Το όνομά της δεν δόθηκε στη δημοσιότητα, αλλά η ιστορία της έκανε τον γύρο του κόσμου.
Η μικρή αρνήθηκε να πυροδοτήσει τον εκρηκτικό μηχανισμό που έφερε πάνω της γιατί ήταν και οι γονείς και τα αδέλφια της στον καταυλισμό εκτοπισμένων στην Ντίκουα, όπου ανατινάχθηκαν τα άλλα δύο κορίτσια της ομάδας της, σκοτώνοντας 58 ανθρώπους.
Είναι άγνωστη η μοίρα του κοριτσιού. Αλλά αν ποτέ οι Αρχές της επιτρέψουν να γυρίσει σπίτι της, είναι αμφίβολο αν η οικογένειά της θα τη δεχτεί.
Κορίτσια και γυναίκες που έχουν απαχθεί και υποστεί σεξουαλική σκλαβιά αλλά και εξαναγκάστηκαν να συμμετάσχουν σε τρομοκρατικές ενέργειες από τους εξτρεμιστές της Μπόκο Χαράμ στη Νιγηρία συναντούν την απόρριψη και κάθε είδους διακρίσεις από τις οικογένειες και τις κοινότητές τους, επισημαίνει η έκθεση «Κακό αίμα», που συνέταξε η UNICEF σε συνεργασία με την οργάνωση International Alert (Διεθνής Συναγερμός). Από το 2012 η Μπόκο Χαράμ έχει απαγάγει περισσότερες από 2.000 γυναίκες και κορίτσια.
Αρκετές έχουν καταφέρει να δραπετεύσουν αλλά η επιστροφή τους οδηγεί σε αποκλεισμό και απομόνωση.
Η πρόσφατη αύξηση των γυναικών καμικάζι στη Νιγηρία -αρκετές από αυτές ανήλικα κορίτσια- έχει ενισχύσει την αίσθηση ότι αποτελούν κίνδυνο για την ασφάλεια στην περιοχή.
Πολλοί θεωρούν αυτές τις γυναίκες άμεση απειλή, φοβούμενοι πως έχουν ασπαστεί την ακραία ιδεολογία της Μπόκο Χαράμ.
Και περιφρονούν τα παιδιά-καρπό του βιασμού τους, μιλώντας για το στίγμα του «κακού αίματος» και πεισμένοι πως, φέροντας τα βίαια γονίδια των βιολογικών πατεράδων τους, θα γίνουν κι αυτά μαχητές.
«Η απόρριψη και η επανα-θυματοποίηση των γυναικών και των μωρών τους βαθαίνουν τη συνεχιζόμενη σύρραξη», τονίζει η έκθεση, ζητώντας από κυβέρνηση και ΜΚΟ να δημιουργήσουν δομές για την προστασία, την περίθαλψη και την ψυχική στήριξη αυτών των γυναικών και των παιδιών τους.
