Τα τελευταία στοιχεία του ιταλικού Εθνικού Ινστιτούτου Στατιστικής Istat δείχνουν ότι η χώρα βρίσκεται σε τροχιά μερικής ανάπτυξης.
Το ΑΕΠ του 2015, σύμφωνα με τους οριστικούς απολογισμούς, αυξήθηκε κατά 0,8% ύστερα από τρία χρόνια οικονομικής κρίσης και αρνητικής επίδοσης.
Ο ρυθμός ανάπτυξης συνεχίζει να είναι, πάντως, πιο περιορισμένος σε σχέση με την περίοδο προ της οικονομικής κρίσης.
Και σε ό,τι αφορά το μέτωπο της ανεργίας, βέβαια, υπάρχει μια κάποια αισιοδοξία: τον Ιανουάριο, οι Ιταλοί και μετανάστες με μόνιμη θέση εργασίας αυξήθηκαν κατά 99.000 άτομα σε μηνιαία βάση και κατά 426.000 σε σχέση με τον ίδιο μήνα του 2015.
Στη μεγάλη τους πλειονότητα, οι νέες θέσεις εργασίας με συμβόλαια αορίστου χρόνου αφορούν άτομα άνω των πενήντα ετών.
Το συνολικό ποσοστό ανεργίας είναι 11,5%, σταθερό σε σχέση με τους περασμένους τέσσερις μήνες, αλλά σε πτώση κατά 0,7% σε ετήσια βάση.
Συνεχίζουν να υπάρχουν, όμως, και αρκετές αιτίες ανησυχίας: η ανεργία των νέων μέχρι είκοσι τεσσάρων ετών άγγιξε και πάλι, στην αρχή του χρόνου, το 39,3%.
Πρόκειται για επίπεδο «απαράδεκτα υψηλό», όπως τονίζουν πολλοί οικονομολόγοι, οι οποίοι προσθέτουν, παράλληλα, ότι το επίπεδο των αμοιβών συνεχίζει να είναι, αντιθέτως, πολύ χαμηλό.
Εκτός αυτού, η αύξηση των συμβάσεων αορίστου χρόνου οφείλεται, φυσικά, και στη «μεταρρύθμιση» που κατάφερε να περάσει η κυβέρνηση Ρέντσι για το εργασιακό.
Προβλέπει την επέκταση της μόνιμης εργασίας υπό τον όρο, όμως, να μπορούν όλοι να απολύονται πολύ εύκολα, μόνο με καταβολή χρηματικής αποζημίωσης, ακόμη και αν δεν υπάρχει βάσιμη αιτία.
Ο Ρέντσι, βέβαια, θέλησε αμέσως να σχολιάσει τα νέα στατιστικά στοιχεία (τα οποία συμπεριλαμβάνουν και ελαφρά μείωση της φορολογικής πίεσης στο 43,3%) με ανάρτηση στο twitter.
«Με αυτή την κυβέρνηση οι φόροι κατεβαίνουν, οι εργαζόμενοι αυξάνονται και τα κενά λόγια των γρουσούζηδων δεν έχουν κανένα νόημα», γράφει ο επικεφαλής της κυβέρνησης της Ρώμης και του κεντροαριστερού Δημοκρατικού Κόμματος.
Υποσχέσεις
Πολλά θα εξαρτηθούν, ασφαλώς, από τη μελλοντική πορεία της ιταλικής οικονομίας. Το δημόσιο χρέος, πέρυσι, αυξήθηκε στο 132,6% του ΑΕΠ, ποσοστό που αποτελεί και το αρνητικό ρεκόρ των τελευταίων είκοσι πέντε χρόνων.
Ο υπουργός Οικονομικών Πιερ Κάρλο Πάντοαν προβλέπει -και κατά κάποιο τρόπο υπόσχεται στις Βρυξέλλες- ότι από φέτος θα ξεκινήσει μια σταθερή πορεία μείωσης του χρέους.
Συγχρόνως, όμως, ο υπουργός Εξωτερικών Πάολο Τζεντιλόνι δηλώνει ανοιχτά, πλέον, ότι και το προσφυγικό -με τις τεράστιες, έκτακτες ανάγκες που θέτει- μας δείχνει ότι πρέπει να εγκαταλειφθεί οριστικά η οδός της λιτότητας.
Το Βερολίνο και οι διάφοροι σύμμαχοι-δορυφόροι του θα λάβουν, άραγε, το σχετικό μήνυμα και θα περιορίσουν τη μέχρι τώρα ακαμψία τους;
Υπάρχουν, τέλος, και δύο αμιγώς πολιτικά στοιχεία που θα καθορίσουν τη μελλοντική πορεία του Ρέντσι και της όλης στρατηγικής του: το αποτέλεσμα των δημοτικών εκλογών στις αρχές Ιουνίου, αλλά και του δημοψηφίσματος με το οποίο οι Ιταλοί θα πρέπει να εκφραστούν επί του νέου εκλογικού νόμου και της ουσιαστικής αποδυνάμωσης της Γερουσίας που κατάφερε να «περάσει» ο αρχηγός της Κεντροαριστεράς.
Μέχρι τότε, πολλά μπορούν να συμβούν (η αναφορά είναι στις εσωκομματικές ισορροπίες, στις σχέσεις με την Κεντροδεξιά, στη διαχείριση του μεταναστευτικού και της οικονομικής κρίσης) που ουδείς είναι σε θέση να προβλέψει.
