Ήταν οι δύσκολες μέρες της μεγάλης απεργίας στην Ελευθεροτυπία μετά από τους συνεχόμενους απλήρωτους μήνες εργασίας των πάνω από 800 εργαζομένων. Προηγήθηκαν απολύσεις στελεχών και απλών εργαζομένων της εφημερίδας, ψεύτικες υποσχέσεις για δήθεν σχέδια εξυγίανσης, ενώ οι συνεχείς γενικές συνελεύσεις γέμιζαν την αίθουσα του 6ου ορόφου στη Μίνωος.
Με μεγάλη πλειοψηφία η συνέλευση των εργαζομένων αποφασίζει την έκδοση απεργιακού φύλλου με όλα τα χαρακτηριστικά της εφημερίδας, με δανεικό ΑΦΜ που προσφέρθηκε στη συντακτική απεργιακή επιτροπή και με την εθελοντική προσφορά εργασίας μεγάλου μέρους των συναδέλφων από κάθε τομέα.
Μέσα σε λίγες ώρες ο Γιάννης γεμάτος συγκίνηση και ενθουσιασμό διαθέτει το χώρο στα παλιά γραφεία της Γαλέρας στα Εξάρχεια. Η Λουίζα, αργότερα συνάδελφος στην ΕφΣυν, προσφέρεται για όλα τα αναγκαία γραφιστικά σχέδια προκειμένου να έχουμε άμεσα το λογότυπο «Οι εργαζόμενοι» και κάθε άλλη γραφιστική βοήθεια.
Φίλοι από άλλα ατελιέ μας δανείζουν τους υπολογιστές και σε ένα απίστευτο αγώνα δρόμου στήνεται με βάρδιες η υποδομή για την έκδοση του φύλου. Η ΕΣΗΕΑ προσφέρει τη δική της βοήθεια και στα γραφεία της Γαλέρας με τον Καλαϊτζή να τριγυρνάει δραστήρια γύρω μας αρχίζει το γράψιμο και η προετοιμασία του φύλλου.
Στο χώρο παντού τα σκίτσα του Γιάννη και στην κουζίνα ζεστός καφές. Πάνω σε μια εσωτερική πόρτα κρεμασμένο ένα χαρτί που έγραφε πόσες ώρες απομένουν και πότε πρέπει όλα να είναι έτοιμα. Μέσα στα γέλια, στο ξενύχτι, στα νεύρα και στην κούραση αυτός έκανε σα μικρό παιδί, σαν να ζούσε ξανά εμπειρίες που του έδιναν νέα προοπτική για ότι μπορεί να σημαίνει η έννοια συλλογική προσπάθεια.
Οι πινελιές του διάχυτες παντού και ο παρορμητικός του χαρακτήρας αρωγός σε κάθε δυσκολία που εμφανιζόταν στη διάρκεια αυτής της προσπάθειας. Μέχρι που το χαρτί με τις ώρες κατέβηκε από την πόρτα, οι σελίδες πήγαν στο τυπογραφείο, τα χαρτιά από τις τυρόπιτες και τα σουβλάκια μαζεύτηκαν και άνοιξαν τα παράθυρα για να αεριστούν τα φλομωμένα στα τσιγάρα δωμάτια. Λίγες ώρες μετά οι συνάδελφοι που βρέθηκαν στο τυπογραφείο έβγαζαν την πρώτη φωτογραφία με το απεργιακό φύλλο στο χέρι. Το σκίτσο του Καλαϊτζή βασικός μοχλός για τη μεγάλη επιτυχία της έκδοσης μαζί με το περίφημο διαφημιστικό του με τίτλο «Οι εργαζόμενοι επιστρέφουν».
Με την ίδια προσφορά, τον ίδιο παρορμητισμό, τα ίδια νεύρα και την ίδια χαρά ο Γιάννης στάθηκε δίπλα, πάνω και μέσα στην ΕφΣυν από την πρώτη στιγμή μέχρι την τελευταία μέρα που ήταν ακόμα σε θέση να φτιάξει στο δωμάτιο του Ευαγγελισμού τα κοφτερό, το αστραφτερό, το ανατρεπτικό του σκίτσο.
Δεν υπάρχουν ούτε λόγια ούτε σκέψεις για να αποχαιρετήσει κανείς αυτό το σπουδαίο σκιτσογράφο αυτό τον σπουδαίο φίλο. Τα σκίτσα του απομείναν ορφανά πλουτίζοντας με ποιότητα χιούμορ έμπνευση και δύναμη τον κάθε αναγνώστη που επί
δεκαετίες έσπευδε να διαβάσει Καλαϊτζή σε όποιο έντυπο κι αν τον συναντούσε.
Ο συνεταιρισμός της ΕφΣυν χρωστάει μεγάλο μέρος της επιτυχίας του στην πολύτιμη προσφορά του μεγάλου αυτού σκιτσογράφου της ριζοσπαστικής αριστεράς.
Γιάννη Καλαϊτζή σε ευχαριστούμε για όλα!
