Εντελώς πρόσφατης εσοδείας, έτσι να γκρινιάξουμε και λίγο, γιατί με τη διΚΟΙΝΩαλεκτική ούτε μέλλον βλέπω ούτε παρελθόν. Ελεγε ο πατέρας μου κάτι για το τίποτα: Μια φορά ήταν τρεις, τρεις μηδέ κανείς, πήγαν πούποτα, φέραν τίποτα.
Αίνιγμα, το έλεγε, θυμάμαι, ο πατέρας. Αίνιγμα μεν, άλυτο δε, όπως κατάλαβα με τα χρόνια: Ξεκινάνε τρεις, που δεν είναι κανείς, πάνε πουθενά και φέρνουν τίποτα. Ποιες διαπραγματεύσεις, εντός, εκτός και εναλλάξ. Ποιοι αγρότες (αλήθεια, ποιοι αγρότες;), εργαζόμενοι, συνταξιούχοι, άνεργοι, πρόσφυγες, ποια αξιολόγηση, ποια Μέρκελ και ποιος Ερντογάν. Κουλουβάχατα…
Αλλά στο θέμα μας τώρα, στα μικρά μικρά, τα καθημερινά, και με ποια μαγιά θα περάσουμε και στα πιο μεγάλα, τα πολύ πολιτικά. Σε τρία μόλις τετράγωνα, σε βόρειο προάστιο, τρεις τροχαίες παραβάσεις: δύο παραβιάσεις στοπ (στη μία, παραλίγο σύγκρουση, στην άλλη πρόλαβε και φυλάχτηκε ο πεζός) και μία είσοδος στο αντίθετο ρεύμα. Και οι τρεις οδηγοί μιλούσαν στο κινητό.
Από τους τρεις, οι δύο ήταν γυναίκες. Οχι πως έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον τώρα πια, που θέλουμε πολύ δρόμο για να ξαναβγούμε σε ίσιωμα. Αλλά έχω παρατηρήσει, με το μάτι του πεζού, ότι οι πιο τσαμπουκάδες οδηγοί, οι πιο «δεν μου…», κατοικούν στο άλλο μισό του ουρανού, που λένε και οι Κινέζοι.
Δεύτερο περιστατικό, δυο μέρες μετά: Νεαρός που οδηγεί μηχανάκι, διασχίζει, εποχούμενος, πλατεία, μπαίνει, εποχούμενος πάντα, αντίθετα σε στενό μονόδρομο, κλείνει λεωφορείο, υπομονετικά ο οδηγός του λεωφορείου περιμένει, ο νεαρός αφιππεύει, περνάει το άλογο ανάμεσα από δύο παρκαρισμένα αυτοκίνητα, το ανεβάζει στο πεζοδρόμιο, επανιππεύει και μπλοκάρει εμένα.
Οχι, δεν έβρισα. Από περίπατο επέστρεφα. Μια χαρά ήμουν. Τι να έλεγα! Τι λες σ’ αυτές τις περιπτώσεις… Αν οι πρώτοι δεν μιλούσαν στο κινητό και ο δεύτερος έμπαινε στον παράλληλο δρόμο, θα ήμασταν εκατό χρόνια μπροστά∙ αντί όπισθεν ολοταχώς…
