Συνεπωνυμίες

Περί τα είκοσι και πλέον έτη εργαζόμαστε σε αντικρινά γραφεία στην «Ελευθεροτυπία» και τώρα στην «Εφ.Συν.». Καμιά τριανταριά τα πίνουμε συχνά σε διπλανά σκαμπό στα καταγώγια των Εξαρχείων και της ευρύτερης περιοχής κι άλλα τόσα διαπληκτιζόμαστε στα «χαμαιτυπεία της Αριστεράς». Τον ξέρω και με ξέρει κι απ’ την καλή κι απ’ την ανάποδη πά’ να πει.

Ενίοτε τον βαριέμαι σαν τις αμαρτίες μου. Η επαγγελματική του επάρκεια, μολαταύτα, κάνει πιο ανέμελα τα βράδια μας στο τμήμα της σύνταξης ύλης. Αφασία τύπος· ίσως γιατί αδιαφορεί παγερά για τους τύπους. Εύστροφος, πληθωρικός, είρων, κλέβει την παράσταση στις συναναστροφές. Ακριβέστερα, αποτελεί μια παρέα μόνος του. Δεν τον πιάνεις πουθενά. Ο Βαγγέλης Καραγεώργος, διότι περί αυτού πρόκειται, εκλαμβάνει σαν φιλοφρόνηση και την πιο κακόβουλη μομφή, αφοπλίζοντας τους ύπουλους και φθονερούς συνομιλητές του.

Τη Μερσέντες της πρώην πεθεράς του πάρκαρε κάποτε σε θέση με σήμανση «ΑμΕΑ» σε κατάμεστο γκαράζ πολυκαταστήματος. Αφησε αμέσως το βολάν και περιφερόταν ακατάπαυστα πέρα-δώθε μπροστά στο αυτοκίνητο μιλώντας στο κινητό, κάτι που συνηθίζει στις συνδιαλέξεις του. Ο φύλακας έτρεξε προς το μέρος μας, υπενθυμίζοντας στους τέσσερις συνεπιβάτες πως απαγορεύεται η στάθμευση στο σημείο, καλώντας μας ταυτοχρόνως να απομακρύνουμε το όχημα.

Ρώτησα για ποιον λόγο! «Δεν βλέπεις πως το άτομο δεν είναι καθόλου καλά;», είπα σε μια απέλπιδα προσπάθεια να μεταπείσω τον σεκιουριτά, που παρατηρούσε τον Βαγγέλη με απορία. «Τον κόβεις για νορμάλ;», επέμεινα. Εκείνος τον ξανακοίταξε και δίστασε για όσο διάστημα μάς πήρε να δρασκελίσουμε την είσοδο. Κούνησε απλώς το κεφάλι του, καθώς μπαίναμε. Κλείνοντας το τηλέφωνο ο Καραγεώργος, έπειτα από δέκα λεπτά, δεν παρέλειψε να με ευχαριστήσει για την πολύτιμη παρέμβασή μου. Το εννοούσε. Τέτοιος είναι.

Ιδιαιτέρως συννεφιασμένο και σκυθρωπό τον βλέπω τις τελευταίες μέρες. Δεν μας εξηγεί την αιτία αλλά την υποψιάζομαι, καθότι έχω γίνει δέκτης παραπόνων προς το πρόσωπό του από πέντ’ έξι γνωστούς. «Ωραίος ο φίλος σου», μου λένε σκωπτικά. «Να του πεις συγχαρητήρια. Είναι τρόπος αυτός που μίλησε στους απλήρωτους εργαζόμενους;». Κατάλαβα αίφνης πως τον συγχέουν με τον κουμουνδουριστή Πέτρο Καραγιώργο (ο όρος ανήκει στον Εμμανουήλ Ροΐδη), που τον χτύπησε η πετριά της εξουσίας και ξεχειλίζει από αλαζονεία. Διακόσιοι διαδηλωτές υπάλληλοι στις κοινωνικές δομές, που τους οφείλονται δεδουλευμένα πολλών μηνών, έφτασαν τις άλλες στα γραφεία του ΣΥΡΙΖΑ, άδοντας εν χορώ στη Θεανώ Ταψίου «Φέρτε τα λεφτά, να φάμε γεμιστά».

Αναψε και κόρωσε ο Καραγιώργος, μέλος του Π.Γ. του κυβερνώντος κόμματος, και τους κατακεραύνωσε για την αναίδειά τους. «Οταν φωνάζατε εσείς ήταν καλά! Εμείς τώρα να μη φωνάζουμε;», του είπαν. Το προβεβλημένο στέλεχος με ύφος χιλίων καρδιναλίων προειδοποίησε: «Αν συνεχιστεί αυτό θα φύγω». Στη συνέχεια επέκρινε με θράσος τις προθέσεις οικογενειάρχη που έφτασε απ’ τη Σαλονίκη: «Ηρθες εδώ για να σε δείξει η τηλεόραση, όχι για το πρόβλημα». Μες στην αναμπουμπούλα κάποιος τον αποκάλεσε «ρε». Τι το ‘θελε; «Το “ρε” να το πεις στον αδελφό σου, άκου “ρε”», κοκκίνισε σαν σεμνότυφη κόρη. Η πρωτοδεύτερη φορά Αριστερά διακρίνεται για την ηθική υπεροχή της. Ο δικός μου πληρώνει την ανάρμοστη συνεπωνυμία. Του συνιστώ τη μέθοδο του Καλαϊτζή: Να φορέσει μπλουζάκι με τη στάμπα «Δεν με λένε Πέτρο».