Τα κίτρινα και τα γκρι ΜΜΕ

Με αφορμή τη σύλληψη της σπείρας εκβιαστών των Μαυρίκου, Μουσά και Φράγκου, ήρθε και πάλι στην επικαιρότητα ο ρόλος του «άλλου» Τύπου, του λεγόμενου «κίτρινου», με φορείς άλλοτε αναγνωρίσιμους δημοσιογράφους εφημερίδων, καναλιών και ραδιοφώνων και άλλοτε δευτεροτριτοκλασάτους «εκδότες» και «δημοσιογράφους».

Εδώ ενδημεί το είδος του υποκοσμιακού, παρασιτικού και καταφερτζή επαγγελματία που ζει στις παρυφές της εκάστοτε εξουσίας, με γνωριμίες μικρομεσαίου ή και ανώτερου επιπέδου κομματικών στελεχών, μέσω των οποίων –με θεμιτά ή αθέμιτα μέσα– εξασφαλίζει πρόσβαση στην κρατική διαφήμιση, σε επιδοτήσεις και σε επιχορηγήσεις κάθε είδους.

Οι παραβατικοί αυτοί τύποι αποτελούν την άλλη πλευρά της παθογένειας του κομματικού συστήματος, το οποίο, θέλοντας να αποκτήσει πρόσβαση στον Τύπο και στα διάφορα κανάλια επικοινωνίας, τους χρησιμοποιεί με πελατειακό τρόπο ως ιμάντες μεταφοράς της κυβερνητικής προπαγάνδας ή παραπληροφόρησης.

Δεν είναι τυχαίο που κάποιοι από τους συλληφθέντες διατηρούσαν θέσεις ως υπεύθυνοι Επικοινωνίας σε ΔΕΚΟ, ως μέλη των γραφείων Τύπου υπουργείων ή ως σύμβουλοι Επικοινωνίας σε τράπεζες. Πρόκειται για μια παθογένεια που όλοι στην αγορά γνωρίζουν, αλλά προσποιούνται ότι δεν την ξέρουν, προκειμένου να κάνουν τη δουλειά τους.

Εκβιασμοί επιχειρηματιών, συμβόλαια εξόντωσης και σπίλωσης πολιτικών και οικονομικών αντιπάλων, εξουδετέρωση πολιτικών προσώπων μέσω της συκοφαντίας και των «αποκαλύψεων», νονιλίκια, ακόμα και δολοφονίες περιλαμβάνονται σ’ αυτό το γαϊτανάκι της παρανομίας και του πολιτικού μαύρου χρήματος με χώρο δράσης το γνωστό αμαρτωλό τρίγωνο επιχειρήσεις-πολιτική εξουσία-Τύπος.

Η διαφθορά διαχέεται από την κορυφή προς τη βάση του τριγώνου επιβάλλοντας και τον ανάλογο «καταμερισμό εργασίας». Για την υψηλή πολιτική χρησιμοποιούνται η προπαγάνδα και η παραπληροφόρηση των «σοβαρών» καναλιών και των «αξιόπιστων» δημοσιογράφων με τις γραβάτες, έτσι όπως το είδαμε καθαρά την περίοδο πριν από το δημοψήφισμα του περασμένου Ιουλίου.

Για τη διαχείριση της καθημερινότητας και της τρέχουσας διαφθοράς προσλαμβάνονται διάφοροι απίστευτοι τύποι, κατά κύριο λόγο διαχρονικά διαπλεκόμενοι, οι οποίοι αυτοπαρουσιάζονται ως «ειδικοί» και «επαΐοντες» που διαθέτουν τα αναγκαία κανάλια μετάδοσης του «μηνύματος».

Γι’ αυτό μην απορείτε για το πώς επιβιώνουν πολλές από τις εκατοντάδες ιστοσελίδες στο διαδίκτυο, αλλά και για την ευκολία με την οποία ξεφυτρώνουν εν μιά νυκτί.

Στη δική τους πεζοδρομιακή γλώσσα ισχύει το «δαγκώνω, άρα υπάρχω», όπου «δάγκωμα» είναι η απομύζηση χρημάτων από τράπεζες, επιχειρηματίες και πολιτικούς. Εδώ βέβαια τίθεται και το θέμα της αξιοπιστίας μιας δήθεν αποκαλυπτικής δημοσιογραφίας που αφορά πολιτικούς και επιχειρηματίες, είτε στη δημόσια δράση τους είτε στην κρεβατοκάμαρά τους.

Τα τελευταία χρόνια, εξ αιτίας υποστήριξης των μνημονιακών πολιτικών κόντρα στο λαϊκό αίσθημα, τα «σοβαρά» και τα «γκρι» ΜΜΕ απαξιώθηκαν πλήρως και περιέπεσαν σε καθεστώς ανυποληψίας.

Αντιθέτως, εξαιτίας της δίψας του κοινού για αποκαλύψεις που αφορούν τη γενικότερη διαφθορά που οδήγησε στη σημερινή άθλια κατάσταση, τα «κίτρινα» ή «αποκαλυπτικά» σάιτ και μπλογκ ενισχύθηκαν και πολλαπλασιάστηκαν, διαχέοντας λάσπη, βρόμα και συκοφαντία.

Ισως οι κρατικές αρχές (ΣΔΟΕ, Επιθεωρήσεις Εργασίας κ.λπ.) να πρέπει να στοχεύσουν και στον χώρο αυτό ξεπλύματος μαύρου χρήματος, όπου σίγουρα θα βγάλουν λαβράκια.

Πολιτική βούληση απαιτείται. Υπάρχει;