Η είδηση είναι πως βρισκόμαστε στον Φεβρουάριο του 2016 κι εκτός από τον David Bowie (τους Panic At The Disco, τις Savages και τη Rihanna) καινούργιο (και καλό!) δίσκο έχουν και οι Tindersticks, το «The Waiting Room».
Κυκλοφόρησε πριν από δύο μόλις εβδομάδες από το δισκογραφικό label της «City Slang» και στην Ελλάδα το φέρνει η ανεξάρτητη εταιρεία «Rockarolla». Θα σας τα πω αναλυτικά λίγο παρακάτω για το άλμπουμ, πριν όμως θα σας θυμίσω μία άλλη ιστορία. Τότε που οι Tindersticks λέγονταν ακόμα Asphalt Ribbons.
Ξέρετε πώς πήραν το τωρινό όνομά τους; Οταν ο τραγουδιστής και εγκέφαλος του συγκροτήματος Stuart Staples βρήκε σε μια ελληνική παραλία ένα γερμανικό κουτάκι με σπίρτα που είχαν το όνομα «Tindersticks». Και ήρθε η έμπνευση! Σημειώστε επίσης πως θα μας έρθουν και για τρεις συναυλίες, μία στη Θεσσαλονίκη και δύο στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών στις 25 και 26 Μαΐου.
Σας προλαβαίνω στην ερώτησή σας και απαντάω: Ναι, είναι οι παλιοί καλοί Tindersticks. Της δεκαετίας του ’90. Προφανώς είχαν και υλικό άφθονο να παρουσιάσουν, πέρασαν άλλωστε τέσσερα χρόνια από το προηγούμενό τους (όχι και τόσο ενδιαφέρον) «The Something Rain» – στο μεταξύ μεσολάβησε κι ένα περίεργο σάουντρακ με τον τίτλο «Ypres» που έγραψαν για ένα μουσείο, το «In Flanders Fields» στην ομώνυμη πόλη του Βελγίου.
Και τώρα ακούμε τις γνωστές χαμηλότονες συνθέσεις τους, αρκετά μελαγχολικές, με τη διαφορά πως αυτή τη φορά είναι πιο λιτές οι ενορχηστρώσεις. Συμμετέχει η Jehnny Beth των Savages και η Αμερικανο-μεξικανή τραγουδίστρια Lhasa De Sela, για χρόνια φίλη του Stuart Staples.
Το cd με τα 11 κομμάτια συνοδεύεται από ένα dvd και σε κάθε τραγούδι, αντί για το συμβατικό και αναμενόμενο βιντεοκλίπ, αντιστοιχεί ένα φιλμ μικρού μήκους που υπογράφουν διαφορετικοί σκηνοθέτες (Christoph Girardet, Pierre Vinour, Claire Denis, Rosie Pedlow και Joe King, Gregorio Graziosi, Richard Dumas). To ένα από αυτά για το πρώτο single του άλμπουμ «We Are Dreamers» φέρει την υπογραφή του διάσημου Βραζιλιάνου σκηνοθέτη Gabriel Sanna.
Δυόμισι δεκαετίες μετρούν από το 1991 που ξεκίνησαν, με την καριέρα τους να χωρίζεται σε δύο περιόδους. Κυκλοφόρησαν αρχικά έξι άλμπουμ μέχρι τη στιγμή που ο Stuart Staples αποφάσισε να ακολουθήσει σόλο καριέρα.
Το 2006 επανασυνδέθηκαν και το φετινό τους είναι το 11ο στούντιο άλμπουμ τους. Οι Tindersticks έχουν κυκλοφορήσει τα πέντε σάουντρακ, «Nenette et Boni», «Trouble Every Day», «35 Shots of Rum», «White Material» και «Les Salauds», όλα για λογαριασμό της Γαλλίδας σκηνοθέτριας Claire Denis.
Η βάση τους είναι το ροκ, κυριαρχούν όμως τα σόουλ, τζαζ αλλά και τα κλασικά στοιχεία. Ειδικά στην αρχή της καριέρας τους ξεχώρισαν για τις πολύπλοκες ενορχηστρώσεις των τραγουδιών τους.
Δεν ήταν μόνο τα συνηθισμένα ροκ όργανα, χρησιμοποιούσαν τότε πολύ το βιολί (αυτό κυρίως), αλλά και κοντραμπάσο, φλάουτο, τρομπέτα, κλαρινέτο κ.ά. Ειδικά σε κάποιες συναυλίες τους συνοδεύονται απολύτως ταιριαστά από μικρές συμφωνικές ορχήστρες εγχόρδων.
Σήμα κατατεθέν τους αποτελεί η χαρακτηριστικά «βαριά» φωνή του τραγουδιστή τους. Στη σόλο καριέρα του, έβγαλε τα άλμπουμ «Lucky Dog Recordings 03-04» και «Leaving Songs». Αρκούσε όμως μία συναυλία τους τον Σεπτέμβριο του 2006, στο Barbican Centre του Λονδίνου (έπαιξαν ολόκληρο τον δεύτερο δίσκο τους) για να αποφασίσουν την επανασύνδεσή τους.
Ηταν μια παράσταση θριαμβευτική, «χρωματισμένη με θλίψη» όπως λέει ο ίδιος ο Staples, «όμως ταυτόχρονα συνειδητοποιήσαμε πως ό,τι ήταν να βγάλουμε εμείς μαζί στον χώρο της μουσικής, το είχαμε κάνει ήδη». Αντιφατικό, μια και μετά τη συγκεκριμένη συναυλία, αναζωπυρώθηκε το ενδιαφέρον τους για νέα άλμπουμ.
Εχουν έρθει και στην Ελλάδα για συναυλίες, αρκετές φορές. Ηταν και είναι από τα αγαπημένα συγκροτήματα του ελληνικού κοινού γι’ αυτό και επανέρχονται και τώρα. Θυμάμαι μια φορά όμως που έκαναν ένα secret gig στον «Στάβλο», ένα μικροσκοπικό μπαράκι στο Θησείο.
Οι Tindersticks εμφανίστηκαν μπροστά σε 50-60 άτομα και είναι μαγικό να παρακολουθείς ένα τέτοιο συγκρότημα σε απόσταση αναπνοής. Είμαστε τυχεροί που θα τους δούμε ξανά.
