΑΝΗΚΟΥΝ! Να ληφθούν αμέσως μέτρα για την εξόντωση των λύκων!”».
