Σημειώνει σε άρθρο του στην εφημερίδα «Προοδευτική ΕΥΒΟΙΑ» ο συγγραφέας Κώστας Κοβάνης: «Το να είναι με το λαό ο συγγραφέας δεν έχει προβλήματα. Το να είναι ενάντια στο λαό είναι ένα σοβαρό πρόβλημα. Το να χτυπάς τα λάθη τους, τη λατρεία στον λαϊκισμό, την εκούσια δουλεία, τα κομματικά ρουσφέτια, το προσκύνημα στους δημαγωγούς και τους ξενόφερτους “σωτήρες”, αυτά σε κάνουν εχθρό του λαού».
Θίγει ένα μείζον θέμα που, στο βάθος, ερμηνεύει και τα κίνητρα όσων γράφουν δημόσια. Αλλοι γράφουν υποδαυλίζοντας τα χαμηλά ένστικτα των αναγνωστών και άλλοι επιτίθενται αδιάντροπα σε όσους θεωρούν αντιπάλους. Πουθενά ο σεβασμός. Το ποια στάση κρατάει ο δημοσιογραφών δείχνει και το ποιόν του, το σθένος του, την ειλικρίνειά του, την εντιμότητα και αντικειμενικότητά του.
Ο κ. Κοβάνης αλιεύει ένα απόσπασμα από κείμενο του Αντρέα Καρκαβίτσα («ΕΣΤΙΑ» Μάρτιος 1895) στο οποίο κατηγορεί -λέει- ευθέως το λαό επειδή είναι αυτός υπεύθυνος για τη συμπεριφορά των ηγετών που επιλέγει. Λέει στους ψηφοφόρους για τον δημαγωγό: «Δεν του εζήτησες να δώσει σάρκα στη δόξα, στα όνειρα, αλλά στα μισητά πάθη σου.
Εζήτησες να σ’ αφήσει να κλέψεις, να σκοτώσεις, να πορνέψεις ελεύθερα. Εζήτησες ψέματα από τα χείλη του και χολή από την καρδιά του. Τον ανάγκασες να προστατέψει το άτομο και όχι να λατρέψει το σύνολο».
Μάλιστα. Μετά έναν αιώνα και είκοσι ένα χρόνια η συμπεριφορά του ψηφοφόρου μοιάζει να καθορίζεται και να επηρεάζεται από τα μικροσυμφέροντά του τα οποία προσπαθεί να ικανοποιήσει μέσω των εκπροσώπων του. Φαίνεται κάπως παράδοξο, αλλά μας ενώνει ό,τι μας χωρίζει· διαφορετικά δηλαδή συμφέροντα ο καθένας, μαζί, όμως, στην ψηφοφορία.
Ουδείς, σχεδόν, ενδιαφέρεται για την ποιότητα, για την ενίσχυση του πολιτισμού, για την καλλιέργεια του ψυχικού και πνευματικού κόσμου. Σκοντάφτουμε οι πολλοί στ’ αγκωνάρια του «ορθού λόγου» που διακηρύσσει ότι αν δεν υποταχτείς (συμβιβαστείς) δεν θα πετύχεις και πολλά πράγματα στη ζωή σου.
Σαν κάποια «φιλοσοφία» της ήττας να μας έχει κυριεύσει και αρκούμαστε, έτσι, στο τι κάνουν ή αποφασίσουν άλλοι για μας. Βολεύει να διαβάζουμε ό,τι δεν ενοχλεί την παραίτησή μας, ή ό,τι συγκινεί τις τάχα ευαισθησίες μας. Εάν κάποιος γράφει για τα τρωτά μας, τις αδυναμίες μας, την ατολμία μας, τότε φίδι στον κόρφο του.
Ετσι γινόταν από παλιά, αλλά κάποια στιγμή ίσως θα ήταν καλό να μάθουμε να διαβάζουμε με βάση την αλήθεια και την πραγματικότητα. Τώρα, θα πει κάποιος, ποια αλήθεια και ποια πραγματικότητα, έτσι όπως έχουν αντιστραφεί, μεταστραφεί, διαστραφεί οι έννοιες του λεξιλογίου μας. Και καλά. Εάν δεν είμαστε «φιλόσοφοι» της ήττας (μας), είμαστε όμως εξοικειωμένοι με την ήττα.
